Historii czasów nam współczesnych na szczęście w szkole jest niewiele. Raz, że śmierdzi to polityką. Dwa, że na ogół jest kiepsko przebadane. Trzy, że tematyka ta jest pod koniec roku szkolnego i na ogół nikt się nie wyrabia z przerobieniem materiału. Może to i lepiej, bo gdybym był nauczycielem mającym wytłumaczyć dzieciom, czemu się byli opozycjoniści tak bardzo kochają, to chyba by mi słów zabrakło…

Co do bryków — już są i tego nie zmienisz. Dopóki czytanie i myślenie nie będzie „trendi”, to zdecydowana większość kolejnych roczników opuszczających szkoły nie będzie potrafiła podać poprawnej odpowiedzi na pytanie, kiedy zakończyła się II wojna światowa. O tym, który z radzieckich przywódców był opisywany powiedzonkiem „te same wąsy, tylko oczko wyżej”, nawet nie wspomnę.

Nadążyłem, ale – już jako trzydziestokilkulatek – z trudem :-P. Myślę, że właśnie trzydzieści kilka lat to granica możliwości tej zrozumienia…

A jeżeli chodzi o styl edukacji, to na pewno nie pamięciówka, ale przekaz multimedialny i stworzenie warunków do zaangażowania żaków w interaktywnej nauce. Nie oszukujmy się jednak – jeżeli nie ma odpowiedniego materiału merytorycznego na wejściu, to na wyjściu i tak będziemy mieli trash.