Przed napisaniem następnych zdań zawahałem się trochę czy nie usunąć danych o moim blogu, żeby nie wyglądały one na napastliwą autoreklamę, ale pomyślałem: a czego mam się wstydzić? W końcu, jak dotychczas w mojej dziedzinie braku profesjonalizmu nikt mi nie zarzucił… Otóż od trzech lat bawię się, cieszę się prowadzeniem blogu, w którym jest wiele wpisów o poglądach i przekonaniach, ale i grubo ponad setka wpisów z mojej dziedziny, gdzie rozdaję to co wiem, bo wierzę, że jest to właściwie. Nigdy nie przemknęło mi przez głowę, by zarabiać na blogowaniu i prawdę mówiąc mogę świetnie bez takich zarobków żyć. Dzięki utrzymaniu pewnych standardów (przypuszczam, że często polegających na przypominaniu sobie o zasadach dobrego wychowania) nawiązałem kontakt z dziesiątkami blogerów mających podobne do moich poglądy. Z pewnością wiele dali mi oni, czasami słyszę, że i ja im się przydaję. Owszem, nie wykluczam, że niektóre moje materiały staną się częścią sprzedawanej książki, ale nie przeliczenie na złotówki jest motorem moich działań.

Ponbieważ mam się za część powszechnego zjawiska, a nie za jakiś wyjątek, sądzę, że wyrażone przez autora poglądy nie prowadzą do przyszłości, a na manowce.