Mam do zakomunikowania bardzo ciekawe wydarzenie: na najbliższej Auli Polskiej (17-go listopada) dzięki Audioteka.pl będzie miała miejsce polska premiera audiobooka z biografią Steve’a Jobsa pióra Waltera Isaccsona…

Z tej okazji odbędzie się panel dyskusyjny na temat fenomenu firmy Apple, postaci Jobsa i elementów związanych z firmą spod znaku nadgryzionego jabłka.

Następnie Jacek Jankowski opowie o tym, jak jeden z programów telewizyjnych bratał się z facebookiem, co z tego wyszło, jakich błędów nie udało się uniknąć, a co zakończyło się sukcesem.

Na zakończenie Adam Zygadlewicz opowie o projekcie, nad którym pracuje już od roku. Podzieli się doświadczeniem jak dotrzeć do ludzi, którzy nie maja ochoty zapoznać się z Twoją ofertą, jak budować team handlowców i jak przy udawanej rekrutacji zdobyć wiedzę o danym rynku.

Są jeszcze wolne miejsca – zapisz się!

Jobsa można uważać za gadżeciarza, osobę ze zbyt dużym wpływem na branżę, nawiedzonego wizjonera, zadufanego w sobie kapłana własnej religii. Pewnie prawda leży po środku. Niezależnie od tego chciałbym zobaczyć szefa firmy takiej wielkości, który przychodzi na spotkanie rady miasta bez ochroniarzy, całego zastępu pomocników i prezentuje zgromadzonym ludziom plany nowego campusu firmy. Gdziekolwiek na świecie.

Posłuchajcie o co pytają Jobsa członkowie Rady Miasta – nie padają na kolana nie czczą Apple jako firmy, która zostawia ogromne ilości kasy z podatków. Pytają się co zwykli ludzie będą mieli z tego, że Apple zbuduje sobie większe biuro.

Rozwaliło mnie pytanie „Czy miasto dostanie darmowo Wi-Fi?”. Jobs odpowiada „Hmm..płacimy duże podatki i uważam, że to miasto powinno same z tych pieniędzy zasponsorwać. Ale jeśli zwolnicie nas z płacenia podatków to chętnie umożliwimy darmowy dostęp dla mieszkańców”

Na koniec – Apple to firma, która może kupić wszystko i wszystkich na chwilę obecną. Posłuchajcie jak Jobs opisuje z czego zostanie wykonany budynek, jak chce zadbać o środowisko i dlaczego budynek ma mieć taki kształt a nie inny. Wiem, że to jest na pokaz i wcześniej przygotowane wystąpienie przez sztab specjalistów ale cóż – na mnie zrobiło wrażenie.

(skradłem linka od Michała Romanowskiego)

Steve Jobs did it again. Sprzedał jako sukces jednej firmy (oczywiścię mówa o Apple) to co zostało wymyślone, opracowane, wypchnięte na rynek i nawet po części już skomercjalizowane. Nie mówię tylko o samym iCloud tylko o ponad 200 nowych dodatkach i funkcjach w nowej edycji iOS5…

Instantpaper, Dropbox, Camera+, Instagr.am, Sparrow, Google, Amazon, Instapaper, Readability, Remember the Milk, Facebook, RIM i po części operatorzy komórkowi (i przy okazji zdekapitowali też jedną swoją usługę czyli Mobile Me, które zamknięte zostanie w 2012 roku).

Ludzie z tych firm mogli wczoraj upijać się na smutno – Apple częściowo lub całkowicie skopiowała, przemieliła i włączyła do swojej nowej wersji iOS nowe funkcjonalności, które czerpią z rozwiązań właśnie tych wymienionych firm. Dla developerów z tych firm komunikat jest jasny: „macie swoje zabawki ale my mamy swoje i nasze są lepsze”. Oto reakcja Marco Arment twórcy Instantpaper’a:

Oczywiście nie znaczy to, że z dnia na dzień umrą wszystkie konkurencyjne usługi ale pomyślcie – który twórca aplikacji nie chciałby aby jego dzieło znalazło się jako element systemu operacyjnego na 200 milionach urządzeń? W dodatku z takim PR’owym wsparciem? Dla wszystkich, którym Apple zagrało na nosie po raz kolejny: trzeba będzie znowu „pivotować” żeby nie stracić grunt pod nogami. Back to start-up mode.

Operatorzy komórkowi mogę być lekko poirytywani. iMessages bowiem będą za darmo – Apple konsekwentnie stara się pokazać, że ma swój sposób na zabicie usługi SMS. Można sarkać, że tylko wewnątrz ekosystemu Apple ale nie jest on już taki mały – 200 milionów urządzeń na których zainstalowana jest iOS (z czego iPad to 25 milionów)

To nadal za mało żeby rządzić niepodzielnie ale jeśli spojrzymy na taki T-Mobile (189 mln użytkowników globalnie?) to okazuje się, że Apple w zasadzie mógłby stać się sam operatorem (co się stanie nieprędko – Apple nie jest głupie i wie, że ktoś ich telefony musi sprzedawać lokalnie z planami taryfowymi więc nadal będzie miło się uśmiechało i wbijało nóż w plecy wprowadzając kolejne nowości).

Wisienką na torcie była jednak informacja o iCloud – usłudze w modelu „cloud computing” skierowaną do każdego użytkownika iOS. W wielkim skrócie – mając iPoda, iPhone’a, Maca, iPada automatycznie będziesz mógł składować, zarządzać swoimi danymi (zdjęciami, filmami również) ze wszystkich urządzeń w jednym miejscu. Zrobiłeś zdjęcie telefonem? Oglądasz na iPadzie.

Stworzyłeś tekst na MacBooku – oglądasz na telefonie.
Apple daje za darmo 5GB przestrzeni (na wszystkie pliki poza muzyka, filmami i zdjęciami). Oczywiście spodziewać się należy, że pojawi się cennik pozwalający skorzystać z większych przestrzeni.

Żeby nie było tak miło i prosto jak to powiedział Steve Jobs „Some people think the cloud is a hard disk in the sky. We think it’s way more than that”. Składowanie plików w chmurze znamy od dawna i trochę się już do tej usługi przyzwyczailiśmy. Co zatem może być lepszego niż backup plików? Ich kupowanie a raczej „sposób na wyręczenie użytkownika w tym procesie”.

iTunes Match to usługa, która za 24,99 $ rocznie (!) pozwoli na zeskanowanie naszego twardego dysku w poszukiwaniu mp3 oraz „porównanie ich” z bazą 18 milionów utworów w iTunes w celu „podmiany” na wersje legalne (i w lepszej kompresji). Dopóki oczywiście będziemy płacili abonament. Zatem nigdy już nie zgubimy, zarysujemy płyty. Nie będziemy musieli prosić o zwrot pożyczonego CD. Dopóki będziemy płacili będziemy w niebie (chmurze).

Wczoraj kiedy się o tym dowiedziałem nazwałem to rewolucją nawet większą niż upublicznienie algorytmu MP3. Apple to nie Spotify czy Pandora – Apple to firma, której wartość rynkowa przewyższa całą konkurencję a jej moc sprawcza jest olbrzymia. Wymyślić „na nowo” odtwarzacz mp3 oraz telefon potrafi tylko głowa kościoła Wielkiego Jabłka.

Jeśli zatem Apple dogadał (a zrobił to płacą 100-150 każdemu z „majorsów”) się z największymi wytwórniami to znaczy, że naprawdę i bezapelacyjnie muzyka na nośnikach fizycznych jest skazana na wymarcie (i to bardzo szybkie). Po drugie cena (przystępna nawet dla biednych mieszkańców naszego kraju), która jest obrzydliwie niska – za rok dostępu do 18 milionów utworów zapłacimy tyle co za jedną płytę CD.

Po trzecie sklep – iTunes cały czas notuje historyczne rekordy i nie widać aby miał zwolnić tempo. Amazon czy Google Music będą mieli bardzo bardzo ciężko żeby uszczknąć coś dla siebie z tego rynku. Oczywiście zakupiona muzyka będzie podążała za nami – będziemy ją mieli na wszystkich platformach na których działać będzie iTunes (czyli również na PC).

Po czwarte – umowa z Apple otwiera (no może ułatwia) kolejnym firmom podpisywanie podobnych umów. Panowie z wytwórni muzycznych w końcu skapitulowali. De facto mamy do czynienia z abolicją i zaakceptowaniem (ba, włączeniem w model biznesowy!) faktu, że muzyka wypływa różnymi kanałami do odbiorców. Zamiast walczyć za pomocą RIAA można spróbować zacząć na tym zarabiać i skupić się na tworzeniu lepszych produktów.

Osobiście zastanawia mnie co Apple planuje z Twitterem – na chwilę obecną Twitter stał się beniaminkiem ekosystemu Jobsa (można tweetować bezpośrednio z różnych aplikacji jak np. Photos czy Safari). Na pobicie Facebooka nie ma szans więc stawiam na to, że w głowie zarządu Apple pojawiła się „stara-nowa” myśl – blokujmy konkurencję jak tylko się da.

Apple błogosławiąc Twittera zablokował Google i Microsoft (rywale dla Jobsa ważniejsi niż Facebook). Na pewno tweetowanie z wnęrza iOS nie popsuje chumoru Zuckerbergowi ale też jasno pokazuje gdzie przebiegają okopy w dzisiejszej wojnie o użytkowników i płacących klientów.

Jak widać z takiego małego wydarzenia jakim jest pokazanie nowej wersji systemu operacyjnego może wyniknąć zamieszanie, które wpłynie na całą branżę – nie tylko IT ale i muzyczną, filmową czy rozrywkową. Tymczasem Microsoft tego samego dnia informował świat o nowościach podczas E3 – ręka w górę kto słyszał o tym evencie? Osobie w MS, która organizowała to wydarzenie tego samego dnia co WWDC gratuluję – na pewno nie musiała autoryzować wielu akredytacji prasowych…

Bardzo bardzo jestem ciekaw jak odpowie Amazon (który już został wypunktowany przez Apple) i Google. „Wojny o chmury” czas zacząć.

PS. Zabrakło mi jednej rzeczy w tym wspaniałym (jak zwykle) wystąpieniu – co się dzieje z Pingiem? To żyje? Jak Ping będzie obecnie się miał do iCloud i iTunes?

W roku 1994 to takie wideo wyglądało jak kompletne SF. Jakieś urządzenie, które pozwala wyświetlać gazetę na ekranie w dodatku może w nią klikać. Madness. Zaproszeni do wygłoszenia swoich opinii specjaliści twierdzili, że tego typu wynalazki nie wyprą „prawdziwych” gazet a rynek po prostu się zmieni na tyle aby różne formy wydawania prasy miały możliwość konkurowania ze sobą.

Pamiętajmy, że jest to okres kiedy właśnie Amazon został otworzony przez Jeffa Bezosa, pojawił się pierwszy banner a Netscape pochwalił się swoją przeglądarką. Rok wcześniej dzięki Mosaic mogliśmy po raz pierwszy zobaczyć tekst i grafikę na ekranie podczas korzystania z Internetu.
Z innych faktów z tego okresu: w czasie finału MŚ w USA Brazylia pokonuje Włochy w rzutach karnych. To były czasy.

Założę się, że gdyby samemu Jobsowi pokazać ten film i przekonywać do koncepcji tabletu to kazałby nam iść do diabła (Steve w tym okresie nie lubił zbytnio się ze swoją byłą firmą z której go wyrzucono). Apple podbijał rynki swoim PowerBookiem 145B (uważanym wtedy za szczyt możliwości technologicznych i designerskich), który był wielkim pudłem w porównaniu do pokazywanego na filmie urządzenia.

Aby uświadomić sobie lepiej jaką herezją było w 1994 roku rozważanie konceptu przeniesienia prasy na nośniki cyfrowe dobrze jest zobaczyć jak media odnosiły się do Internetu w tych czasach.

Musiało minąć 17 lat zanim tablety naprawdę namieszały w branży gazet papierowej i stały się realną alternatywą dla tradycyjnego sposobu prowadzenia biznesu wydawniczego.

PS. Bardzo jestem ciekaw czy „dywizja” w Apple zajmująca się iPadem tylko troszkę czy bardzo inspirowała się między innymi tym co zostało zrobione przez ludzi w Knight Ridder. Raz już to udowodniono na przykładzie iPoda.

Dziś nad Warszawę przywiało trochę krakowskiego spleenu. Tygodnik Przekrój wychodzący drukiem od 66 lat teraz dostępny będzie również jako aplikacja na iPada oraz strona www ale w wersji płatnej. Grzegorz Hajdarowicz w wywiadzie dla swojego miesięcznika Sukces w kilku miejscach porównywał siebie (no dobra, Przemek Pająk mu to zasugerował) do Roberta Murdocha i wieszczył sobie miejsce na pomniku…

Tych, którzy czytają mało i szybko się nudzą (a według badań jest ich dużo) pragnę już na wstępie poinformować, że Grzegorz Hajdarowicz żadnej rewolucji nie zrobił. Od dziś Przekrój online i jako aplikacja jest płatny. Obie wersje dostępu kosztują odpowiednio: iPad za 0,79€ za tydzień lub 24,99€ płacąc za rok z góry. Dostęp przez stronę www to koszt 3,69zł za tydzień, 30,75zł za kwartał. Za rok korzystania czytelnik będzie musiał wydać 99zł.

W zamian czytelnik otrzyma dostęp do bieżącego wydania tygodnika, materiały multimedialne (np. wideo z planu zdjęciowego sesji na okładkę), magazyn Sukces (bo to ta sama grupa wydawnicza), oczywiście kultowego Raczkowskiego (animowanego ale nie sądzę, że dużo) i oczywiście krzyżówki. I coś co niby jest „społecznościową” częścią Przekroju („Twój Przekrój”) ale nie jest nigdzie podłączony ani nie można za jego pomocą nic opublikować na Facebooku. Doprawdy dziwny ruch.

Ciekawostką jest plan zeskanowania (oczywiście dla użytkowników premium) wszystkich wydań Przekroju (jak do tej pory można podziwiać numery tygodnik do lat 70-tych). A propos archiwów – dostałem taką opinię kancelarii prawnej z której to wynika, że Przekrój nie do końca może digitalizować i wykorzystywać treści archiwalne. Problem wynika z różnic między licencją (mało stosowaną w praktyce) a prawami majątkowymi…

Wisienką na torcie mają być krótkie seriale (dostępne tylko w Przekroju). Zmienia się też cykl wydawniczy – w zasadzie teksty będą się pokazywały codziennie. Czyli taki quasi dziennik podlany multimediami. Prawie jak „The Daily”…

Tutaj pojawia się pierwszy zonk – nie kupuję zupełnie idei kostki jako interfejsu nowego Przekroju. Sam nowy naczelny (Artur Rumianek) miał problem z jej obsługą podczas konferencji. Zastosowanie technologii Flash jest też takie trochę mało „przyszłościowe”. Design portalu po zalogowaniu się nie jest ani czymś co ułatwia ani utrudnia korzystanie z niego – jak dla mnie poprawny. Niepokój budzą formularze i cały proces zakupu – mam wątpliwości i obawy czy aby ten element nie będzie bardzo wpływał (in minus) na konwersję użytkowników.

Grzegorz Hajdarowicz na stwierdzenie, że konkurencyjny tytuł (również tygodnik opinii) Newsweek Polska po zamknięciu płatnością swojej aplikacji notuje ilość ściągnięć na poziomie 700 egzemplarzy tygodniowo odpowiedział, że Przekrój ma mieć więcej pobrań – o ile więcej nie wspomniał. W wspomnianym już wywiadzie pojawiają się również deklaracje, że polski rynek co prawda nie jest jeszcze gotów do przejścia z papieru na ekran ale ktoś musi zacząć ten proces.

Dość mało przekonywująco wypadają tłumaczenia związane z podaną liczbą czytelników (GH w momencie przejmowania Przekroju deklarował, że spowoduje, że pojawi się więcej czytelników w liczbie 120 tys). Od czasów przejęcia sterów w wydawnictwie Przekrój przez Gremi (spółkę Hajdarowicza) kondycja pisma nie jest nawet taka sama jaka była na początku. Jest zła i sytuacja się pogarsza. Hajdarowicz próbuje wybrnąć stwierdzeniem, że nie chodziło mu wcale o liczbę czytelników tylko „papierowych”.

Czyli jeśli brać pod uwagę dzisiejsze wyniki sprzedaży (około 30-40 tys sztuk sprzedanych) Przekrój aby znaleźć się tam gdzie półtora roku temu deklarował postawić pismo właściciel musi pozyskać około 80-90 tys nowych użytkowników płacących – za wydanie online lub też aplikację. To bardzo bardzo ambitne plany pamiętając o wynikach Newsweeka…

Na pewno trudno nie przyznać Prezesowi Hajdarowiczowi racji w stwierdzeniu, że kto jak nie Przekrój może być pierwszym który może zaryzykować. Ma rację ponieważ cała konkurencja żyje (coraz gorzej ale nadal dobrze) tylko z papieru i nie myśli tworzyć płatnego dostępu. Dla Axla Springera, G+J, Bauera, Agory czy Marquarda taki krok oznaczałby ryzykowanie strategicznych zasobów. Dla Hajdarowicza ewentualna strata Przekroju czy (i) Sukcesu będzie przygodą na mapie biznesowych dokonań.

To co jest siłą pomysłu stojącego za nowym Przekrojem jest jednocześnie jego największą wadą – Grzegorz Hajdarowicz nie czuje nowych mediów, nie zna się na prasie i na procesie tworzenia marek w mediach elektronicznych. Jego starcia i napięcia ze „starą” ekipą Przekroju (w rezultacie których odeszli m.in. Piotr Najsztub i Bartek Chaciński) były skierowane przeciwko silnym dziennikarzom, którzy bronili tygodnik przed zmianami (w ich mniemaniu szkodliwymi) były w branży powszechnie znane.

„Przekrój” dryfował w stronę pisma inteligenckiego ale jednocześnie puszczał oko do młodych (30 tys fanów na Facebooku potwierdza, że są ludzie, którzy nadal czytaja i lubią Przekrój). Teraz będzie tygodniko-dziennikiem dla bardzo wąskiej grupy osób. Zaopatrzonej w iPady.

Hajdarowicz otwarcie mówi, że nie żałuje pozbycia się balastu pracowników, którzy nie podzielali jego wizji – pracownicy zarzucali mu, że wchodząc w buty właściciela gazety powinien przyjąć do wiadomości, że nie wie wszystkiego na temat dziennikarstwa i pracy w takim medium. „Wprost” zatrudniając Tomasza Lisa (a ten tygodnik był w jeszcze gorszej sytuacji) wyszedł na prostą i jest teraz przykładem, że dobry pomysł na „papier” nadal może generować niezłe zyski. Czyli można jeśli tylko wybierze się odpowiednich ludzi (albo im się nie przeszkadza).

W czasie konferencji czułem, że pochlebne opinie o iPadzie (właściwie tylko raz zostało wspomniane, że istnieją też inne tablety) oraz autentyczna neoficka obsesja tym gadżetem (zdarza mu się z nim zasnąć) bardzo rzutuje na stworzony model biznesowy – skoro w Internecie jest chaos to my (Przekrój) oraz iPad (Apple) będziemy tym kagankiem oświetlającym mroki Sieci. „Nawigator po współczesnym świecie” to jest hasło przewodnie nowego Przekroju. Tym samym tygodnik ma wytyczać to co „pozytywne i fajne” oraz wskazywać dobre wzorce (związane z kulturą).

Samo wydanie iPadowe rozczarowuje – jeśli krytuje się „Wired” za bycie „tylko ulepszonym PDFem” to trzeba pokazać mistrzowską klasę na poparcie tezy o posiadaniu patentu na radykalne zwiększenie sprzedaży aplikacji w AppStore. Przekrój takiego pomysłu nie ma – nawet jeśli odpuścić błędy związane z pośpiechem to sama aplikacja jest tym co pokazywano na iPadzie rok temu. Tekst + wideo. Nic więcej. Jeśli ta aplikacja tabletowa za 0,79€ (na tydzień!) ma stać się koniem pociągowym całego pomysłu to wątpię w jego sukces już teraz. Te magiczne 15 milionów użytkowników tabeltów ( podpobno ma się pojawić w 2015 roku) może nie doczekać się Przekroju, który nie wytrzyma kolejnych czterech lat.

Bardzo ciekawa w tym kontekście jest sprawa wypłat dla pracowników Przekroju
- jeśli chcemy zatrzymać dobrą merytorycznie redakcję i uznane osoby (mające się stać „latarnikami” czy też „nawigatorami” tygodnika) to wypadałoby zadbać o ich stan finansowy.

Z drugiej strony GH ogłosił, że przyjął do pracy 10 osób w Krakowie będących „wytworzycielami treści”. Czyli z jednej strony Przekrój ma być wyznacznikiem stylu i gustu ale ma to być robione za pomocą generowanie treści spod znaku „copy+paste”?

Jest bardzo dużo znaków zapytania związanych z „nowym Przekrojem”. Istnieje szansa, że Grzegorzowi Hajdarowiczowi uda się przekonać Polaków do kupowania treści w Internecie jak i na tabletach. Być może jednak za 1,5 roku odtrąbiony zostanie koniec obu tytułów i zamknięcie całego wydawnictwa. Czas pokaże. Oklaski należą się wszystkim, którzy biorą udział w tym projekcie – kładą na szale swoje autorytety jak i przyszłość. Hajdarowicz ryzykuje jednak najmniej – dla niego klęska Przekroju nie odbije się szczególnie finansowo. Jednak na razie inwestuje swoje pieniądze i ryzykuje swoim nazwiskiem.

„Jeżeli będę miał sukces, to będę mógł wtedy mówić – to ja jestem polskim Murdochem. Jak nie będę miał sukcesu, to kiedyś i tak mi tablicę pamiątkową wystawią – rzuca na koniec Grzegorz Hajdarowicz.”

Oby to nie był pomnik z iPada.

PS. Ponieważ ma dobrą passę jeśli chodzi o zakłady to chciałbym publicznie zawrzeć zakład z Panem Grzegorzem Hajdarowiczem (o butelkę dobrego szampana). Ja twierdzę, że Przekrój za 1.5 roku nie zdobędzie 80 tys płacących użytkowników. Ktoś może przekazać to dalej?:)