Więcej na temat Adama tu i tu

podpatrzone na Weblogit

Co prawda panowie z Gizmodo powątpiewają czy naprawdę “telefon od MS” będzie “wielozadaniowy” ale dajmy się przez chwilę zwodzić, że oto pojawił się godny rywal iPhone’a. Nic tak dobrze nie robi wolnemu rynkowi jak dobra konkurencja – może okaże się, że Adobe / Flash nie są takie “evil & lazy”?

Prawda, że fajny interfejs graficzny? Jakoś do mnie przemawia brak rogów i “miękkich” elementów nawigacji. A tutaj drugi filmik:

Telefon podobno ma trafić do sklepów przed Gwiazdką.

W ramach TSNMB z naprawdę dużą radością przedstawiam wywiad z twórcami między innymi bardzo popularnej (nie tylko w “polskim” AppStore) aplikacji OldBooth oraz Mastermind i Moments…

AK74 – OldBooth to jedna z lepiej rozpoznawanych polskich aplikacji w AppStore. Jak wpadliście na pomysł jej stworzenia?

GetApp – Była to jedna z burz mózgów po godzinach, bilard, piwo. Od słowa do słowa doszliśmy do pomysłu dokładania do zdjęć ramek polaroidowych. Ponieważ wiązało się to technicznie z maskowaniem, a ja tego samego dnia zupełnie przypadkiem przeglądałem stare albumy z portretami dziadka w wojskowych czapkach, padł pomysł na OldBooth.

Jak to zwykle bywa w trakcie pierwszych prac odkryliśmy, że to nie jest wcale pomysł nowy i jest już coś takiego jak Yearbook Yourself. Na szczęście Yearbook nie działał tak dobrze jak powinien i naszym priorytetem było zrobić to co najmniej 2 razy lepiej, co się nam udało.

AK74 – Przed powstaniem OldBooth mieliście wcześniej jakieś doświadczenia w pracy ze środowiskiem iPhone OS?

GA – Tak. Tworzyliśmy na iPhone od samego początku jeszcze zanim pojawiło się SDK. Były to tzw. WebApp’y. Współpraca z takimi firmami jak PopCap, Freeverse czy Magmic zaowocowała produkcją popularnych gier w wersji na iPhone, takich jak Bejeweled, Big Bang Sudoku i Phase 10. Poza tym byliśmy wielkimi fanami Apple długo przed wydaniem iPhona. Tworząc pierwsze interfejsy użytkownika wzorowaliśmy się przede wszystkim na produktach Apple. Zaraz po wydaniu SDK, a przed wydaniem OldBooth’a, wydaliśmy jeszcze Masterminda i Rolo, gry które w tamtym czasie odniosły swój mały sukces.

AK74 – Wcześniej nazywaliście się “Two Pixels” – teraz GetApp – co wpłynęło na zmianę nazwy firmy?

GA – TwoPixels była to współpraca dwóch osób, programisty Arkadiusza Młynarczyka i grafika w mojej osobie. Kiedy do składu doszedł Piotr Białkowski oraz Paweł Jońca “Two” przestało mieć głebszy sens i tak powstał GetApp.

AK74 – Współpracujecie z (moim zdaniem) jednym z lepszych grafików w Polsce – Pawłem Jońcą. Czy wygląd aplikacji realnie zwiększa sprzedaż w AppStore?

GA – Moim zdaniem sprzedaję się przede wszystkim oryginalny pomysł, chwytliwa nazwa, wyróżniająca się ikona programu, prosty i intuicyjny interfejs. Wygląd to tylko wisienka na torcie w kontekście sprzedaży. Ale jest on dla nas bardzo ważny, w każdym poszczególnym elemencie staramy się tworzyć aplikacje na najwyższym poziomie, stąd obecność Pawła w naszym zespole.

AK74 – Jak oceniacie szanse początkujacego developera na zarabianie na aplikacjach w AppStore – warto się tam pchać czy raczej jest to groszowy zarobek?

Szanse są małe, aplikacji w App Store jest ponad 100 000, co wcale nie oznacza, że nie warto próbować. Mimo tych 100 000 aplikacji naprawdę solidnych i ciekawych produktów jest stosunkowo niewiele. Na początek na pewno odradzamy rynek gier, który jest już zdominowany przez liderów takich jak EA, Gameloft itd. i wyjątkowo ciężko tu będzie się przebić. Należy raczej się skupić na małych, prostych aplikacjach użytkowych lub takich które rozbawią użytkownika, pamiętając o tym, że fundamentem sukcesu nie jest tylko dobry pomysł, ale każdy poszczególny element aplikacji o czym wspomniałem już wcześniej.

AK74 – Możesz zdradzić ile udało Wam się zarobić na Waszych aplikacjach do tej pory?

GA -A dla kogo ten wywiad ? :) Mogę jedynie zdradzić, że od samego początku sprzedaliśmy ponad 1 000 000 sztuk wszystkich aplikacji łącznie z darmowymi.

Ponieważ jest to wpis w ramach inicjatywy TSNMB to wiąże się z nim jakaś mała nagroda. W wypadku GetApp jest nią możliwość wygrania iPoda Shuffle 2GB, iPoda Nano 8GB i na koniec iPod Touch 8 GB pod warunkiem, że szybko staniecie się fanami OldBooth na Facebooku. Daty losowania nagród: pierwsza 26.01, druga 9.02 i trzecia 23.02. Szczegóły śledźcie na Facebooku

Ponieważ sam czasami na potrzeby dyskusji, różnych konferencji i spotkań poszukuję, analizuję i kolekcjonuję różnego typu materiały postanowiłem podzielić się nimi z Wami czyli czytelnikami….

Zbiór jest mały dlatego, że są to opracowania darmowe i głównie po polsku. Bardzo chętnie będę publikował tutaj wszelkiego typu raporty dostępne oficjalnie i bezpłatnie w celu promocji firm, branży i autorów.

Jeśli coś masz ciekawego (i możesz rozpowszechniać!) – podrzuć mi linka, zamieszczę tutaj dzięki czemu dużo osób będzie mogło skorzystać z tego repozytorium informacji.

> Poradnik IAB – Społeczności
> Poradnik IAB – Afiliacja
> Poradnik IAB – E-mail marketing
> Poradnik IAB – SEM
> Raport – Polski Internet 2008-2009 (GEMIUS)
> Raport – Kobieta w Sieci (GEMIUS)
> Raport E-commerce 2009 (Internet Standard)
> Badanie – Serwisy społecznościowe w Polsce 2009 (D-link)
> Marketing w Wyszukiwarkach 2009 (Interaktywnie.com)
> Media Online 2009 (Interaktywnie.com)
> Aktywność i popularność w Real Time Web na przykładzie Blipa (Hnatiuk, Podlewski, Zając)
> Facebook 2009 – najwieksze marki
> Polskie Sklepy Internetowe – raport grudzień 2009 – (Opineo.pl i Okazje.info)
> Preferencje Zakupowe Polskich Internautek (Szafa.pl)
> Marki banków w Polskim Internecie (Wyszukali.pl)
> Media w przestrzeni polskiego Internetu (Wyszukali.pl)
> Raport I półrocze w Polskim e-commerce (IAI Shop SA)
> Przewodnik po Google Analytics (Mariusz Gąsiewski)
>Badanie sieci spolecznosciowych w Polsce (Mediaage:cia)
> Raport Ceneo, CoKupic i AllePrezenty dotyczacy preferencji zakupowych Polaków w okresie przedświątecznym 2009 roku
> Polskie Agencje Interaktywne (Interaktywnie.com)
> Rynek reklamy w Polsce i na świecie 2010 – Raport AdStandard 2010 (IDG)

> Zakupy na obcasach – kobieta w sieci (Ceneo)

> “Marketing, relacje i sieci społeczne – wyniki badań Facebooka” (Jan Zając SNRS.PL)

PS. Jak pewnie się zorientujesz przy pobieraniu raporty zamieszczone są na moim serwerze Dropbox. Jeśli chciałbyś mi się jakoś odwdzięczyć to proszę o założenie konta (naprawdę warto korzystać z DP – to jest coś lepszego niż FTP i do tego za darmo!) wykorzystując ten link dzięki czemu zwiększysz ilość mojej powierzchni (i będę mógł przechowywać więcej raportów :). Z góry dziękuję!

Rynek gier elektronicznych, komputerowych, wideo czy jak je zwał zasadniczo nie zmienił się od wielu lat. Mamy te same kategorie gier (no może MMORPG zamieszały trochę, ale są to jakby nie było dalecy kuzyni MUDów), tych samych deweloperów, te same modele sprzedaży. Prawda? No właśnie – nieprawda…

Czasy w których wszyscy patrzyli na Blizzarda i jego wyniki ilości zarejestrowanych i płacących graczy w “World of Warcraft” obecnie już nie szokują. Jeśli nawet WoW wespnie się na poziom 20 milionów to palma pierwszeństwa przypada grom przeglądarkowym opartym o ekosystem Facebook’a. Czemu? Bo właśnie tam takie firmy jak Zynga mogą pochwalić się 214 milionami graczy przy czym w najlepszy tytuł tej firmy gra 69 milionów użytkowników FB.

W jaki sposób takie firmy jak Zynga, Playfish czy RockYou! wykręcają takie wyniki przeczytacie w moim poprzednim wpisie na ten temat.

Czy to znaczy zatem, że tradycyjny rynek “pc & konsole” nie jest wart uwagi? Ależ oczywiście, że jest – tyle, że fajnie jeśli masz budżet na produkcję gry na poziomie 30-50 mln USD a na samą promocję (tak jak w przypadku “Call of Duty – Modern Warfare 2″) około 200 milionów dolarów. Innymi słowy – “będąc młodym start-upowcem” nie masz szans na zaistnienie i podbój światowych rynków bez wsparcia dużej firmy. Na czym zarabia się sprzedając tytuły na PC i konsole? Na nośnikach + kolejnych częściach gry.

Odkąd pojawił się STEAM wiele osób z branży wieszczyło koniec “tradycyjnego” sposobu dystrybucji ale na to chyba przyjedzie nam poczekać 2-3 lata. Do każdego pudełka dołożyć można jakiś “gift” związany z grą mają skusić gracza do zakupu – w przypadku sprzedaży kanałem elektronicznym taką pokusą może być cena albo oferta “2 w jednym”. Jak pokazuje rynek – ludzie wolę nadal jednak coś namacalnego więc kupują płyty i nośniki klasyczne (ku uciesze sklepów, które dzięki temu jakoś wiążą koniec z końcem).

Co słychać na rynku gier społecznościowych (bo nazywanie je “przeglądarkowymi” już tylko traci sens)? No więc po staremu – opłaca się mięc dobre tytuły, wypuszczać gry podobne do siebie i to w dużej ilości. Poza tym warto umieć “rozpędzić” swoje tytuły nie wydając kasy na reklamę i promocję dzięki reklamowaniu jednego tytułu w drugim. Tak działają najwięksi na rynku (PlayFish, Zynga, Playdome) i taki model należy przyjąć za obowiązujący. Na czym zarabiamy w grach społecznościowych? Na reklamie oraz na sprzedaży dodatków – czyli mikropłatności.

Wszystko zatem wskazuje, że duże firmy monoplizujące Facebooka powinny łatwo opanować rynek gier mobilnych a w szczególności AppStore. Nic bardziej błędnego. Top tytuły społecznościowe kiepsko sobie radzą w sprzedaży na urządzenia przenośne. Zynga i jej “Mafia Wars” nie podbiła wcale serc i kieszeni graczy iPhone’owych podczas gdy na Facebook’u ma aż 25 milionów grających miesiąc w miesiąc.

Proponuję przyjrzeć się takiej firmie jak Playmesh o której zapewne nie słyszeliście w ogóle. Firma ta radzi sobie najlepiej ze wszystkich developerów gier w AppStorze mając raptem 15 tytułów. Co lepsze Playmesh kopiuje pomysły, które odnoszą sukces na Facebook’u (np. wypuszczając iFarm czyli FarmVille Zyngi) i robi to lepiej niż pierwotni twórcy na tyle udanie, że ich 6 gier znajduje się na liście TOP 25.

Model sprzedaży następnych tytułów jest bardzo podobny na rynku gier mobilnych do rozwiązań społecznościowych – jeden tytuł reklamuje kolejny. Zazdrość może budzić inny współczynnik wielokrotnie podkreślany – gracze kupujący w AppStore mają lekką rękę i często wydają kolejne grosze na zakup dodatkowych poziomów, dostęp do nowych umiejętności itd. Efektem jest poziom zarobku (średnio) na jednym graczu na poziomie 0,5-1 USD miesięcznie. Posiadając 5-10 milionów użytkowników łatwo więc policzyć sobie jaki strumień zysków płynie do małej w sumie firmy developerskiej.

Na zakończenie – dla lubiących tabelki i grafiki małe podsumowanie trzech rynków. Koszta produkcji i marketingu mają bardzo duże widełki – starałem się nanieść informacje z ostatnich paru lat i wśród tytułów konsolowych różnice są bardzo duże stąd takie duże rozbieżności.

Wreszcie stało się i mogę się pochwalić publicznie – klient w końcu uruchomił projekt w którym maczałem swoje paluchy a nawet całe dłonie. “BeastWorld” jest wieloosobową gra mobilną z gatunku RPG wykorzystującą mechanizm geolokacji, gdzie położenie geograficzne gracza określa jego położenie w wirtualnym świecie gry…

Fabuła gry oparta jest o konflikt między Ludźmi, Wilkołakami a Wampirami (innymi słowy jeśli jesteś fanem takich filmów jak “Underworld” to ta gra jest dla Ciebie!). Poszczególne rasy mają swoje moce i zdolności specjalne, okresowo otrzymują wsparcie (np. gracz wcielający się w postać Wilkołaka będzie lepiej walczył w nocy przy pełnym świetle księżyca co jest zsynchronizowane z realnymi fazami księżyca).

Dlaczego gra oparta o słanie SMSów zamiast strzelaniny FPS? W Polsce swego czasu rewolucję zrobił XyberMech ale w dobie słuchawek z grafiką wspartą akceleracją 3D trudno jest grze tekstowej konkurować z wizualnymi oczopląsami. Niemniej jak każda nisza gracze w tego typu gry chcą kupować i bawić się – szczególnie, że model “ściągnij grę za darmo” a potem “płać ale tyle ile będziesz grał” jest zrozumiały i nie zawiera “haczyków”.

Co prawda nadal pojawiają się nowe produkcje wykorzystujące ficzer “location-based” ale nic nie przebije grania w sieci. Może potrzeba nowego pomysłu jak fajnie wykorzystać kompas i gps w grach wieloosobowych? Może takie produkcje mają szansę podbić rynek? Niektórzy wieszczą nawet, że to przyszłość gier MMO.

Zapraszam do zapoznania się z króciutką interaktywną prezentacją pod tym linkiem (uwaga jest tam głośna muzyka!) pokazującej zasady gry (english version only – sorry).

Dla czytelników mojego bloga mam mały prezent – poniżej po kliknięciu dostaniecie dwa artworki z gry z postaciami Wampira i Wilkołaka.

graficzki ściągnij sobie stąd >>

Dlaczego warto kibicować “otwieraniu się” serwisów społecznościowych poprzez udostępnienie API pokazuje najlepiej Facebook a dokładnie firmy, które dostarczają i rozprowadzają za pomocą tego serwisu swoje produkty (czyli gry). Jeśli jesteś użytkownikiem FB (albo innego serwisu tego typu) na pewno wiele razy w Twojej skrzynce pojawiła się wiadomość o nowej krówce na farmie, albo propozycji zrealizowania misji polegającej na zabiciu kogoś…

Czołowi dostawcy gier i produktów w stylu quizy czy konkursy zarabiają miliony dolarów miesięcznie tylko publikując swoje gry na platformach społecznościowych. Model biznesowy w większości gier jest bardzo podobny – zaczynasz korzystać z danej gry bez opłat (aktywujesz ją bez ponoszenia żadnych kosztów) ale wraz z rozwijaniem swojej postaci (Mobsters, Mafia), zapleczem swojego gospodarstwa (FarmVille) czy po prostu graniem w gry hazardowe (Poker, Texas Hold Em’) zaczynasz płacić realnymi pieniędzmi za dostęp do kolejnych poziomów, budynków, przedmiotów, misji czy po prostu kupujesz “wirtualną walutę” aby wrzucić ją na stół krupierski i pokręcić ruletką albo obstawić kolejną partię pokera.

Drugim strumień przychodów generowany jest poprzez zastosowanie modelu CPA czyli “kliknij i wypełnij wniosek” albo “zamów subskrypcję” czy “ściągnij dodatek do swojej wyszukiwarki“. Firma, której produkt jest sprzedawany w tym modelu dzieli się z właścicielem aplikacji przychodami.

Jak pokazują badania i statystyki w tym wypadku (serwisy społecznościowej i aplikacje rozrywkowe) są o wiele bardziej skutecznym narzędziem niż zwykły display (reklama banerowa) nie mówiąc już o sposobach spod znaku “wygrałeś darmowego laptopa / ipoda!”.

Taki sposób generowania przychodów nie za bardzo podoba się branży. I trudno się dziwić jeśli użytkownicy robieni są w konia poprzez klikanie, zapisywanie się a w rezultacie płacenie za usługi i produkty np w taki sposób:

“A typical scam: users are offered in game currency in exchange for filling out an IQ survey. Four simple questions are asked. The answers are irrelevant. When the user gets to the last question they are told their results will be text messaged to them. They are asked to enter in their mobile phone number, and are texted a pin code to enter on the quiz. Once they’ve done that, they’ve just subscribed to a $9.99/month subscription. Tatto Media is the company at the very end of the line on most mobile scams, and they flow it up through Offerpal, SuperRewards and others to the game developers.”

Poniżej zerknijcie sobie na zestawienie (źródło: TechCrunch) trzech dostawców jednych z najbardziej popularnych gier w Facebooku aby uświadomić sobie, że czasami nie warto robić gry pudełkowej na platformę PC czy XBox aby zarabiać miliony (jeśli nie setki milionów) dolarów rocznie (co więcej wszystkie trzy firmy mają potężne wsparcie VC):

Wbrew pozorom zachodnie firmy muszą się jeszcze dużo nauczyć od swoich kolegów z Chin (bo czasami sam FB skutecznie utrudnia generowanie przychodów). Jak pokazują liczne przykłady serwisy chińskie opanowały sposób na monetyzację swoich użytkowników prawie do perfekcji.

Ze swojego doświadczenia powiem tak: generowanie przychodu z polskiego gracza (wiem, brzmi mało subtelnie) powyżej 2-3 złotych miesięcznie jest ciężkie ale możliwe. Zachodni użytkownicy skłonni są zostawiać około 1-3 euro. Takie wyniki notowały aplikacje, które tworzyliśmy (jako Revolver Interactive) dla klientów z zagranicy na Facebooku.

Inne serwisy takie jak: Bebo, HI5 czy choćby MySpace dają o wiele niższe przychody. Poziom konwersji również zależy od wielu czynników ale zazwyczaj kształtuje się na poziomie 2-5% a czasami (jak chwali się BigPoint) może dojść do 20% (podają w broszurze reklamowej – niestety ciężko jest to zweryfikować).

Dodatkowo jeśli mówimy o społecznościach to warto zobaczyć jak możemy połączyć moc Facebooka z AppStore i iPhonem (znowu – oczywiście nie w Polsce). Bardzo fajnym produktem jest Open Feint, który umożliwia budowanie (albo wręcz wbudowanie) w istniejącą grę społeczności. Rankingi, czaty, profile graczy? Możesz mieć to od ręki bez potrzeby pisania własnego produktu.

Ponieważ z OF korzysta już ponad 200 gier to możliwe jest aby użytkownicy jednej gry za pomocą interface’u OF wchodzili w relację z graczami w twoją grę. Dodajmy do tego możliwość podłączenia do API Facebooka i voila! Nasza gra ma milionową społeczność.

Dodajmy do tego platformy do wymiany i sprzedaży wirtualnej waluty taki jak PlaySpan czy LiveGamer abyśmy mogli zobaczyć, że nasi gracze wcale nie muszą zostawiać u nas pieniędzy tylko w postaci generowania leadów czy odsłon reklamy. Mogą też kupować wirtualną walutę, wymieniać się nią a także handlować na aukcjach.

Teraz wróćmy na nasze podwórko. Pomimo tego, że takie serwisy jak Fotka czy Grono mają własne API w Polsce modelu biznesowego Zyngi, Playdom czy PlayFish nie skopiowała żadne firma. Nie mamy jeszcze lokalnego monopolisty (chociaż taka Ganymede jest już znaczącą siłą poza granicami Polski).

A okazja na monetyzację społeczności pojawia się właśnie teraz – Nasza-Klasa zapowiedziała stworzenie własnego API (choć od razu również określiła, że na początku będą zapraszali tylko wybranych developerów). Na podobny ruch prawdopodobnie się zdecyduje całkiem niedługo GG Networks ze swoim komunikatorem Gadu-Gadu. Nie dysponując badaniami Gemiusa strzelam, że wspólna grupa obu serwisów to około 3-4 milionów użytkowników. Jest i będzie o co (i kogo) się bić. Kasy wystarczy dla kilku graczy z pierwszych miejsc.

Takiej grupie użytkowników będzie można zaprezentować swoje produkty, zaprosić do zabawy i zacząć na nich zarabiać (w zależności od przyjętego modelu biznesowego). To bardzo lukratywna perspektywa szczególnie, że nie mamy jak na razie żadnego lidera czy jednej platformy oferującej wszystkie powyższe rozwiązania dla wydawców czy też producentów gier.

Domyślać się można, że oprócz N-K i GG w momencie kiedy pierwszy firmy i ich produkty zaczną przynosić dochody podłączą się pozostałe serwisy społecznościowe a może nawet i portale (które teraz poprzestają na licencjonowaniu rozwiązań co powoduje, że każdy polski portal w dziale “gier multiplayer” ma taką samą ofertę) i “zwykłe” serwisy z dużą ilością użytkowników (dla nich to będzie pasywny, stały dochód)

A zatem: gracze do gier – producenci do API!

Podstawą oceny w 90% Apple i jej produktów jest emocja. Zazwyczaj silnie spolaryzowana, wyrażana dobitnie i w zdecydowanej większości nie poparta żadnym osobisty doświadczeniem (mówię o Polsce). Produkty takie jak Macbook, iPhone czy iTunes stały się popularnym “casus belli” dla zbierania tony argumentów na “lepszość” czy też “gorszość” danej platformy sprzętowej, programistycznej czy strategii marketingowych…

Jeśli spojrzeć na polskie fora, serwisy i blogi wydawać by się mogło, że taki iPhone jest w co drugiej polskiej rodzinie. Praktycznie każdy wpis informujący o tym urządzeniu prowokuje wojnę podjazdową przeciwników (“tego gówna i szmlecu”) oraz kontrę w postaci zdeklarowanych Apple “fanboyów“.

Każdemu komu miłe uszy i oczy odradzam czytać serwisy branżowej, które mają czelność zastanawiać się nad tym jaki nowy model telefonu może spowodować “zabicie” iPhone’a. Odradzam bo ilość słów uznawanych powszechnie za obraźliwe przekracza poziom akceptacji zdrowego, normalnego człowieka.

Po oddzieleniu faktów ataków “ad personam” i i emocji okazuje się, że w zasadzie w takim dialogu w ogóle nie ma miejsca dla ludzi, którzy kupili czy użytkują sprzęt Apple z przyczyn praktycznych. Jeśli powiesz bowiem, że kupiłeś iPhone’a okaże się, że na pewno musiałeś całować (po cichu, w swojej specjalnej piwnicy) zdjęcia Steve Jobsa oraz kochać się w zapachu jego swetra tudzież legendarnych dżinsów (nie wiem co gorsze).

Jeśli nie lubisz Microsfotu oznacza, że Twoja “zdrada” na rzecz MacBooka jest na pewno konsekwencją mody, chęci pokazywania się w modnych knajpach oraz lansu bo przecież każdy “normalny” użytkownik PC wie, że jego komputer z systemem operacyjnym Windows nie jest doskonały ale na pewno “kopie tyłek” wszystkim “kastratom” z Mac OS na pokładzie.

Są tacy, którzy nie mogąc zrozumieć fenomenu firmy z Cupertino próbują tłumaczyć popularność Apple w kategoriach religijnych i paranormalnych (to moja ulubiona grupa krytyków używająca zamiennie słów “kult”, “wiara”, “religia”, “wyznawca”). Tak jak np. MG Siegler na łamach TechCrunch (w dość ironiczny sposób) opisał problematykę postrzegania Apple z punktu widzenia religijnego:

“In a religious sense, the iPhone is a monotheistic religion. Basically, its OS believes in one device. Yes, I know there is the iPod touch, as well as variations of the iPhone (original, 3G, 3GS), but these are essentially all the same device with essentially the same hardware, just boosted specs. Meanwhile, Android, Windows Mobile, BlackBerry, Symbian, etc. are all polytheists. But “pagans,” while perhaps not exactly right, is a cooler term, so let’s go with that. All of these other mobile OSes are pagans. They answer to many devices, their “gods.”

Chętnych do “zabijania” popularności chociażby iPhone’a jest długa kolejka. Na pewno słyszałeś o Androidzie, gPhonie, Motoroli, Symbianie, Nokii, Palm PRE, (teraz) Droidzie, LG, Samsungu czy Microsoft – wszystkie te firmy i organizacje (i wiele wiele innych) chcą zdetronizować Apple, przypuścić szturm na AppStore, iTunes, iPody, iPhoney i MacBooki. Po co? Bo twierdzą, że ich produkty są lepsze, bardziej dostowane do oczekiwań odbiorców a to co robi Jobs to tania zagrywka marketingowa nastawiona na robienie “wody z mózgu” użytkownika.

“W produktach Apple nie ma nic czego nie ma w naszych” – ba, czasami nawet jest lepiej – w takim iPhonie przez długi czas nie było MMSów czy też aparatu fotograficznego o dobrej rozdzielczości tudzież (o zgrozo!) opcji “copy-paste”. Czyli wystarczyło zrobić model telefonu, który miał to wszystko aby podbić rynek. Czy komuś się to udało? Nie. Dlaczego? Bo nie tym polega “inność” (boję się napisać “zaleta” czy “przewaga”) Apple.

Bo Apple zmonopolizował sferę nośników MP3 (iPod), sprzedaż muzyki na te urządzenie (iTunes), sprzedaż smartphonów z wygodnym dostępem do Internetu (iPhone) oraz (oczywiście to powtórzenie manewru “iPod+iTunes”) sprzedaż aplikacji na te urządzenie (AppStore). Pomyślmy zatem o Apple nie jako o wytwórcy telefonów, komputerów czy samego oprogramowania ale o firmie udostępniającej cała platformę sprzętowo-programistyczną pozwalającą na zarabiania poprzez sprzedaż: sprzętu, oprogramowania oraz usług.

Ktokolwiek będzie chciał konkurować z Apple musi mieć własny “ekosystem” usług, oprogramowania oraz sprzętu. Inaczej zawsze to będzie kolejna samobójcza próba atakowania silnie ufortyfikowanych pozycji wroga. Zakończona rzezią działów produkcji, marketingu i sprzedaży. To nie ma nic wspólnego z wiarą, wyznawcami (prawdziwych “czcicieli” Apple jest pewnie coś około 1%-5% – reszta to zwykli “regular users”) czy religią. Zniszczcie Apple jego własną bronią zamiast budować machiny oblężnicze, które nie wytrzymują trudów transportu.

Ogłaszanie się kolejnym “iphone killerem” ustawia firmę głoszącą taką tezę w roli chłopca do bicia a semantycznie i automatycznie manifestuje stosunek podległości. Wyobrażacie sobie, że bokser przed walkę mówi do przeciwnika “jestem-tym-którego-znokautujesz-dopiero-w-drugiej-rundzie”? Nie – facet z jajami i chrapkę na zwycięstwo manifestuje swoją postawę poprzez tekst w stylu “urwę-ci-głowę-baranie-i-nasikam-do-szyji”. To jest odpowiednie podejście do przeciwnika!

Jeśli jakaś firma chce mi sprzedać swoje urządzenie z możliwością taniego (czy wręcz darmowego) pobierania aplikacji i zakupu (legalnie!) muzyki to dlaczego mam to odrzucić aby mieć tylko i aż “system operacyjny oparty na open-source” (a kogo obchodzi poza programistami na jakiej platformie piszesz soft, którego ja używam?)? Dlaczego argumenty o “lepszym ekranie dotykowym” (naprawdę?), “wydajnieszym procesorze” (mówimy o telefonie nie o serwerze!), czy “posiadania wszystkich aplikacji” (ja sam zdecyduję, które aplikacja są mi potrzebne) ma mnie rzucić na kolana?

Apple zarzuca się tworzenie dziwnych praktyk i odrzucanie oprogramowania konkurencji. Kiedy Microsoft budował i buduje swoją potęgę na sprzedaży tylko swojego oprogramowania i skuteczną walką z konkurencją na np. rynku przeglądarek (zatopienie Netscape) uznawane jest to za normę. Gdy Google ogłasza, że jego nowy pomysłem będzie nawigacja samochodowa będzie dostępny (oczywiście na razie) tylko na urządzenia z jego systemem operacyjnym (Android) jakoś nie widzę aby ktoś protestował – tak się zabezpiecza swoje podwórko i tworzy mur aby konkurencja nie miała za dobrze. To jest naturalny proces.

Apple ma się dobrze. Wyniki finansowe nie były lepsze w ostatnich latach. Sam bym chętnie powitał jakiś dobry telefon na rynku bo nic tak nie robi dobrze konsumentom jak konkurencja. Może Droid będzie miał szansę poszturchania firmy Jobsa? Niestety przeskoczenie wyniku 100 tysięcy aplikacji w AppStore ściągniętych 2 miliardy razy może być trudne. Cholernie trudne.

Ale od czego jest wiara? Ta podobno czyni cuda.

PS. Autor wpisu nie jest posiadaczem iPhone’a a :)

Szef IAB Jarek Sobolewski poprosił mnie o przekazanie wejściówki czytelnikom tego bloga na Forum IAB, które odbędzie się już 4-5 listopada w Warszawie. Koszt oficjalny takiego bileciku to prawie 1000 pln więc warto jeśli ktoś chce się dostać na taką imprezę za darmo. No prawie za darmo…

Żeby Was zachęcić: Forum IAB to wypasiona, dwudniowa konferencja na której będą goście z zagranicy, będzie sporo wykładów i paneli, będzie można spotkać wiele osób z branży (w tym pewnie blogerów, marketerów, prezesów, sekretarki i paru webdesignerów). Wieczorem pierwszego dnia jest impreza pod kryptonimem “rozdanie nagród MIXX” ale nie wierzcie w to!

Tam się po prostu pije drinki i tańczy na stołach do białego rana. Mam przekonywać dalej? Proponuję zobaczyć kto przychodzi na takie imprezy (szukajcie ujęć z legendarną już “panią w szarym topie”..)

Jeśli ktoś chce może spróbować swoich sił w konkursie u Grześka na “Antywebie” albo u Jacka Gadzinowskiego na blogu.

Wróćmy jednak do konkursu – warunek jaki stawiam dla chętnego (chętnej) aby dostać w swoje łapki darmowe zaproszenie na wszystkie wymienione powyżej atrakcje jest bardzo prosty:

Opisz najlepszą Twoim zdaniem kampanię jaką widziałeś w Internecie. Opis zamieść w postaci komentarza pod tym wpisem. Może to być kampania banerowa, akcja na serwisie społecznościowym, klip z serwisu wideo – cokolwiek co reklamowało lub było reklamowane. Najlepiej oczywiście z linkiem i opisem co i jak. Proszę wytężyć intelekt bo zwykłe wykorzystanie google’a na pewno nie wystarczy.

Oczekuję oryginalności, pomysłowości i bez takich oczywistości jak “służalczy kurczak” czy “poświeć swojego przyjaciela z FB w zamian za darmową kanapkę z Burger Kinga“. Chcę potu i łez! Chcę abyście walczyli jak Adamek! Jak Kubica!! Jak nasi siatkarze!!!

Czas realizacji zadania: piątek (30-go października) godzina 23.59. Wtedy podam kto wygrał.

Proste? No to do roboty – ze zwycięzców widzę się na Forum IAB! :)