Cudownie aktualne nawet po 50 latach. Kto nie wie kim jest Marshall McLuhan niech odrobi pracę domową, przyda się w pracy z ” gorącymi” mediami…

Mój ulubiony badacz i teoretyk mediów (z którego zapożyczyłem motto tego bloga “medium is a message” czyli, że każde medium jest samo w sobie komunikatem) twórca między innymi termin “globalna wioska”.

Polecam zapoznać się z paroma wywiadami telewizyjnymi oraz programami o McLuhanie – zobaczycie ze swojej perspektywy, ludzi z 2010 roku jak człowiek, filozof tłumaczył sobie współczesnym co się stanie za 30-50 lat. Z różnym skutkiem – uważany był za co najmniej dziwaka (wiadomo – Kanadyjczyk). Nie dziwne, że “Wired” obrał sobie McLuhana za patrona.

“He was a man of idioms and idiosyncrasies, deeply intelligent and a soothsayer. He had prescient knowledge of the Internet. Although educated in literature, Marshall McLuhan was known as a pop philosopher because his theories applied to mini-skirts and the twist. For his ability to keep up with the cutting edge, one colleague called him “The Runner.” Critics said he destroyed literary values. Today, McLuhan’s ideas are new again, applied to the electronic media that he predicted.”

Oglądać tutaj – niestety CBC nie daje możliwości embedowania wideo.

Z przyjemnością pragnę zaprosić do wzięcia udziału w konferencji Zaangażowani pasjonaci i rekiny biznesu. Dowiedz się od Mistrzów, jak zamienić pasję we własny biznes, która odbędzie się 16 marca 2010 r. w Warszawie w siedzibie BCC (Plac Żelaznej Bramy 10).

Na polskim rynku nigdy dotąd nie było tak wielu instytucji oferujących kapitał na rozpoczęcie
i rozwój biznesu (np. fundusze unijne, anioły biznesu). Nie brakuje też ludzi mających dobre innowacyjne pomysły, które jednak dość często pozostają w sferze planów i marzeń.

Naszym zadaniem jest zainspirować ich do założenia własnego biznesu. Pomogą nam w tym polscy innowatorzy – przedsiębiorcy, którzy zaczęli od pasji i silnej wewnętrznej motywacji, a dziś ich firmy są przykładem nowoczesnych i skutecznych modeli działania.

W PROGRAMIE MIĘDZY INNYMI:

SZALENI INNOWATORZY versus PRZEDSIĘBIORCY – PARADYGMATY DWÓCH RÓŻNYCH SPOSOBÓW PROWADZENIA BIZNESU.
dr. Krzysztof Pawłowski – prezydent WSB-NLU
Zbigniew Niemczycki – przedsiębiorca
Marek Dietl – Krajowy Fundusz Kapitałowy
Michał Lach – K2
Daniel Markowicz – Lightcraf
Moderator: Roman Młodkowski – TVN CNBC Biznes

JAK ZAROBIĆ PIERWSZY MILION, GDY NASZE AKTYWA TO TYLKO POMYSŁ I PASJA?
Łukasz Nowicki – PricewaterhouseCoopers (Advisory Services)

W KTÓRYM MOMENCIE ROZWOJU INNOWACYJNYCH BIZNESÓW KOŃCZY SIĘ AMATORSKIE ZAANGAŻOWA NIE/KREATYWNA PASJA, A ZACZYNA WDRAŻANIE TWARDYCH REGUŁ BIZNESU?
Maciej Popowicz – współzałożyciel portalu społecznościowego Nasza-Klasa.pl
Rafał Agnieszczak – Fotka.pl
Włodek Bogucki – Vindigo Capital Partners
Kinga Pawłowska – dyr. projektu Media 3.0
Marius z Jarzębowski – Microsoft
Moderator: prof. Piotr Płoszajski – SGH

Organizatorem konferencji jest Magazyn ThinkTank i Park Technologiczny Miasteczko Multmedialne, który zarządza Inkubatorem Przedsiębiorczości Media 3.0. Inkubator oferuje osobom z innowacyjnymi pomysłami nie tylko kapitał na start, ale również pełne wsparcie merytoryczne w procesie komercjalizacji pomysłów.

Tak więc wszyscy Ci, dla których nasza konferencja będzie impulsem do działania mogą liczyć na pełne, również finansowe wsparcie do 200 000 Euro, przy realizacji swoich innowacyjnych pomysłów na biznes.

Serdecznie zapraszamy do udziału w konferencji i składania wniosków o kapitał na start za pośrednictwem strony www.milionnastart.pl

Dodatkowych informacji udziela Urszula Lis (dział PR) – urszula@miasteczkomultmedialne.pl, tel. 501 189 779

Do zobaczenia,

Kinga Pawłowska
Dyrektor Projektu
Inkubator Przedsiębiorczości Media 3.0

DO UDZIAŁU W KONFERENCJI ZAPRASZAMY:

* Przedsiębiorców – innowatorów, którzy nigdy nie spoczywają na laurach, ale stale poszukują nowych dróg rozwoju
* Pracowników firm, którzy marzą i mają pomysł na własny biznes, ale boją się ryzyka
* Pracowników naukowych, którzy odkrywają przełomowe technologie i odkładają je „na półkę”
* Młodych, kreatywnych ludzi z pozornie nierealnymi pomysłami, które mogą zrewolucjonizować świat
* Media, które od lat wspierają rozwój innowacji w Polsce”

Premier Donald Tusk robi sobie PR zapraszając przedstawicieli środowiska telekomunikacyjnego, blogerów (ale tylko kilku) oraz organizacje pozarządowe (ale tylko te, które nie będą zadawały trudnych pytań). Cel jest jasny – spotkanie ma pokryć kolejny dzień pracy Komisji Śledczej w sprawie tak zwanej “afery hazardowej”…

To jasne jak słońce, że PO boi się Internautów i chce ich “uszczęśliwić” zakładając kaganiec na wolne medium. Ponieważ nie mogą ot tak wyłączyć Internetu to chcą go cenzurować. Zacznie się od pedofilów a nie wiadomo na kim się zakończy – na kucharzach? A może na programistach?

Każda okazja jest dobra żeby odwrócić uwagę mediów od spraw istotnych. Wiadomo też, że Premier Tusk decyzję podjął już wcześniej – teraz chce tylko zyskać społeczną aprobatę i tani poklask. Bardzo tani bo nie podano żadnego posiłku i po 4 godzinach trzeba było się ratować zjadając ciasteczka. Oburzające!

Spotkanie było ustawione od początku do końca. To widać było. Fałszywy bloger (kto go na tego blogera wybierał? Wiadomo coś w ogóle dlaczego to on został organizatorem tej debaty? Jakim miał pseudonim w WSI?) Maciek Budzich zaprasza znajomych i tylko sympatyków PO. Wcześniej ustalone są pytania ze stroną rządową a Centrum Informacji Rządowej dba aby nic poza oficjalnym scenariuszem nie pojawiło się podczas debaty.

Ha! A na sali okazuje się, że część osób się ze sobą zna! Czyli towarzystwo wzajemnej adoracji pod płaszczykiem debaty będzie lobbowało za rozwiązaniami dobrymi dla nich. Na przykład taka organizacja KidProtect.pl tak naprawdę to co tam robiła? Oni pewnie tylko mówią, że zwalczają tych pedofilów. Pewnie kasę dostają z UE za to grubą za łapanie tych zboczeńców. Bo po co by mieli to robić za darmo?

Dlaczego nikogo nie dziwi, że “fan mediów” nagle organizuje debatę z udziałem polityków? Coś tu pachnie bardzo brzydko – pewnie to Centrum Informacyjne Rządu wszystko przygotowało wcześniej a Maciek to upublicznił. Ktoś widział w ogóle teczkę “TW Budzika”? Ja widziałem i mówię Wam – są tam straszne rzeczy. A na pewno zaraz teczka zaginie i wszystkie kwity razem z nią – zobaczycie!

Premier znał pytania i miał przygotowane odpowiedzi. Cała rozmowa miała służyć tylko li wywołaniu wrażenia, że rząd i Premier “słuchają narodu” podczas gdy tak prowadzą prace nad ustawą aby tylnymi drzwiami wprowadzić cenzurę i możliwość blokowanie dowolnych stron. Putinada pełną gębą! Prasówka partyjna jak za czasów czerwonych towarzyszy. To po to Kaczyńscy komunę obalali? Wstyd i hańba!

Polska będzie gorsza teraz niż Chiny i Białoruś – cenzura będzie miała baczenie na wszystko – od forów poprzez blogi na rozmowach przez telefony komórkowe kończąc. Każde dziecko na Onecie o tym przecież wie tylko Premier nie? Dziwne. Bardzo dziwne.

Pytań internautów nikt nie słuchał ani ich nie przekazuje. Tym samym przepadają same najlepsze merytorycznie teksty a ich próbujący dowiedzieć się i walczyć o wolność są ignorowani. To zaczyna jako żywo przypominać najgorsze czasy komunistyczne. A Internauci pytali bardzo mądrze, merytorycznie i roztropnie. W zasadzie można by powiedzieć, że nikt tak dobrze nie reprezentuje Internautów jak oni sami.

Acha no i teraz największa wtopa (a raczej polityczna manipulacja). Na debacie nie było nikogo z Salonu24. Nikt nie zaprosił np. Rybitzkiego ani Kataryny. To żenada i kpina Panie Premierze! Tak działała ubecja. W końcu Salon24 to największa polska platforma blogowa na której światli ludzie dyskutują o rzecz ważnych i mądrych.

No bo się zastanówmy – co ten Tusk może wiedzieć naprawdę o internecie? Ile godzi siedzi na Naszej-Klasie? Ile w życiu “wykopał” wpisów? Czy brał udział w jakimś flejmie? No i czego używa do pracy? Pewnie ohydnego komercyjnego Windowsa. A wszyscy wiedzą, że otwarte oprogramowanie i Linux to jest to. Acha i na pewno Premier i rząd nie mają konta na Facebooku – so lame mr. prime minister, so lame.

Bo przecież każde dziecko z Wykopu wie, że jeśli coś czy kogoś się krytykuje w Internecie to żeby być branym na poważnie trzeba mieć w swoim dorobku co najmniej takie samo dzieło jak osoba krytykowana. Innymi słowy – żeby skrytykować Fotkę czy Naszą-Klasę trzeba być Markiem Zuckerbergiem. Inaczej spadaj bo LOL i ROTFL.

Na koniec usłyszeliśmy jakiś bełkot prawniczy (to znaczy wiele słów, których normalnym i prawdziwy internauta nie zrozumie jeśli nie ma pod ręką wiki) zapewne specjalnie przygotowany aby nikt nic nie zrozumiał. Mój apel – następnym razem postuluję o zakaz mówienia skomplikowanym językiem. Ministrowie mają mówić tak jak w Wiadomościach TVP – jasno i zrozumiale. Inaczej nie dostaną komcia.

Acha – Premier coś przebąkiwał o zorganizowaniu kolejnej debaty. Moje propozycje: Maciek Budzich nie może jej prowadzić bo już się wylansował i musi pozwolić lansować się innym. Po drugie taka debata nie będzie prawdziwą, polską debatą o wolności, cenzurze jeśli nie pojawią się na niej tacy goście jak: bracia Kaczyńscy, Jola z Dywit, Jasiu Śmietana, Michalkiewicz, Kataryna i ksiądz.

Najlepiej dwóch. Bo co to za debata w Polsce gdzie się nie zaprasza księdza? I o czym to świadczy? Nasi przodkowie pod Cedynią walczyli o to abyśmy mogli na debatach poznać zdanie Kościoła. Acha i ja oczywiście jak pisze “ksiądz” to mam na myśli księdza katolickiego a nie jakiegoś innowiercę czy tam popa.

I od razu propozycja jak taka debata powinna i musi wyglądać: otóż wszyscy polscy Internauci (a o tym kto jest Internautą decyduje ilość wpisów na forach Onetu) zadają pytania Premierowi. A Premier musi odpowiedzieć na wszystkie pytania bo od tego jest, po to na niego głosowaliśmy i nie ma to tamto, że czas się mu skończy.

I w szczególności niech Premier się przygotuje lepiej na odpowiedzi na pytania o sens życia, czy moja dziewczyna do mnie wróci i pytania czy w Polsce jest demokracja czy jej nie ma bo pani w szkole mówi, że jest a rodzice, że nie.

PS. A teraz na poważnie – jeśli szukacie informacji jak wyglądała debata zajrzyjcie do Mikołaja, Maćka, Jacka i znowu Maćka oraz zdjęcia Janka

Moje zdanie po debacie: absolutnie zakazać “konsultacji społecznych” w których może wziąć udział każda osoba. Okazuje się bowiem, że po raz kolejny ilość ludzi zadających pytania obniża jakość wypowiedzi a kilkadziesiąt tysięcy osób na czatach, komunikatorach czy posługujący się innymi narzędziami do komunikacji w sieci skutecznie rozmywa istotę dyskusji.

W kolejnej odsłonie debaty powinni się spotkać praktycy a nie sfrustrowani blogerzy, przedstawiciele organizacji kanapowych i autorzy fanpejdżów z FB ze 100 followersami.

Ponieważ sam czasami na potrzeby dyskusji, różnych konferencji i spotkań poszukuję, analizuję i kolekcjonuję różnego typu materiały postanowiłem podzielić się nimi z Wami czyli czytelnikami….

Zbiór jest mały dlatego, że są to opracowania darmowe i głównie po polsku. Bardzo chętnie będę publikował tutaj wszelkiego typu raporty dostępne oficjalnie i bezpłatnie w celu promocji firm, branży i autorów.

Jeśli coś masz ciekawego (i możesz rozpowszechniać!) – podrzuć mi linka, zamieszczę tutaj dzięki czemu dużo osób będzie mogło skorzystać z tego repozytorium informacji.

> Poradnik IAB – Społeczności
> Poradnik IAB – Afiliacja
> Poradnik IAB – E-mail marketing
> Poradnik IAB – SEM
> Raport – Polski Internet 2008-2009 (GEMIUS)
> Raport – Kobieta w Sieci (GEMIUS)
> Raport E-commerce 2009 (Internet Standard)
> Badanie – Serwisy społecznościowe w Polsce 2009 (D-link)
> Marketing w Wyszukiwarkach 2009 (Interaktywnie.com)
> Media Online 2009 (Interaktywnie.com)
> Aktywność i popularność w Real Time Web na przykładzie Blipa (Hnatiuk, Podlewski, Zając)
> Facebook 2009 – najwieksze marki
> Polskie Sklepy Internetowe – raport grudzień 2009 – (Opineo.pl i Okazje.info)
> Preferencje Zakupowe Polskich Internautek (Szafa.pl)
> Marki banków w Polskim Internecie (Wyszukali.pl)
> Media w przestrzeni polskiego Internetu (Wyszukali.pl)
> Raport I półrocze w Polskim e-commerce (IAI Shop SA)
> Przewodnik po Google Analytics (Mariusz Gąsiewski)
>Badanie sieci spolecznosciowych w Polsce (Mediaage:cia)
> Raport Ceneo, CoKupic i AllePrezenty dotyczacy preferencji zakupowych Polaków w okresie przedświątecznym 2009 roku
> Polskie Agencje Interaktywne (Interaktywnie.com)
> Rynek reklamy w Polsce i na świecie 2010 – Raport AdStandard 2010 (IDG)

> Zakupy na obcasach – kobieta w sieci (Ceneo)

PS. Jak pewnie się zorientujesz przy pobieraniu raporty zamieszczone są na moim serwerze Dropbox. Jeśli chciałbyś mi się jakoś odwdzięczyć to proszę o założenie konta (naprawdę warto korzystać z DP – to jest coś lepszego niż FTP i do tego za darmo!) wykorzystując ten link dzięki czemu zwiększysz ilość mojej powierzchni (i będę mógł przechowywać więcej raportów :). Z góry dziękuję!

Czas lekko (lub całkowicie) uchylić rąbka tajemnicy związanej z zaślepką pojawiającą się wczoraj przez cały dzień na moim blogu. Mogliście wybrać kwotę jaką bylibyście w stanie zapłacić za tydzień (5 PLN + VAT) lub miesiąc (9 PLN + VAT) dostępu i korzystania z treści na moim blogu. I jakie są wyniki? Zaskakujące…

First things first. Inicjatorem akcji był Michał Samojlik z Autentika. W akcji udział wzięli twórcy blogów: Grzesiek Marczak, Paweł Iwaniuk, Paweł Lipiec Maciek Budzich, Tomek Topa. Autentika przygotowała plugin do Wordpressa (tak więc jeśli coś nie działało to mogę jedynie przeprosić ale nie miałem wpływu na działanie pluginu).

W akcji wzięli udział blogerzy zaproszeni przez Autentika. Moja motywacja była prosta – sprawdzić poziom deklaratywności moich czytelników oraz oczywiście poddać pod publiczną dyskusję kwestię wynagradzania blogera za jego pracę. I chciałbym od razu małe sprostowanie poczynić – ze swojej strony mogę zagwarantować, że mój blog będzie bezpłatny ponieważ u podstaw jego działania leży promocja mojej osoby, firm i projektów w których biorę udział. Ja jednak mogę być wyjątkiem bo patrząc na poziom zaangażowania Tomka Topy czy Maćka Budzicha ich praca dawno przestała być czystym hobby i jak w przypadki Maćka może śmiało konkurować z “newsroomami” portali (policzcie ile czasu Maciek spędza na filmowaniu różnych wydarzeń, podróżach po Polsce i inwestowaniu w sprzęt).

Wideo opisujące badanie by Autentika / Michał Samojlik:

Wniosek numer jeden: w Polsce (jeśli uznać, że blogi, których autorzy brali udział w akcji można uznać za papierek lakmusowy) z blogowania nie utrzyma się nawet osoba, której blog notuje 70-80 tys. UU miesięcznie. Nie utrzyma się ponieważ jego czytelnicy nie będą w stanie płacić za dostęp do treści. Gratuluję Tomkowi Topie wiernych czytelników: w jego wypadku istnieje szansa, że po odjęciu VAT (22%) oraz podatku (przyjmijmy 19%) Tomek mógłby pomyśleć tylko o pracy nad rozwojem swojego bloga (zostanie mu “na rękę” jakieś ~ 5 tyś PLN).

Wniosek numer dwa: komentujący dzielą się na dwie wyraźne grupy – jedni atakują i bardzo silnie krytykują samą ideę dostęp płatnego wskazując, że “zawsze mogę poczytać o tym samym gdzieś indziej gdzie nikt ze mnie nie zedrze kasy”, śmieją się z “frajerstwa tych co zapłacą”, pukają się w czoło, zarzucają “bicie piany”, “wprowadzanie opłat jak za korzystanie z powietrze – blog ma być darmowy”. Druga grupa osób mówi “tak, ale pod pewnymi względami” czyli: brak reklam, profesjonalizacja przekazu i częstotliwość ukazywania się wpisów, szersze spektrum treści i lepszy poziom merytoryczny.

Wniosek numer trzy: patrząc na dwa poprzednie konkluzja jest prosta. W Polsce na chwilę obecną bycie w 100% “zawodowym” blogerem nie jest możliwe i jest mitem. Nie widać na “scenie blogosfery” nikogo kto zdołałby się utrzymać tylko z opłat za dostęp do treści. Śmiem zaryzykować twierdzenie, że nawet Kominek szybko by “wyłysiał” ze swoich wiernych followersów (a w rezultacie i z płatników za treści) gdyby witał na swoim blogu “cześć, to jest blog Kominka a to jest skarbonka Kominka”.

Wniosek numer cztery: W Polsce nie ma szans na powstanie, prowadzenie i rozwój blogów takiej jakości i pozimie jak wymieniane jednym tchem przez czytelników obcujących z “lepszymi blogami bo po angielsku”: TechCrunch, ReadWriteWeb, TheNextWeb, Robert Scoble, Joe Spolsky. Poguglujcie miłe Panie i Panowie i zobaczcie sobie jakie medialne siły (bo w niektórych przypadkach tak je trzeba już nazywać) wydawnicze stoją za tymi “prostymi blogami”.

Oczywiście – blogi w 90% nie zarabiają na subskrypcji i płatnym dostępie. Pamiętajmy jednak, że ponieważ 99% wartościowych blogów pochodzi z USA a tam od wieeelu lat płacenie kartę, wybierając pozycję z katalogu, składanie zamówienia telefonicznie jest tak powszechne jak u nas nie płacenie za nic.

Innymi słowy – porzućcie wszelką nadzieję Ci, którzy uważają i myślą startując swojego blogaska, że to będzie dochodowe źródło zarobku. Nie w Polsce, w kraju nad Wisła czyli nigdzie. Powód jest banalny: czytelnicy przyzwyczajeni do korzystania z szerokiego zakresu informacji jej przygotowanie traktują jako efekt uboczny. Stąd taka niebywała popularność “mac treści” w Internecie. Google lubi dużo, podlinkowane i dużo razy komentowane (choćby idiotycznie i jednym słowem).

Stworzenie, utrzymanie, zapełnianie treściami na poziomie “wysokim” w świetle tego co ludzie chcą konsumować nie ma sensu ekonomicznego – Polityka, Przekrój, Tygodnik Powszechny będą musiał stać się częścią koncernów, dla których medialnie opłaca się mieć “takie” nazwiska i historycznie popularne tytuły ale broń boże nie zarabiać na nich. Tak samo wygląda sytuacja z blogami – mogę spędzić dzień czytając i analizując jakiś trend. Po 8 godzinach wypluwam z siebie notkę na blogu – obszerną, z cytatami okraszoną autorską analizą, podpartą wywiadami z osobami, które wiedzą więcej.

Taka samą notkę (w sensie zagadnienia) “net-dziennikarz” czyli ktoś bez zaplecza wiedzy zerżnie z TechCruncha i opisze w 10 zdaniach (część z nich źle tłumacząc więc wyjdzie, że np. jest wzrost podczas gdy tak naprawdę autor napisał “spadek). Ponieważ jego blog / serwis działa w otoczeniu “samopozycjonującego się contentu podawnego za pomocą blogoidalnych serwisów” to jego notka zostanie przeczytana przez 30-50 tyś UU przez co zostanie wyświetlona odpowiednia ilość reklam na czym zarobi założyciel takiego serwisu.

Czytelnik (ja raczej powiedziałbym konsument) mając wizję przeczytania czegoś pobieżnie ale za darmo i alternatywę: zapłać (a dostaniesz coś więcej) wybierze w 90% tę pierwszą opcję. Czemu? Bo on nie widzi różnicy, męczy go czytanie długich tekstów, nie ma czasu na zagłębianie się w niuanse. Przeleci tekst, zakoduje sobie podstawowe informacje i popędzi do kolejnego darmowego żłoba.

Brzmi przygnębiająco? A skądże – przed płatnymi treściami nie ma ucieczki. Pojawią się, wzbudzą falę krytyki ale będą na stałe gościły w naszych RSSach. Nie ma ucieczki przed płaceniem za treści. Spowoduje to wykształcenie i sprofesjonalizowania serwisów niszowych ale to one będą najwcześniejszymi beneficjentami.

Nie zapłacę za dostęp do Gazeta.pl, WP.pl, Onet.pl (treść tych serwisów jest zbyt mało się różniąca od siebie) – zapłacę za dostęp do Wyborcza.pl, Filmweb, 2upBlog, wybranych blogów i paru tygodników opinii. Newsy czerpać będę garściami z bezpłatnych (straszliwie obłożonych reklamami) serwisów ale pogłębione analizy i wnioski będą płatne i dochodowe. Tak ja to widzę.

Zapraszam do śledzenia dyskusji dotyczących “płacenia blogerom” u moich fellow bloggers:
> DailyTech
> WebFan
> Antyweb
> MediaFun

Podstawą oceny w 90% Apple i jej produktów jest emocja. Zazwyczaj silnie spolaryzowana, wyrażana dobitnie i w zdecydowanej większości nie poparta żadnym osobisty doświadczeniem (mówię o Polsce). Produkty takie jak Macbook, iPhone czy iTunes stały się popularnym “casus belli” dla zbierania tony argumentów na “lepszość” czy też “gorszość” danej platformy sprzętowej, programistycznej czy strategii marketingowych…

Jeśli spojrzeć na polskie fora, serwisy i blogi wydawać by się mogło, że taki iPhone jest w co drugiej polskiej rodzinie. Praktycznie każdy wpis informujący o tym urządzeniu prowokuje wojnę podjazdową przeciwników (“tego gówna i szmlecu”) oraz kontrę w postaci zdeklarowanych Apple “fanboyów“.

Każdemu komu miłe uszy i oczy odradzam czytać serwisy branżowej, które mają czelność zastanawiać się nad tym jaki nowy model telefonu może spowodować “zabicie” iPhone’a. Odradzam bo ilość słów uznawanych powszechnie za obraźliwe przekracza poziom akceptacji zdrowego, normalnego człowieka.

Po oddzieleniu faktów ataków “ad personam” i i emocji okazuje się, że w zasadzie w takim dialogu w ogóle nie ma miejsca dla ludzi, którzy kupili czy użytkują sprzęt Apple z przyczyn praktycznych. Jeśli powiesz bowiem, że kupiłeś iPhone’a okaże się, że na pewno musiałeś całować (po cichu, w swojej specjalnej piwnicy) zdjęcia Steve Jobsa oraz kochać się w zapachu jego swetra tudzież legendarnych dżinsów (nie wiem co gorsze).

Jeśli nie lubisz Microsfotu oznacza, że Twoja “zdrada” na rzecz MacBooka jest na pewno konsekwencją mody, chęci pokazywania się w modnych knajpach oraz lansu bo przecież każdy “normalny” użytkownik PC wie, że jego komputer z systemem operacyjnym Windows nie jest doskonały ale na pewno “kopie tyłek” wszystkim “kastratom” z Mac OS na pokładzie.

Są tacy, którzy nie mogąc zrozumieć fenomenu firmy z Cupertino próbują tłumaczyć popularność Apple w kategoriach religijnych i paranormalnych (to moja ulubiona grupa krytyków używająca zamiennie słów “kult”, “wiara”, “religia”, “wyznawca”). Tak jak np. MG Siegler na łamach TechCrunch (w dość ironiczny sposób) opisał problematykę postrzegania Apple z punktu widzenia religijnego:

“In a religious sense, the iPhone is a monotheistic religion. Basically, its OS believes in one device. Yes, I know there is the iPod touch, as well as variations of the iPhone (original, 3G, 3GS), but these are essentially all the same device with essentially the same hardware, just boosted specs. Meanwhile, Android, Windows Mobile, BlackBerry, Symbian, etc. are all polytheists. But “pagans,” while perhaps not exactly right, is a cooler term, so let’s go with that. All of these other mobile OSes are pagans. They answer to many devices, their “gods.”

Chętnych do “zabijania” popularności chociażby iPhone’a jest długa kolejka. Na pewno słyszałeś o Androidzie, gPhonie, Motoroli, Symbianie, Nokii, Palm PRE, (teraz) Droidzie, LG, Samsungu czy Microsoft – wszystkie te firmy i organizacje (i wiele wiele innych) chcą zdetronizować Apple, przypuścić szturm na AppStore, iTunes, iPody, iPhoney i MacBooki. Po co? Bo twierdzą, że ich produkty są lepsze, bardziej dostowane do oczekiwań odbiorców a to co robi Jobs to tania zagrywka marketingowa nastawiona na robienie “wody z mózgu” użytkownika.

“W produktach Apple nie ma nic czego nie ma w naszych” – ba, czasami nawet jest lepiej – w takim iPhonie przez długi czas nie było MMSów czy też aparatu fotograficznego o dobrej rozdzielczości tudzież (o zgrozo!) opcji “copy-paste”. Czyli wystarczyło zrobić model telefonu, który miał to wszystko aby podbić rynek. Czy komuś się to udało? Nie. Dlaczego? Bo nie tym polega “inność” (boję się napisać “zaleta” czy “przewaga”) Apple.

Bo Apple zmonopolizował sferę nośników MP3 (iPod), sprzedaż muzyki na te urządzenie (iTunes), sprzedaż smartphonów z wygodnym dostępem do Internetu (iPhone) oraz (oczywiście to powtórzenie manewru “iPod+iTunes”) sprzedaż aplikacji na te urządzenie (AppStore). Pomyślmy zatem o Apple nie jako o wytwórcy telefonów, komputerów czy samego oprogramowania ale o firmie udostępniającej cała platformę sprzętowo-programistyczną pozwalającą na zarabiania poprzez sprzedaż: sprzętu, oprogramowania oraz usług.

Ktokolwiek będzie chciał konkurować z Apple musi mieć własny “ekosystem” usług, oprogramowania oraz sprzętu. Inaczej zawsze to będzie kolejna samobójcza próba atakowania silnie ufortyfikowanych pozycji wroga. Zakończona rzezią działów produkcji, marketingu i sprzedaży. To nie ma nic wspólnego z wiarą, wyznawcami (prawdziwych “czcicieli” Apple jest pewnie coś około 1%-5% – reszta to zwykli “regular users”) czy religią. Zniszczcie Apple jego własną bronią zamiast budować machiny oblężnicze, które nie wytrzymują trudów transportu.

Ogłaszanie się kolejnym “iphone killerem” ustawia firmę głoszącą taką tezę w roli chłopca do bicia a semantycznie i automatycznie manifestuje stosunek podległości. Wyobrażacie sobie, że bokser przed walkę mówi do przeciwnika “jestem-tym-którego-znokautujesz-dopiero-w-drugiej-rundzie”? Nie – facet z jajami i chrapkę na zwycięstwo manifestuje swoją postawę poprzez tekst w stylu “urwę-ci-głowę-baranie-i-nasikam-do-szyji”. To jest odpowiednie podejście do przeciwnika!

Jeśli jakaś firma chce mi sprzedać swoje urządzenie z możliwością taniego (czy wręcz darmowego) pobierania aplikacji i zakupu (legalnie!) muzyki to dlaczego mam to odrzucić aby mieć tylko i aż “system operacyjny oparty na open-source” (a kogo obchodzi poza programistami na jakiej platformie piszesz soft, którego ja używam?)? Dlaczego argumenty o “lepszym ekranie dotykowym” (naprawdę?), “wydajnieszym procesorze” (mówimy o telefonie nie o serwerze!), czy “posiadania wszystkich aplikacji” (ja sam zdecyduję, które aplikacja są mi potrzebne) ma mnie rzucić na kolana?

Apple zarzuca się tworzenie dziwnych praktyk i odrzucanie oprogramowania konkurencji. Kiedy Microsoft budował i buduje swoją potęgę na sprzedaży tylko swojego oprogramowania i skuteczną walką z konkurencją na np. rynku przeglądarek (zatopienie Netscape) uznawane jest to za normę. Gdy Google ogłasza, że jego nowy pomysłem będzie nawigacja samochodowa będzie dostępny (oczywiście na razie) tylko na urządzenia z jego systemem operacyjnym (Android) jakoś nie widzę aby ktoś protestował – tak się zabezpiecza swoje podwórko i tworzy mur aby konkurencja nie miała za dobrze. To jest naturalny proces.

Apple ma się dobrze. Wyniki finansowe nie były lepsze w ostatnich latach. Sam bym chętnie powitał jakiś dobry telefon na rynku bo nic tak nie robi dobrze konsumentom jak konkurencja. Może Droid będzie miał szansę poszturchania firmy Jobsa? Niestety przeskoczenie wyniku 100 tysięcy aplikacji w AppStore ściągniętych 2 miliardy razy może być trudne. Cholernie trudne.

Ale od czego jest wiara? Ta podobno czyni cuda.

PS. Autor wpisu nie jest posiadaczem iPhone’a a :)

Szef IAB Jarek Sobolewski poprosił mnie o przekazanie wejściówki czytelnikom tego bloga na Forum IAB, które odbędzie się już 4-5 listopada w Warszawie. Koszt oficjalny takiego bileciku to prawie 1000 pln więc warto jeśli ktoś chce się dostać na taką imprezę za darmo. No prawie za darmo…

Żeby Was zachęcić: Forum IAB to wypasiona, dwudniowa konferencja na której będą goście z zagranicy, będzie sporo wykładów i paneli, będzie można spotkać wiele osób z branży (w tym pewnie blogerów, marketerów, prezesów, sekretarki i paru webdesignerów). Wieczorem pierwszego dnia jest impreza pod kryptonimem “rozdanie nagród MIXX” ale nie wierzcie w to!

Tam się po prostu pije drinki i tańczy na stołach do białego rana. Mam przekonywać dalej? Proponuję zobaczyć kto przychodzi na takie imprezy (szukajcie ujęć z legendarną już “panią w szarym topie”..)

Jeśli ktoś chce może spróbować swoich sił w konkursie u Grześka na “Antywebie” albo u Jacka Gadzinowskiego na blogu.

Wróćmy jednak do konkursu – warunek jaki stawiam dla chętnego (chętnej) aby dostać w swoje łapki darmowe zaproszenie na wszystkie wymienione powyżej atrakcje jest bardzo prosty:

Opisz najlepszą Twoim zdaniem kampanię jaką widziałeś w Internecie. Opis zamieść w postaci komentarza pod tym wpisem. Może to być kampania banerowa, akcja na serwisie społecznościowym, klip z serwisu wideo – cokolwiek co reklamowało lub było reklamowane. Najlepiej oczywiście z linkiem i opisem co i jak. Proszę wytężyć intelekt bo zwykłe wykorzystanie google’a na pewno nie wystarczy.

Oczekuję oryginalności, pomysłowości i bez takich oczywistości jak “służalczy kurczak” czy “poświeć swojego przyjaciela z FB w zamian za darmową kanapkę z Burger Kinga“. Chcę potu i łez! Chcę abyście walczyli jak Adamek! Jak Kubica!! Jak nasi siatkarze!!!

Czas realizacji zadania: piątek (30-go października) godzina 23.59. Wtedy podam kto wygrał.

Proste? No to do roboty – ze zwycięzców widzę się na Forum IAB! :)

Fantazjować każdy może a czasami musi żeby nie zwariować. Wlepiając wzrok na ślady deszczu na szybie poddajmy się łagodnym jesiennym uderzeniom wiatru o szyby i odpłyńmy zatem od stanu prawnego AD 2009 aby zobaczyć co by mogło się zmienić w polskim Internecie gdyby istniało (wreszcie) jasne, szybkie do wyegzekwowania prawo dotyczące własności intelektualnej i praw autorskich…

Za podstawę rozważań weźmy świeże wyniki Megapanelu za sierpień 2009. Przyjrzyjmy się jakie serwisy mogą zacząć tracić na tym, że jakaś instytucja / organ prawny wytoczy mu sprawę albo tylko postraszy sądem. W zestawieniu wyciąłem te kategorie w których zdecydowana większość serwisów nie ma i nie będzie miała problemów z prawem (kategorie: “firmowe” czy “publiczne”) bo nie wyobrażam sobie żeby np. MEN zbudował sobie sieć P2P albo Pajacyk zaczął handlować kradzionym softem.

Nie zajmuje się też serwisami społecznościowym ani portalami – pojedyncze przypadki łamania regulaminu czy prawa (np. awatar przygotowany ze zdjęcia do którego osoba umieszczająca nie miała praw) nie są zagrożeniem dla tych podmiotów. Bać się powinni mniejsi i działający w niszach bardzo konkurencyjnych co prowadzi do zaostrzania szarej strefy i naginania przepisów.

Z drugiej strony wielu serwisów tworzących poszczególne kategorie jest częścią “grupy” z której dany portal potem buduje swój zasięg. Pamiętamy sprawę Interii i jej serwisu z przepisami. Niemniej jak napisałem powyżej przypadki ewidentnego łamania prawa wśród portali i serwisów społecznościowych są rzadsze.

Kategoria “Kultura i Rozrywka”:
> Torrenty.org – jeśli zacznie się zmasowany atak na serwisy P2P ze strony prawników to takie serwisy również będą odcinane albo wymuszane na firmach hostingujących upokarzające tłumaczenia się.
> Tekstowo.pl – ponieważ copy+paste jest prosty to takie serwisy masowo się pojawiają i znikają – ale co jeśli udowodnić, że nie działają zgodnie z prawem? Jeśli zamykano serwisy z napisami filmowymi pod pretekstem, że “tłumaczenie też podlega prawo autorskiemu” to jak może się bronić serwis publikujący (i zarabiający na reklamie) wyłącznie czyjeś dzieła do których ktoś może sobie rościć prawa?

Kategoria “Społeczności”:
> Peb.pl – murowany kandydat do kilku procesów. Za jego unikalny “content” kilka wytwórni filmowych i fonograficznych zapewne będzie długo się sądziło (i wygrają). Szkoda, że nie ma w tej kategorii Chomikuj.pl – mój kolejny kandydat do procesów i odszkodowań. Panowie prawnicy – nikt nie chce zarobić na procesowaniu się z nimi? Zwycięstwo gwarantowane i fejm i kasa…

Kategoria “Nowe Technologie”"
> Pobieraczek.pl – murowany kandydat do zamknięcia (zaraz po Chomikuj.pl) bo w jego wypadku 80%-90% zasobów jest pirackich. Czysczenie i zostawienie tylko tego co jest legalne to śmierć dla takiego serwisu. Poza tym regulamin, który wymusza opłaty (standardowy chwyt prawny tzw. “mały druczek”) od mało świadomych użytkowników nadaje się już choćby dlatego do Rzecznika Konsumenta czy Rzecznika Praw Obywatela (ale to pewnie za mało medialny temat dla naszego kochanego prof. Kochanowskiego – on woli walić w kobiety)

Kategoria “Informacje, Publicystyka, Media”:
> Tutaj trudno wskazać kto może stracić. Zapewne i portalom trochę się dostanie (będą musiały podawać źródła, streszczać a nie cytować 90% artykuły itd.). Na pewno pierwsze jaskółki już są. Infor Biznes wytoczył sprawę i wygrał zmuszając do wycofania artykułów z serwisów, które kopiowały treści. Komu następnemu będzie chciało się sądzić? Oby jak największej ilości osób.

Kategoria “Styl życia”:
> Jak widzę kolejny serwis czy to “plotkarski” czy “lifestajlowy” z artykułami i zdjęciami to zastanawiam się czy naprawdę stać jest niszowych “wydawców” (tak do 100-200k UU) płacić za te wszystkie teksty oraz zdjęcia jakie publikują? Parę razy nawet miałem ochotę wysłać maila z pytaniem do “naczelnego” z prośbą o wytłumaczenie na jakiej podstawie “przedrukowują” zdjęcia z bloga TMZ czy innych ale odpuściłem sobie :) Żadnego serwisu nie oskarżam jednak – zawsze można się tłumaczyć, że “zdjęcia kupiliśmy od małej agencji fotograficznej a teksty piszą zaprzyjaźnieni blogerzy”. Taaa….

Kategoria “Edukacja”:
> tutaj też trup może słać się gęsto za sprawę “artykułów” sporządzonych za pomocą “współpracujących wolentariuszy”, którzy licznie kopiują z jednego miejsca opracowania, bryki, wykresy tworząc “nowe” opracowania, które potem kopiowane są przez “doświadczonych redaktorów” z serwisu konkurencyjnego. Ach tak przelecieć się po tych serwisach i ich “opracowaniach” takim oprogramowaniem do wykrywania “podobieństw” w tekstach…

Kategoria “Sport”:
> podobnie jak w kategorii “edukacja” ilość serwisów kopiująca od siebie, z siebie i poprzez siebie wytworzyła się bardzo dawno temu. najłatwiej przecież udać, że samemu się ogląda wszystkie mecze Ekstraklasy, notuje wyniki, tworzy statystyki i opisy spotkań. Wywiady, tabele ba nawet zdjęcia łatwo przemieszczają się w kategorii “sport” między serwisami. Nie podam żadnej nazwy – ten kto z branży ten wie kto komu podprowadza teksty i kto z kogo kopiuje :)

Kategoria “Motoryzacja”:
> podobnie jak w “stylach życia” czy “sporcie” – zdecydowana większość tekstów nie jest publikowana za zgodą np. właściciela zdjęć (takiego na przykład producenta samochódów), który być może nie życz sobie tego aby podawać złą PRowo informacje o jego samochodzie ilustrując je zdjęciem z jego materiałów. Naprawdę tych “młodych dziennikarzy blogerów” zaprasza się na testy samochodów po 100-200 tys. pln? Panowie z branży samochodowej – na ściganiu i pozywaniu maluczkich możecie trochę się odkuć! Innym przykładem problemów są ogłoszenia i ich prezentacja. Wroom i Adreso mogą być przykładem takiego konfliktu…

Kategoria “Turystyka”:
> w tym wypadku branża trochę kopie się sama pod stołem. Mnogość ofert i pośredników powoduje, że tworzenie “odkurzaczy”, które (podobnie jak w branży ogłoszeniowej) zasysają wszystko co jest po polsku i publikują jako “nasza unikalna oferta”.

Kategoria “Erotyka”:
> Niewiarygodne zestawianie serwisów, które w 99% nie mają racji bytu gdyby komuś chciało się śledzić swoje treści oraz dochodzić praw do nich przed sądami. Taki RedTube, Zbiornik.com czy Pornotuba to są agregatory zdjęć i filmów do których praw nie mają a wykorzystują je komercyjnie (chociażby świecąc reklamy przy nich albo pozwalając na oglądania większej ilości w zamian za wykupienie “abonamentu” w postaci Premium SMS). Naprawdę dziwię się, że żadna zachodnia wytwórnia filmowa nie zaczęła medialnej krucjaty z bandą prawników w zapasie – widząc na malejące zyski branży porno (oczywiście winny Internet) powinni lepiej zabezpieczać swoje prawa.

Pobieżny rzut oka na polskie serwisy pokazuje, że jeśli wprowadzone zostanie prawo lepiej dbające o wytwórców i ich działa i jeśli będziemy konsekwentnie je egzekwować okaże się, że założenie kolejnego “serwisu dla kobiet”, “społecznościówki dla fanów samochodów” czy “serwisu z serialami do ściągania” bazującego na kradzionych treściach od konkurencji będzie bardzo trudne.

Pamiętajmy, że tolerując serwisy, których treści bazują i czerpią korzyści z rozpowszechniania treści do których nie mają praw działamy źle dla własnych biznesów – niska bariera wejścia na rynek dla takiego “serwisu nieruchomości” z zajmumaną bazą danych ogłoszeń powoduje, że konkurowanie z złodziejem jest bardzo trudne, kosztowne i nie zawsze opłacalne w finałowym rozliczeniu.

Jak powiedział mi ostatnio właściciel jednego z serwisów newsowych – “Inwestuję od kilku lat w redakcję, dziennikarzy i fotografie. minutę po opublikowaniu mojego wywiadu z VIPem, który kosztował sporo czasu i wysiłku ten sam wywiad z tym samym zdjęciem pokazuje i świeci wokół niego reklamy około 10 innych serwisów w tym kilka spamblogów. Walka z nimi to użeranie się kilkuletnie po sądach po to aby gówniarz wyłączył serwer. Następnego dnia po wyroku założy kolejnych 10, 20, 100 podobnych spamblogów. I co ja mogę mu zrobić? Nic.”

Spotkanie w klubie Chłodna25 zorganizowane przez redakcję dziennika “Metro“, które odbyło się pod hasłem “debaty o prawach autorskich w Internecie” pokazało że nie tylko artyści, wytwórnie, użytkownicy, konsumenci czy prawnicy lub etycy mają problem z interpretacją przepisów a sama branża jest silnie podzielona w tym co należy robić…

Wbrew temu co napisał dziennik “Metro” (byłem jednym z moderatorów dyskusji więc mogę przedstawić też swój punkt widzenia) nie powstał żaden wspólny projekt ani nie nastąpiła zgoda ponad podziałami. Zgromadzeni artyści, działacze i eksperci (Tomek Grewiński reprezentujący wytwórnię Kayax, Muniek Staszczyk, Kazik Staszewski, Jurek Owsiak, Sidney Polak, L.U.C., Sławek Pietrzak szef wytwórni SP Records, Hirek Wrona dziennikarz muzyczny, Jarek Lipszyc i medioznawca Mirek Filiciak) spierali się o wszystko i pod każdą postacią.

To, że na końcu zostając już prawie sam (oprócz L.U.C.a) Jurek Owsiak zaproponował aby edukować w szkołach i on to samo może robić na swoim Przystanku nie traktowałbym jako “głos branży” tylko pojedynczą opinię i to w dodatku nie artysty ze świata muzyki…

Podsumowując: branża muzyczna (na sali nie pojawił się żaden reprezentant branży filmowej co wywołało komentarze, że twórców filmowych wspiera PISF dając im kasę na produkcję więc co tam kogo interesuje co się dzieje z jego filmem…) ma problem w zrozumieniu o co toczy się gra, jakie wywoła efekty i co zrobić aby nie tracić na cyfrowej dystrybucji. Branża uważa, że jej nikt nie broni, świat jest zły a internauci nie chcą za nic płacić (Pietrzak, Wrona, Grewiński). Z drugiej strony technologia, postęp, zmiana paradygmatu artysta / wytwórnia / konsument pcha twórców na nowe wody i wymusza poszukiwanie innych form zarobkowania (taki pogląd podzielali Polak, L.U.C. i Owsiak).

To co ja zrozumiałem z tego co mówili artyści – nie możecie oczekiwać od nas, że zmienimy z dnia na dzień model biznesowy. Nie możecie naciskać i zmuszać nikogo do koncertowania jeśli ta osoba nie chce albo po prostu nie lubi takiej formy kontaktu z fanami. Przystawianie pistoletu do głowy i mówienie o rewolucji technologicznej wyzwala w twórcach postawy skrajne – nikt nie chce słyszeć, że to co robil przez x lat teraz MUSI ulec zmianie często niszcząc cały model zarabiania.

Z drugiej strony – rewolucja trwa i idzie do przodu. Nie da się “zawrócić kijem Wisły” i zmuszać ludzi do kupowania płyt CD. Nie da śię zamknąć wszystkich serwisów p2p, serwerów warezowych. Prawo jest obecnie mało przystające do rzeczywistości (mówi się w nim o “egzemplarzach” a więc egzemplarz musi być realny, istnieć jako nośnik) i musi się zmienić. Na pewno nikt nie chce aby artyści i wytwórnie tracili na tym co robią. Pytanie tylko co mają robić kiedy społeczeństwo wokół jest biedne, internet ma już prawie połowa społeczeństwa a ściągnięcie płyty Kazika czy Muńka zajmuje 5 minut…

Na szczęście szybko okazało się, że cała żółć i agresja jest kierowana przeciwko serwisom zarabiającym na przechowywaniu czy też udostępnianiu plików. Jest raczej pewne, że uda się nakłonić internautów do kupowania legalnie muzyki, filmów, książek czy gier za pośrednictwem elektronicznych kanałów sprzedaży – trzeba zmienić prawo, zaoferować systemowe rozwiązania na terenie co najmniej samej Europy. Wejście samego iTunes’a wiele nie zmieni (bo co jeśli ktoś chce masowo sprzedawać swoją twórczość za 1 grosz a nie 0,99 centa?) potrzeba zdrowej konkurencji. Zdania były także podzielone pod kątem penalizacji.

Hirek Wrona i Sławek Pietrzak chcieli aby np. ZPAV i policja urządziła przykładowe zatrzymania piratów co miało by wpłynąć na resztę “ściągaczy”. Czy to zatrzymanie ma być właśnie początkiem fali procesów? A czy taki serwis powstał kompletnie “oddolnie” czy też któraś z organizacji ochrony praw autorskich wspomaga go?

Nie rozumiem (nadal) postawy spod znaku “wszystko co w sieci jest i musi pozostać darmowe”, argumentów “muzyka jest za droga a ja chcę mieć dużo płyt bo kocham wykonawcę X”, tłumaczenia “zmowami koncernów”, “użytkiem osobistym” czy też “wolną kulturą jest podstawowym prawem każdego internauty”. Nie rozumiem tego, że naprawdę są ludzie, którzy chcą uwolnić całą twórczość licząc na to, że artyści będą nadali (motywowani czym?) tworzyli i wydawali za darmo ku uciesze fanów, którzy łaskawie pojawią się na koncercie pokazując swą aprobatę.

Nie kupuję tego z wielu powodów ale najbardziej chyba wkurza mnie to, że część ich “głosicieli” po prostu nie ma styczności z tematem “zarabiania na własnej twórczości, która może być zdigitalizowana a przez co rozpowszechniana w Internecie bez zgody autora”. A co powiesz Panie Designerze kiedy drukarki 3D pozwalać będą za śmieszną cenę kopiować Twoje projekty i “drukować” sobie zaciszu domowym wszystko to co Ty sobie zaprojektowałeś? Kto będzie kupował (i po co?) “designerskie” sztućce czy przedmioty domowego użytku kiedy będzie mógł sam w swoim domu je zrobić bazując na Twoim projekcie?

Generalnie postawę artystów (poza Sidneyem i L.U.C.em) można określić “czuję się okradanym, zamykać wszystkich złodziei i zero ściągania z sieci bo to zachęca do piratowania naszej twórczości”. Kazik lekko zrezygnowany mówił, że on już nie chce nikogo ścigać ale żeby zrobić “coś” żeby ktoś go nie okradał.
Młodsi artyści jak Sidney i LUC wskazywali, że nie ma sensu w ograniczaniu dostępu czy karaniu – należy tworzyć legalne alternatywy (iTunes, Nokia Store) z abonamentami, ofertami specjalnymi i całą masą ułatwień aby internauta miał od razu możliwość pobrania utworu w wielu wersjach na różnych urządzenia.

W dramatyczne i bardzo radykalne tony uderzał Sławek Pietrzak postulując odcinanie (model francuski) od sieci osoby ściągające, przywoływał liczby (120-150 milionów złotych państwo polskie traci podobno według jego wyliczeń na piractwie). Postawę jego można skwitować “zero elastyczności – ściąganie muzyki z sieci jest przestępstwem i należy je surowo karać bo dlaczego artysta ma chodzić głodny i być zmuszanym do grania “do kotleta” jeśli nie chce koncertować?”

Muniek Staszczyk (o którym krążą legendy, że wywiadów nie autoryzuje mailowo bo nie ma i nie korzysta z Internetu) zmył się po angielsku po 40 minutach spotkania. Szkoda bo na tle tego co mówili jego koledzy z branży faktycznie wyłania się obraz polskiego grajdołka gdzie każdy bawi się swoimi zabawkami ale nie ma kogoś kto potrafi spojrzeć bardziej globalnie niż tylko przez pryzmat swojej wytwórni czy płyty.

Szkoda panowie artyści – sami sobie robicie kuku uważając, że “te” sprawy Was nie dotyczą. Jeśli nie wy będziecie uczestniczyli w przygotowaniu przepisów to zrobią to za was urzędnicy bez doświadczenia branżowego. I to bez waszego wpływu co zapewne skończy się znowu jakąś aferą i dąsanie się na rząd i premiera.

Bardzo podobało mi się co mówił Jerzy Owsiak. Apelował o dystans młodzieży (można powiedzieć, że Owsiak najlepiej ze zgromadzonych zna i wie czego młodzież słucha z racji organizacji Przystanku Woodstock) i zrozumienie jej zachowań – nie wszyscy wiedzą, że “ściąganie” jest złe i karalne. Owsiak zaapelował o stworzenie programu edukacji i zaprosił wszystkich chętnych artystów i działaczy z branży na Przystanek w celu promocji i nagłośnienia prawa autorskiego i problemów związanych ze ściąganiem utworów z Internetu.

Zobaczymy natomiast ilu kolegów i osób z branży wykorzysta taką okazję – jako, że po 2h spotkania na sali został Jurek Owsiak i LUC to niezbyt dobrze wróży całości dalszych “wspólnych” manifestacji. Nie byłem przekonany czy wszyscy, którzy siedzieli na scenie mieli takie same pomysły na rozwiązanie problemu i byli gotowi iść ręka w rękę – raczej co jakiś czas podnosiły się propozycje mniej lub bardziej sprzeczne ze sobą.

Do wszelkiej maści relatywistów mam jedną propozycję i apel – czytajcie uważnie ustawy i ich oficjalne interpretacje przez prawników a nie lokalnych “guru” na forach dyskusyjnych. Głupio będzie dyskutować na komendzie z policjantami, “..że Wam się wydaje, że..”. Prawo polskie może jest kulawe ale na szczęście pozwala dość łatwo wskazać kto łamie prawo w momencie np. rozpowszechniania z zyskiem plików w sieci Internet.

PS. Bardzo ciekawe głosy i reakcje na postulaty artystów dotyczące wykorzystywania pirackich produktów
PPS. A taki przykład wykorzystania nowych mediów w promocji swojej twórczości wkurza i zachęca do obchodzenia prawa (przepisów). Po co to robić i komu to służy? I pod tym podpisuje się sam Bono?

Materiały wykorzystane i omawiane podczas debaty:

> Diagnoza Internetu 2009
> Prezentacja “Metro przeciwko piractwu”

Polecam też ciekawe linki podesłane przez Alka Tarkowskiego (który bardzo żałował ale nie mógł się pojawić):
> W Holandii rośnie sprzedaż muzyki mimo dużej ilości użytkowników sieci P2P
> Raport dotyczący tego holenderskiego fenomenu
> Coś o “Guitar Hero” i skutkach grania dla branży…
> O dzieleniu się muzyką – okiem etnomuzykologa / etnografa napisany przy okazji dość głośnego procesu Joela Tennenbauma, niedawno skazanego w Stanach za ściąganie.
> Unia bierze się za “wolność” Internautów

Stało się. Zebraliśmy się, zagraliśmy, bawiliśmy się w fajnym celu. Flakmecz jest już historią, kasa dla Pauliny zebrana, fotki i filmy nagrane. Na początku była szybka rozgrzewka oraz instruktaż trenera drużyny Internautów od Andrzeja Strejlaua…

Ja (z powodu wieku, nie doświadczenia) zostałem wybranym kapitanem i moim zadaniem było sprawić abyśmy po 1.5 godzinnym treningu przypominali z grubsza drużynę. Oczywiście moje doświadczenie jest w tym temacie prawie zerowe więc postanowiłem scedować odpowiedzialność na wszystkich dzieląc drużynę na formacje i prosząc aby pilnowali swoich pozycji na boisku (a także zmian) w ramach swoich formacji. Chyba zadziałało :)

Jestem pod wrażeniem tego co udało się zrobić kilku zapaleńcom w bardzo krótkim czasie dwóch tygodni: wymyśleć, zorganizować (i najważniejsze) spiąć całą imprezę. Załodze w składzie: Paweł, Kuba, oraz Adam (na pewno kogoś pominąłem za co przepraszam!) należą się ogromne brawa! Chłopaki zdołali zaprosić celebrytów (bo bez nich cała impreza nie miałaby sensu – w końcu to oni przyciągają media), “sprzedać” mediom temat i zadbać aby główny cel imprezy (zbiórka pieniędzy na rehabilitację Pauliny Pruskiej walczącej z nowotworem) nie zagubił się gdzieś po drodze.

Pogoda był piękna, kibice podpisali (wraz z VIPami kręcącymi się na trybunach), sponsor (DotPay) za każdą strzeloną bramkę zapłacił 1000 złotych (a ponieważ mecz zakończył się wynikiem 5:9 dla Artystów tak więc uzbieraliśmy 14 tysięcy złotych!). Było mnóstwo dziennikarzy, kamer, fotoreporterów, celebrytów (tych zwykłych i tych mikro), był streaming na żywo (coś około 700 osób oglądało online zmagania obu drużyn) tak więc udało się też tematem zainteresować media tradycyjne co przy tego typie imprezy jest nadal kluczowe.

Jest też coś innego ważnego w całej akcji – grupa paru gości zrobiła akcję o której głośno było w mediach ogólnopolskich. Cała komunikacja stworzona została z wykorzystaniem Internetu oraz social media. Chłopaki na pewno przygotują podsumowanie (i pochwalą się nim na Auli) ale z tego co wiem teraz wynika, że będą chcieli przygotować case study dla innych serwisów i małych organizacji jakim sposobem wykorzystać social media w celach promocji i organizacji eventów wszelkiej maści.

Na zakończenie chciałbym bardzo, bardzo podziękować wszystkim zawodnikom z drużyny Internautów – wiem, że część z Was na własny koszt jechała z odległych części kraju po to tylko aby przez rozegrać ten mecz. Naprawdę jestem pod wrażeniem – szacun!

Mam nadzieję, że być może w bliskiej przyszłości uda nam się powtórzyć takie wydarzenie?

Tutaj znajdziecie kilka zdjęć wykonanych przez Agnieszkę Dziewięcką – obiecuję dodawać kolejne fotki od innych autorów (zgłaszajcie się!).