Na konferencji TMT Ventures ’10 z ogromnym zainteresowaniem wysłuchałem wystąpienia Wojtka Przyłęckiego który szefuje InQbe. Wojtek na podstawie danych zebranych z PARPu oraz innych podmiotów pokazał jak gospodarują polskie inkubatory powstałe w wyniku kasy z działań 3.1…

Informacje jak i ich analiza są bardzo ciekawe i pokazują (znowu) problemy związane z wydatkowaniem pieniędzy przeznaczonych na rozwój nowych technologii jak i problem po stronie PARPu, który tworzy zamieszanie zmieniając zasady konkursu w jego trakcie…

AK74 – Wojtku, mija 1,5 roku odkąd PARP rozdysponował pieniądze z działań 3.1 związanych z tworzeniem inkubatorów. Jak ze swojej pozycji (jesteś prezesem InQbe czyli jednego z takich inkubatorów) oceniasz projekt i jego realizację?

Wojciech Przyłęcki – Mieliśmy trochę problemów na początku bo pierwotna ocena naszego wniosku pozostawiała wiele do życzenia i musieliśmy się odwoływać. Później jednak było już tylko lepiej – samą umowę podpisaliśmy szybko, szybko otrzymaliśmy też solidną zaliczkę na nasze konto. Od lipca 2009 roku mogliśmy już działać pełną parą. Tak my jak i PARP musieliśmy się nauczyć jak w praktyce funkcjonuje Działanie 3.1. Przecieraliśmy szlaki jako pierwsi realizując wejścia kapitałowe, których do końca 2009 roku zrobiliśmy sześć, inwestując ponad 2.4 mln zł.

Przez niecały rok realizacji projektu przeszliśmy wiele – kilka wniosków o płatność, zmiany harmonogramów, aneksy do umów, kontrolę, wejścia kapitałowe. Wszystko to jest dość sformalizowane i wymaga sporej ilości czasu i pracy, ale nie jest to nic na co nie byliśmy przygotowani. Mam świetny zespół, który nie marudzi, nie narzeka tylko po prostu robi co trzeba. Można czasem zgrzytać zębami i denerwować się, że tworzymy niepotrzebne z naszej perspektywy papiery, ale taki jest koszt sięgania po publiczne środki.

Często słyszę narzekania na przeciągające się rozliczenia, opóźnienia w płatnościach i generalnie słabą współpracę na linii beneficjent a PARP. Nas jakoś to omija i współpraca układa się jeśli nie wzorcowo to co najmniej dobrze. InQbe nie może zatem narzekać. Realizujemy swoje cele i zakładane wskaźniki.

AK74 – W swojej prezentacji wygłoszonej na TMT Warsaw pokazałeś, że działających 22 inkubatorów wystartowało 15 projektów (w tym sam InQbe zwodował 9). Na ten cel inkubatory mają 287 mln pln do wydania w czasie
5 lat. Coś drogo wychodzi inkubacja per projekt…

WP – Faktycznie. Do końca 2013 roku inkubatory za 287 mln zł mają założyć 153 innowacyjne firmy. To mniej więcej 2 MLN na jeden projekt. Pamiętajmy, że żaden inkubator nie może na jeden projekt wydać więcej niż 200 tys. € czyli około 800 tys. zł.

Statystycznie zatem zainwestowanie 0.8 mln zł w projekt kosztuje dodatkowo 1.2 mln zł. Ten ponad milion idzie na koszty inkubatora, który utrzymuje swoją infrastrukturę, płaci wynagrodzenia, ponosi koszty nieudanych inkubacji. InQbe z tych 153 projektów zrobi 43.

Drugi inkubator należący podobnie jak InQbe do funduszu IQ Partners zrobi 17 projektów. Dwa nasze inkubatory zrobią więc 60 ze 153 projektów. Pozostałe 20 inkubatorów w ciągu pięciu lat zrobi 90 projektów. To mniej niż jeden rocznie, a koszt wyinkubowania jednego projektu wzrasta do 2 mln.

Robiąc jeden projekt startupowy rocznie nie da się też zarobić na tym pieniędzy, bo statystycznie 70-80% takich inwestycji się nie udaje. Inkubatory musiały wykazać efektywność kosztową, musiały udowodnić rentowność na swoich inwestycjach. Jak to zrobiły, patrząc na statystyki – nie wiem. Moim zdaniem to nie jest efektywne.

Dla porównania – InQbe zainwestuje 15 MLN w 43 firmy (średnio 350 tys. w projekt) a podatnika będzie to kosztowało około 5 MLN czyli średnio 115 tys. na projekt. Wydaje się, że to i tak dużo. Większość naszych kosztów to oczywiście wynagrodzenia, łącznie sześć etatów.

Przez ten zespół przeszło do tej pory 300 projektów, z czego 40 projektów inkubowaliśmy. Druga istotna pozycja kosztowa to lokal inkubatora, z którego korzystają pomysłodawcy i inkubowane firmy. Ale nie stoi on pusty. Przeciwnie – nie mamy już żadnego wolnego pomieszczenia.

Procentowy koszt obsługi projektów startupowych jest oczywiście znacznie wyższy niż w przypadku venture capital czy private equity. Jednak nie powinno to być 100 czy 250% wartości inwestycji a z taką sytuacją mamy do czynienia.

Taka proporcja i niewielka liczba projektów nie pozwoli inkubatorom zarobić pieniędzy. A osiągnięcie trwałej rentowności inkubatorów jest jednym z fundamentów Działania 3.1. Oceny i rozliczenia będzie można dokonać dopiero za 7-10 lat, a kto będzie o tym wówczas pamiętał i się tym przejmował ?

Nieefektywność wydaje się największą wadą 3.1. Z drugiej strony – tych 153 firm będzie miało szansę zaistnieć, część z nich przetrwa i osiągnie sukces. I to należy docenić i tego się trzymać.

Niech decydenci wyciągną wnioski na przyszłość a my cieszmy się, że te środki trafią do przedsiębiorczych ludzi z pomysłami za pośrednictwem profesjonalistów a nie urzędników.

AK74 – PARP wprowadził zamieszanie zmieniając zasady gry już po naborze – możesz wyjaśnić o co chodzi z tym magicznym terminem “agio”?

WP – Agio sprowadza się do obejmowania udziałów czy akcji powyżej ich wartości nominalnej. Jeśli założymy spółkę z kapitałem 10 000 zł to pomysłodawca za 50% swoich udziałów zapłaci 5 000 zł. Drugie 50% obejmie inkubator jednak nie zapłaci za to 5 000 zł, czyli wartości nominalnej obejmowanych udziałów, tylko np. 500 000.

W ten sposób cały kapitał dostarcza inkubator, ale pomysłodawca zachowuje 50% udział. Nadwyżka nad wartością nominalną udziałów, którą zapłacił inkubator, czyli w naszym przykładzie 495 000 zł, jest określana mianem agio.

Pisząc wnioski w ramach Działania 3.1 i rozpoczynając swoją działalność inkubatory zakładały, że będą mogły wykorzystać mechanizm agio i w efekcie dostarczać cały kapitał projektom. Było to założenie jak najbardziej słuszne, wynikające wprost z zapisów umowy z PARP, która na taki mechanizm pozwalała.

Mało tego – sam posiadam emailową odpowiedź z PARP, w którym potwierdzono, że można agio stosować. Na takim samym stanowisku stoją też nasi prawnicy. Niestety – dość szybko tj. przed pierwszymi wejściami kapitałowymi, ale już po podpisaniu umów zmieniła się interpretacja. I w praktyce mechanizmu agio nie można było stosować.

Prawdopodobnie to podcięło skrzydła większości inkubatorów bo nie miały kompetencji i relacji, które pozwoliłyby znaleźć drugą część kapitału. W efekcie jeśli na projekt potrzebne było 500 000 zł to spółka musiała mieć tyle samo kapitału zakładowego, z którego 250 000 mógł dać inkubator a pozostałe 250 000 – pomysłodawca.

Nie trudno zgadnąć, że gdyby pomysłodawca miał takie środki to by nie przyszedł do inkubatora.

Sytuacja uległa zmianie 26 maja 2010 roku. PARP rozesłał pismo informując, że mechanizm agio jest jednak dopuszczalny. Zauważmy – nie zmieniły się zapisy umów, nie zmieniły się przepisy. To co było pierwotnie dozwolone, potem przez półtora roku niedozwolone, znów stało się dozwolone.

Warto tylko uściślić, że za zmianą stanowiska nie stoi PARP a Ministerstwo Gospodarki, którego wskazówki i interpretacje PARP wdraża w życie. Nie można zatem mieć o to pretensji do PARP.

Zobaczymy w praktyce jak będzie wyglądał mechanizm agio i na ile odblokuje on realizację w pozostałych inkubatorach, bo do tej pory wejścia kapitałowe zrealizowały tylko cztery z dwudziestu dwóch inkubatorów. Trzymajmy kciuki za to by pomysły w nich inkubowane zostały w najbliższym czasie komercyjnie uruchomione.

AK74 – Ponarzekajmy teraz dla równowagi na samych pomysłodawców – możesz scharakteryzować przeciętną osobę zgłaszającą się do Was ze swoim pomysłem? Jakie błędy i problemy pojawiają się?

WP – Typowy pomysłodawca jest w wieku około 30 lat, ma za sobą kilkuletnie doświadczenie zawodowe i w najlepszym wypadku kilka tysięcy do zainwestowania. To dominujący profil. Druga wyraźna grupa to osoby w wieku 23-25 lat, które dopiero wchodzą na rynek pracy lub są na nim nie dłużej niż dwa lata.

Średnia wartość poszukiwanego kapitału to niewiele ponad 400 000 zł. Kwota w pełni pokrywa się z typową luką kapitałową dla projektów startupowych.

Podstawowym problemem pomysłodawców jest koncentrowanie się na produktach a nie na potrzebach czy problemach rynkowych, które chcą rozwiązać. W 95% projektów pomysłodawca nie potrafi odpowiedzieć na pytanie “Dlaczego stworzyłeś taki produkt ?” inaczej niż “Bo mój jest lepszy i tańszy niż konkurencji”.

Pomysłodawcy nie poświęcają właściwej uwagi sprzedaży i marketingowi, wychodząc z założenia, że produkt sprzeda się sam jeśli będzie “lepszy i tańszy”. W tym obszarze musimy zwykle pomagać najwięcej.

Inne typowe grzechy to absurdalne wyceny projektów, nierealne do osiągnięcia przychody, zawyżane koszty oraz co dziwi mnie najbardziej – niechęć do podejmowania ryzyka. Gro pomysłodawców stawia siebie w roli pracownika a nie przedsiębiorcy.

Nagminnie zdarza się, że biznesplan czy budżet jest pisany pod nas zamiast opisywać rzeczywistość, przez co staje się bezwartościowy.

Generalnie oceniam, że 60-70% projektów jest słaba merytorycznie i niewystarczająco przemyślana. W efekcie z 300 projektów, które do nas trafiły tylko 40 inkubowaliśmy. A naprawdę jesteśmy w stanie pogodzić się ze znacznym ryzykiem projektów.

AK74 – Jak według Ciebie powinien wyglądać idealny projekt w który byście chcieli zainwestować?

WP – Wielokrotnie powtarzany truizm, ale najważniejszy jest zespół czy lider. Potem pomysł wynikający z realnej potrzeby rynkowej możliwie jak największej grupy osób, którą można zaspokoić nieskomplikowanym produktem. Prawda, że proste ?

AK74 – Jak ważna jest osoba lidera projektu? Jesteście w stanie zawierzyć i dać kasę liderowi bez charyzmy ale z dobrym pomysłem?

WP – Lider jest kluczowy. My nie angażujemy się w operacyjne prowadzenie biznesu. Nie zainwestujemy w świetny pomysł jeśli nie stoi za tym samodzielny, zmotywowany lider, który w 100% poświęci się projektowi.

AK74 – Kiedy zgłaszać się do inkubatora i na co można liczyć z Waszej strony?

WP – Projekty przyjmujemy w sposób ciągły, choć same wejścia kapitałowe robimy zwykle pod koniec danego kwartału co wynika ze specyfiki rozliczeń z PARP. Przedsiębiorcy przychodzą do nas oczywiście przede wszystkim po pieniądze (a tych możemy dostarczyć do 200 tys. €), ale zanim je otrzymają muszą przejść dość trudną drogę, która trwa około 4 miesięcy.

Tworzenie biznesplanu i budżetu nie jest u nas formalnością. My chcemy zrozumieć biznes. Aktywnie doradzamy i uczestniczymy w modelowaniu biznesu. Trzeba zapytać któregoś z czterdziestu inkubowanych pomysłodawców na ile rzetelnie przykładamy się do pracy i jaką wartość dodaną wnosimy do projektu.

Sami budowaliśmy i kierowaliśmy startupami technologicznymi, które udało się nam z zyskiem sprzedać. Warto uczyć się na naszych błędach, korzystać z naszych kontaktów, współpracować ze spółkami w grupie.

Nie bez znaczenia są nasze relacje i doświadczenie na rynku kapitałowym – to głównie dzięki nim udało się zrobić tych kilkanaście projektów w naszych inkubatorach.

AK74 – Co byś podpowiedział młodemu przedsiębiorcy, który rozważa szukania inwestowania w 8.1, w funduszach VC i wśród BA – dlaczego ma przyjść do Was?

WP – Przede wszystkim żeby się uzbroił w cierpliwość bo pozyskiwanie kapitału trwa dość długo w każdym z wymienionych przez Ciebie przypadków. Wybór źródła finansowania to sprawa dość złożona. Odradzałbym 8.1 tym, którzy nie mają doświadczenia biznesowego oraz sporego kapitału.

To środki po które powinni sięgać pewni siebie, majętni profesjonaliści. Oni nie będą mieli problemu ani z wnioskiem ani z późniejszymi rozliczeniami. Ich wniosek nie podlega ocenie fachowców, którzy mogliby wychwycić błędy. W 8.1 istnieje realne ryzyko utraty pieniędzy jeśli projekt nie pójdzie zgodnie z planem bo trzeba będzie zwrócić środki do PARP.

A większość niestety się nie uda bo to takie same startupy jak każde inne więc nie ma powodu by 70% z nich nie padło w ciągu trzech lat.

Fundusze VC z natury nie inwestują w startupy tylko w projekty, które już jakiś czas na rynku działają, mają przychody, najlepiej pierwsze zyski. Polskie VC inwestują też zwykle kwoty od 1 mln i nie chcą robić mniejszych transakcji bo koszty ich obsługi są zbyt duże.

Pozostają zatem realnie aniołowie biznesu (BA) oraz inkubatory. Faktycznie zacząłbym w tych dwóch miejscach, bo w obu przypadkach obok kapitału pomysłodawca otrzyma wsparcie merytoryczne przez cały czas trwania projektu.

Jeśli miałbym zaś wskazać przewagi InQbe to bez dwóch zdań skuteczność oraz wsparcie biznesowe i kontakty. Głupio się chwalić, ale realnie nie znam nikogo kto zrealizował więcej internetowych startupów od nas (jako grupa IQ Partners zrobiliśmy około 40 projektów) w ciągu ostatnich 5 lat.

Przez to większość problemów z którymi mają do czynienia pomysłodawcy my już przechodziliśmy i to wielokrotnie. InQbe jest w stanie pomóc również w zakresie technologii, w szczególności w zakresie projektowania i implementacji aplikacji internetowych.

AK74 – Prowadzenie projektu w ramach inkubatora jest prostsze niż samodzielne rozliczanie wniosku 8.1?

WP – To niebo a ziemia. Jedyna część wspólna z 8.1 to kwestia biznesplanu i budżetu. My też tego wymagamy – tak jak wymaga tego anioł biznesu czy fundusz venture capital. Spółka założona przez inkubator i pomysłodawcę nie różni się niczym od zwykłej spółki.

Nie musi się zatem rozliczać z PARP, prowadzić jakiejś dodatkowej dokumentacji itd. Działa normalnie. To duża zaleta względem 8.1 gdzie sięgając po środki unijne musimy się z nich systematycznie i drobiazgowo rozliczać. W przypadku 3.1 urzędnicze macki zatrzymują się na samym inkubatorze a nie wyinkubowanych firmach.

AK74 – Jakie są strategie wyjścia z inkubatora? Które z nich preferujecie?

WP – Dla nas najważniejsze jest możliwie szybkie wyjście z inwestycji. To absolutny priorytet. Najchętniej wychodzilibyśmy po paru miesiącach, ale w polskich realiach to niemożliwe. W rezultacie w większości przypadków spodziewamy się minimum 3 letniego horyzontu inwestycyjnego. Czyli niestety przejmiemy na siebie rolę, którą powinny pełnić fundusze vc.

Nie mamy natomiast żadnych preferencji co do sposobu wyjścia. Najczęstszym sposobem wyjścia będzie plajta spółek w które zainwestowaliśmy :) – zapewne los taki czeka trzy czwarte naszych projektów.

Pozostałe projekty zostaną sprzedane albo do funduszy vc, rzadziej do inwestora branżowego a najrzadziej przytrafiać się będzie wykup menadżerski oraz w takiej czy innej formie IPO.

Sposób wyjścia to wróżenie z fusów, ale oczywiście zawsze staramy się określać kto potencjalnie mógłby projekt od nas odebrać.

AK74 – W jakie projekty InQbe zamierza zainwestować do końca roku?

WP – Do końca roku zainwestujemy jeszcze w dziesięć projektów na co wydamy około 3 mln zł. 5 projektów powinno nam się udać sfinalizować do końca lipca. Z ciekawszych projektów – zainwestujemy w modny ostatnio ‘cloud computing’, kończymy też pracę nad projektem z obszaru smart grid.

Wszystko wskazuje, że zainwestujemy również w projekt z branży digital signage. Zdecydowana większość pozostałych projektów to serwisy internetowe i tutaj trudno wskazać jakiś dominujący obszar.

Ciekawy i obszerny raport udostępnił Webhosting.pl. Dowiecie się z niego jakie usługi związane z mobilnym Internetem i w jakich dokładnie cenach oferują nasi rodzimi operatorzy komórkowi…

Poniżej całość notki prasowej wraz z linkiem do pobrania raportu:

“Webhosting.pl. Portal technologii internetowych opublikował raport dotyczący usług mobilnego dostępu do Sieci w Polsce. Przebadano oferty czołowych rodzimych firm pod kątem ich możliwości, dostępnych urządzeń oraz poziomów cenowych. Redakcja przyznała trzy wyróżnienia w kategoriach „mobilny Internet dla studenta”, „mobilny Internet dla biznesu” oraz „mobilny Internet dla wymagających”

Mobilny Internet na dobre wpisał się w krajobraz polskich hoteli, lotnisk, dworców, centrów handlowych oraz plaż. Widok osoby z laptopem na kolanach nikogo już nie dziwi – bezprzewodowy Internet trafił „pod strzechy”, stając się usługą dostępną dla przeciętnego Kowalskiego. Ale jak wybrać najlepszą ofertę? Na to pytanie odpowiada najnowszy raport portalu Webhosting.pl.

Redakcja portalu Webhosting.pl wzięła pod lupę oferty największych dostawców Internetu mobilnego w naszym kraju – Era, Heyah, Play, Plus oraz Orange. Porównano je pod kątem zasięgu, dostępnych urządzeń, prędkości transmisji w sieci oraz poziomów cenowych. Raport pokazuje, że rynek mobilnego dostępu do Internetu w Polsce przeżywa okres rozwoju, a oferty stają się coraz bardziej dopasowane do potrzeb konkretnych użytkowników. Walka o klienta toczy się na dwóch płaszczyznach – ceny oraz wartości dodanych.

Zebrane w raporcie informacje pozwoliły przyznać przez redakcję portalu Webhosting.pl aż trzy wyróżnienia „Wybór Redakcji Webhosting.pl”.

* Usługa Play Online zdobyła wyróżnienie w kategorii „mobilny Internet dla studenta” za skrojone na miarę pakiety internetowe w najlepszych cenach oraz możliwość obniżenia kosztów mobilnego Internetu nawet o 50%.

* iPlus to wybór redakcji w kategorii „mobilny Internet dla najbardziej wymagających” – za duży wybór taryf, modemy w atrakcyjnej cenie, możliwość pobierania danych z prędkością do 21,6 Mbit/s oraz iPlusopobieracz, czyli dodatkowe 100 GB transferu danych w godzinach nocnych.

* Orange Business Everywhere zdobył wyróżnienie w kategorii „mobilny Internet dla biznesu” za wysoką niezawodność oraz niski koszt 1 GB transferu danych w droższych taryfach. Dodatkowy plus za duży zasięg sieci obejmujący ponad 60% populacji w technologii UMTS/HSDPA i 99,51% populacji w EDGE.”

Raport dostępny jest tutaj w wersji do pobrania

Polecam lekturę pasonującego dokumentu w którym Steve Jobs dowódca twierdzy Apple, która broni się przed najazdem barbarzyńców z innych firm wyłuszcza swoje racje dotyczące współpracy z Adobe i braku chęci do wspierania ich rozwiązań. Temat poruszałem, media i blogosfera przeżuły i wypluły wiele wersji i kanonicznych prawd. Tym razem sam “Szef Wszystkich Szefów” zabiera głos i argumentuje dlaczego flasha nie znajdziemy w urządzeniach Apple…

Jobs pisze:
“Adobe’s Flash products are 100% proprietary. They are only available from Adobe, and Adobe has sole authority as to their future enhancement, pricing,”

A iTunes, który dyktuje w jakim kraju się łaskawie otworzy i pozwoli kupować a autoryzacja aplikacji w AppStore z której wynikają już nie tylko śmieszne rzeczy ale również i przerażające (vide autoryzacja hiszpańsko językowej wersji “Mein Kampf”). A cenniki sprzętu Apple?

“Apple even creates open standards for the web.”

Open standards, my asss..

“Another Adobe claim is that Apple devices cannot play Flash games. This is true.”

Not true. Adobe sprzedaje są narzędzia developerskie dla Flasha na iPhone’a, które pozwalają na tworzenie również gier. Przykład pierwszy z brzegu: The Roach Game sprzedawane na iPhone’a (więc także na iPoda Touch jak i iPada) w AppStore. WTF zatem?

“There are more games and entertainment titles available for iPhone, iPod and iPad than for any other platform in the world.”

Można się sprzeczać biorąc pod uwagę razem liczbę aplikacji i gier na Faecbooku oraz na serwisach typu Kongregate czy MiniClip to AppStore nie jest największą platfromą. Pewnie Jobs chciał podkreślić, że jako samodzielna platforma App Store serwuje najwięcej tytułów.

“In addition, Flash has not performed well on mobile devices.”

Powinno być raczej napisane ” Flash has not performed well on Apple mobile devices”…

“To achieve long battery life when playing video, mobile devices must decode the video in hardware; decoding it in software uses too much power.”

Tak, zgoda. Tylko o jakiej oszczędności mówimy przy przejściu na HTML 5?

“Although Flash has recently added support for H.264, the video on almost all Flash websites currently requires an older generation decoder that is not implemented in mobile chips and must be run in software.”

Acha, czyli szef Apple zauważył, że Adobe zrobiło manewr taktyczny i…

“When websites re-encode their videos using H.264, they can offer them without using Flash at all. They play perfectly in browsers like Apple’s Safari and Google’s Chrome without any plugins whatsoever, and look great on iPhones, iPods and iPads.”

…i nadal mówi “ok, zauważyłem, że zmieniliście soft ale walcie się”.

“Even if iPhones, iPods and iPads ran Flash, it would not solve the problem that most Flash websites need to be rewritten to support touch-based devices.”

Ojej. Czy to zmartwienie Apple czy Adobe? Jeśli Adobe nie znajdzie rozwiązania to wypadnie z rynku i tyle. Dlaczego Jobs nie martwi z taką samą troską się o np. dostawców wyświetlaczy czy pamięci Flash? Wolny rynek Panie Jobs, to jest wolny rynek.

“Flash is a cross platform development tool. It is not Adobe’s goal to help developers write the best iPhone, iPod and iPad apps.”

True. Bo Adobe nie zarabia na sprzedaży urządzeń Apple więc po co miałoby się martwić o to? Czy Apple dba o rozwój urządzeń na których wykorzystywana jest przeglądarka Safari? Wspiera, martwi się o dostawców “firm trzecich”?

“Our motivation is simple – we want to provide the most advanced and innovative platform to our developers, and we want them to stand directly on the shoulders of this platform and create the best apps the world has ever seen.”

Tak i nie. Adobe jest złe bo jego oprogramowanie pozwala na produkowanie rozwiązań burzących mury “walled garden” korporacji Apple i jego produktu w postaci App Store. Gdyby Adobe zechciało łaskawie podzielić się zyskiem z każdej wersji pakietu deweloperskiego pozwalającego produkować soft na urządzenia przenośne (w tym iPod Touch, iPhone i iPad) pewnie CEO Adobe i Apple rozpływali by się we wzajemnych komplementach.

“Flash was created during the PC era – for PCs and mice. Flash is a successful business for Adobe, and we can understand why they want to push it beyond PCs. But the mobile era is about low power devices, touch interfaces and open web standards – all areas where Flash falls short.”

Trudno się nie zgodzić. Tylko, że Apple grodzi tak biznes związany z “erą mobilną” i “urządzeniami dotykowmi”, że każda inna firma zmuszona jest albo spuścić spodnie albo starać się produkować swoje rozwiązania walcząc z monopolistą.

Cała nadzieja w Androidzie i jego pornografii. Ciemny lud to kupi a Google zacznie skutecznie kopać tyłek konkurencji.

PS. A tak moim prywatnym zdaniem Jobs jako egocentryk nie może zapomnieć Adobe, że chłopaki pokazali mu środkowy palec kiedy poprosił ich o przepisanie części ich produktów na Mac OS co miało wzmocnić sprzedaż komputerów Jobsa…

Załączam wstęp żebyście mogli sprawdzić o czym jest mowa w raporcie:

“Bartłomiej Roszkowski – założyciel i prezes zarządu platformy Nexto.pl, analityk rynku cyfrowych publikacji.

Wyznaczając sobie cel przygotowania raportu na temat preferencji słuchaczy książek audio wiedzieliśmy, iż nie będzie to łatwe zadanie. Zadanie okazało się w praktyce trudniejsze niż sobie zakładaliśmy. Powodów było kilka. Nie mieliśmy na czym wzorować się na polskim rynku (nikt nie robił dotychczas takich badań).

Po drugie rynek jest tzw. rozwojowy, co oznacza, że dużo osób nim się interesuje, (…i faktycznie rośnie, o czym możecie się Państwo dowiedzieć w pierwszej części raportu) ale brakuje dobrych i rzetelnych opinii ekspertów na temat rynku i preferencji klientów. Jest bardzo wąski krąg osób, z którymi można było konsultować treść raportu.

Po 5 miesiącach pracy (i konsultacji) oddajemy na Państwa ręce obszerne opracowanie. Mamy nadzieję, że treść raportu będzie pomocna przy wszelkiego rodzaju opracowaniach na temat audiobooków.

Tomasz Witkowski – właściciel księgarni AudioBook.pl oraz wydawnictwa Aleksandria, specjalizującego się w książkach audio.

Rynek audiobooków jest w Polsce fazie dynamicznego wzrostu, jest to widoczne dla wszystkich. Nie oznacza to jednak, że tak będzie wiecznie ani że wszyscy skorzystają i zarobią na tym krocie. Ta młoda dziedzina rynku wydawniczego wymaga stymulacji oraz edukowania, zarówno klientów, jak i wydawców oraz innych uczestników rynku audio.

Takie idee jak ten raport są bardzo potrzebne, ponieważ wnoszą nową wiedzę, której nie da się łatwo zdobyć ani przewidzieć. To bardzo ważne aby się wsłuchać w potrzeby oraz opinie naszych klientów. Zapraszam do analizy raportu, można w nim znaleźć wiele cennych informacji.

Maciej Foks – Wykładowca Podyplomowych Studiów Polityki Wydawniczej i Księgarstwa na Uniwersytecie Warszawskim, publicysta mediów branżowych.

Polski rynek audiobooków, choć nadal początkujący, z roku na rok zwiększa swoją ofertę. Niegdyś niechętni produkcjom wydawcy zaczynają w nie inwestować, a przynajmniej uważnie obserwować sytuację. Zdarza się, że wersje audio mają premierę równolegle z papierowymi – przykładem biografia Kapuścińskiego. Wydawcy prasy tworzą własne kolekcje sprzedawane jako dodatek do tytułu lub odrębnie. Działają firmy wyspecjalizowane w internetowej sprzedaży zarówno płyt, jak też plików.

Audiobooki można znaleźć na wybranych stacjach benzynowych, w Media Markt, Empikach i niektórych księgarniach. Wybrane produkcje mają szanse otrzymać nagrodę w branżowym Konkursie na Książkę Audio Roku. Szlaki zostały przetarte, pytanie tylko – kim jest polski odbiorca? W niniejszym raporcie próbują na to odpowiedzieć sami słuchacze. ”

CAŁOŚĆ RAPORTU DO POBRANIA TUTAJ

“Media społecznościowe, a społeczne życie Polaków
Prezentacja najnowszego raportu KNOW przedstawiającego polskiego konsumenta w mediach społecznościowych

Warszawa, 24 marca 2010r. – Grupa Euro RSCG Poland przedstawia raport KNOW „Konsument w mediach społecznościowych”, określający kierunek, w jakim zmierzają kontakty międzyludzkie oraz sposób wykorzystania mediów społecznościowych w Polsce. Dodatkowo w publikacji zdefiniowano obecne oczekiwania polskich konsumentów względem komunikacji marek i firm w mediach społecznościowych.

Raport powstał na podstawie badania przeprowadzonego w styczniu br. przez IMAS OnLine oraz w oparciu o publikację „Social Media and Social Life” przygotowaną przez Euro RSCG Worldwide PR na rynku amerykańskim.

Na styku mediów i społeczeństwa

Z badania przeprowadzonego na próbie ponad 500 respondentów wynika, że dla użytkowników mediów społecznościowych ta forma komunikacji jest codziennością, a nie chwilową modą. Co piąty ankietowany deklaruje, że informacje z mediów społecznościowych są ważniejsze od przekazywanych przez media tradycyjne. 44% badanych nie uważa ich za substytut aktywności społecznej, a jeszcze więcej nie zgadza się ze stwierdzeniem, jakoby media społecznościowe miały negatywny wpływ na ich kontakty towarzyskie. Przeciwnie, co piąty zapytany uważa, że media społecznościowe podnoszą jakość ich życia społecznego.

Społeczności internetowe mają w istocie społeczny charakter Użytkownicy mediów społecznościowych to osoby aktywne towarzysko i społecznie, a nowe formy komunikacji pozytywnie wpływają na jakość i częstotliwość tych kontaktów. Wynika to z rosnącej społecznej aktywności Polaków w Internecie. Z każdym rokiem zwiększa się czas, jaki konsumenci poświęcają na aktywność w mediach społecznościowych. W porównaniu do ostatniego roku wzrost deklaruje aż 49% ankietowanych.

Media społecznościowe sprzyjają także podtrzymywaniu więzi rodzinne. Dzięki Internetowi badani utrzymują również częstsze kontakty z rodziną. W porównaniu do ostatniego roku wzrosły one o 35%, a w porównaniu do ostatnich 5 lat o 45%. Społeczności internetowe to również szansa na uczestnictwo w międzynarodowej społeczności – nawiązywanie nowych kontaktów i podtrzymywanie już istniejących. Z tezą tą zgodziło się aż 54% respondentów.

Niezależni i odważni

Badani postrzegają siebie jako osoby myślące niezależnie (85%), które często jako pierwsze próbują nowych rzeczy (41%) i proszone są o rady i zalecenia w wielu dziedzinach (54%). Co więcej chętnie dzielą się pozytywnym i negatywnymi doświadczeniami z markami i produktami – robi tak aż ¾ ankietowanych. Konsumenci korzystają anonimowości jaką dają im media społecznościowe.

Dzięki niej najczęściej poznają nowe osoby w sieci i robią coś, na co zawsze mieli ochotę, ale nie zrobiliby tego bez anonimowości. Aż 43% ankietowanych korzysta z anonimowości by krytykować firmy lub ich marki. Zachowania takie najczęściej prowadzą do podejmowania nierozważnych działań, które zagrażają reputacji firm i marek.

Marki w mediach społecznościowych

Polacy akceptują obecność marek w mediach społecznościowych. Prawie jedna czwarta respondentów deklaruje, że dodaje profile marek czy firm do grona swoich znajomych, a następnie wchodzi z nimi w interakcję komentując posty lub materiały zamieszczane na profilu. Większość osób decyduje się na interakcję z markami w serwisach społecznościowych ze względu na sympatię jaką darzą dany produkt (robi tak, aż 72% ankietowanych).

Wśród kolejnych powodów znalazły się konkursy i promocje (42%), bezpośrednie zaproszenie od firmy lub marki (37%) oraz ciekawość (36%). Od marek konsumenci oczekują przede wszystkim specjalnych ofert i promocji (63%), a w dalszej kolejności unikatowych, niepublikowanych nigdzie indziej informacji i aktualności z życia danej firmy
czy marki. Firmy i marki często nadwyrężają cierpliwość konsumentów w sieci.

Prawie 1/5 badanych przynajmniej raz usunęła firmę lub markę z grona znajomych. Wśród najczęściej wymienianych powodów znajdowały się: zbyt duża częstotliwość wpisów, nachalność komunikatów i brak profitów.

- Wyniki badania potwierdzają ogólnoświatowy trend, w którym marki coraz odważniej wkraczają w świat mediów społecznościowych. Polacy oczekują od firm i marek dialogu, który będzie prowadzony w ich naturalnym środowisku jakim są media społecznościowe – mówi Wojciech Borowski CEO Euro RSCG Poland.

Zdaniem przedstawicieli Grupy Euro RSCG Poland, aby osiągnąć sukces w komunikacji w mediach społecznościowych należy:

> Zaprzestać myślenia w kategoriach „wirtualne/realne”
> Angażować się, a nie dominować
> Zwrócić uwagę na lokalne społeczności
> Budować komunikację ze społecznościami, a nie serwisami
> Rozmawiać z konsumentami w ich naturalnym środowisku
> Tworzyć kampanie, które wzbudzają emocje

- Trudno dzisiaj dzielić komunikację na tradycyjną i wirtualną, a konsumentów na internautów i pozostałych – mówi Katarzyna Przewuska, dyrektor zarządzający agencji PR Euro RSCG Sensors – w świecie gdzie miliony ludzi komunikują się ze sobą na zmianę „online i offline” działania powinny być spójne i zintegrowane– dodaje Katarzyna Przewuska.

***
Badanie „KNOW: Konsument w mediach społecznościowych” zostało przeprowadzone przez IMAS International sp. Z o.o. we Wrocławiu na zlecenie Euro RSCG Sensors. Miało formę ankiety internetowej i objęto nią osoby w wieku 18-64 zarejestrowane w internetowym panelu badawczym IMAS Online. Respondenci (n=538) to osoby, które korzystają z co najmniej dwóch serwisów społecznościowych raz w tygodniu.

Badanie przygotowane zostało we współpracy z Martą Klimowicz, socjolog z Uniwersytetu Wrocławskiego specjalizującą się w badaniu społecznych aspektów Internetu.

Euro RSCG Poland jest wiodącą grupą komunikacji marketingowej, obecną w Polsce od 2001 roku. W jej skład wchodzą agencja reklamowa Euro RSCG Warsaw, agencja marketing services Euro RSCG 4D, agencja public relations Euro RSCG Sensors, agencja marketingu relacyjnego Marketing House, agencja interaktywna Euro RSCG Digital, agencja komunikacji zdrowotnej Euro RSCG Life i studio produkcyjne Dream Studios. www.euroscg.pl

Digital Dialogue to pakiet interaktywnych usług komunikacyjnych oferowany przez Euro RSCG Sensors. Obejmuje on doradztwo komunikacyjne w mediach społecznościowych, w tym audyty komunikacyjne, tworzenie strategii relacji
z liderami opinii online, zarządzanie informacją w serwisach społecznościowych, wdrażanie narzędzi opartych o nowe media, a także szkolenia oraz monitoring forów, blogów i serwisów społecznościowych.”

całość raportu znajdziesz tutaj

THE BEAST FILE: GOOGLE (‘HUNGRY BEAST’, ABC TV) from Hungry Beast on Vimeo.

Zaczynam wierzyć w to co mówi PiS, że badania opinii publicznej w Polsce są przekłamane. Czytając w “Newseeku” o tym, że Polacy utożsamiają się z naukami Papieża Jana Pawła II oraz, że wierzą w Pokolenie JP2 nie trudno dojść do wniosku…

Uprzedzam: osoby religijne proszone są o kliknięcie w ten link i opuszczenie tej strony. Ten tekst nie jest dla Waszych oczu. Resztę zapraszam do zapoznania się z moimi herezjami.

Wierzymy, że w dużą ilość prawie nie możliwych do spełnienia się rzeczy. Co prawda nie mamy boisko do gry w piłkę nożną i autostrad wierzymy, że za dwa lata powstaną. Wierzymy, że polscy sportowcy trenujący na klepiskach, za szkołą czy oborą zdołają pokonać reprezentantów innych krajów podczas Euro 2012. Jesteśmy narodem bardzo i głęboko wierzącym. We wszystko.

Powtarzam od zawsze – gdyby w Polsce naprawdę było 95% osób wyznających katolicyzm to byśmy żyli w raju. To, że tak nie jest widać gołym okiem na każdym “odcinku pracy”. Niestety.

Mam bardzo wielką nadzieję, że ktoś po prostu spieprzył sprawę i źle przygotował ankietę (albo opracował jej wyniki). Inaczej moja wiara w rodaków zostanie zachwiana jak Titanic po zderzeniu z górą lodową. Jeśli bowiem tak wygląda nasza prawdomówność to zaiste możemy sobie włożyć w buty wszelkie prognozy polityczne. Kłamiemy jak najęci w ważnych sprawach więc dlaczego nie mielibyśmy kłamać w innych?

O co chodzi? Newsweek przedrukował badania firmy Mareco Polska na grupie 1050 osób – badania arcy ciekawe. Wynika bowiem z nich, że: 69% Polaków uważa, że “istnieje pokolenie JP2″. 59% modli się do Papieża Jana Pawła II (co stoi w sprzeczności z doktrynami Kościoła katolickiego) oraz (najlepsze!) 36% badanych zadeklarowało, że przeczytało w życiu chociaż jedną encyklikę papieską! (dobrze, że nie zapytano się którego papieża).

Panie i Panowie – oto jesteśmy świadkami cudu. I niewątpliwe jest to cud za sprawą Papieża Polaka.

Santo subito!

Dzięki uprzejmości serwisu TwojaEuropa.pl zamieszczam raport w którym znajdziecie analizę dotychczasowych projektów powstałych z naszych podatków. Znajdziecie w nim zestawienie projektów z naboru w roku 2008 czyli tych, które powinny w zasadzie kończyć prace i startować…

Jednym zdaniem – klęska. Jeśli tak będą wyglądały kolejne nabory (w raporcie mowa jest o wnioskach, które zostały zatwierdzone w 2008 roku) to niestety ale staniemy się pośmiewiskiem całej Europy.

Za setki milionów złotych wydanych na “innowacyjne projekty” mam (nie)działających kilka serwisów-klonów nawet w tej samej niszy. Nikt z RIFów / PARPu nie zrobił sobie takiego zestawienia w postaci tabelki na co idzie kasa i jaki jest cel działania usługi aby uniknąć dublowania wniosków?

Od notowań Aleksy czy Google mnie bardziej interesuje dlaczego wbrew temu co widnieje w regulaminie część firm dostała kasę nie na założenie firmy i jej rozwijanie tylko na “wsparcie i reklamę”? Czyli są równi i równiejsi? Można dostać kasę z 8.1 nie prowadząc firmy od 12 miesięcy tylko dłużej?

Polecam zestawienie 100 serwisów z największą kwotą dofinansowania – lektura tego dokumentu powinna stać się przyczyną powołania kolejnej komisji śledzczej albo widowiskowych zwolnień w PARPie i RIFach. Boże chroń biznes przed urzędnikami!

Ciekaw jestem jak będzie próbował tłumaczyć się rzecznik PARPu – czy wybierze metodę “nie oceniajmy jeszcze bo jest za wcześnie” czy raczej “spokojnie, wszystko jest w porządku – projekty są kontrolowane przez urzędników”. Naprawdę jestem bardzo ciekawy…

Dalej pozwalam sobie wkleić komunikat prasowy serwisu TwojaEuropa.pl:

“W 2008 roku polskie firmy obiecywały, że dzięki działaniu POIG 8.1 unijne euro odmienią polski internet. Niestety wsparcie gospodarki elektronicznej może zakończyć się spektakularną klapą bo blisko połowy serwisów i e-usług w internecie wciąż nie ma.

W redakcji portalu TwojaEuropa.pl, projektu realizowanego w ramach pierwszego naboru POIG 8.1 z 2008 roku, zbadaliśmy sprawę od strony praktycznej. Sprawdziliśmy, które ze wspartych dotacją projektów są już publicznie udostępnione, jaka jest ich widoczność w Internecie, a także czy zdobyły sobie już popularność wśród internautów (ruch na serwisie i linki).

Wyniki badania okazały się bardzo zaskakujące. Blisko połowa przeanalizowanych projektów nadal nie została uruchomiona, części nie mogliśmy nawet odnaleźć przez wyszukiwarkę Google.

Tymczasem warto przypomnieć, że we wrześniu 2008 roku Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości przeżyła pierwszy szturm przedsiębiorców. Pomimo, że o działaniu 8.1 PO IG nie było jeszcze głośno w mediach, zainteresowanie pozyskaniem dotacji na e-biznes było bardzo duże.

Małe i średnie firmy złożyły aż 449 projektów z pomysłami na elektroniczne usługi na łączną kwotę dofinansowania 193.011.048,14 PLN. Kwota okazała się bardzo wysoka, zwłaszcza, że PARP przeznaczył do podziału tylko niecałe 127 mln PLN. Konkurencja i weryfikacja wniosków była więc bardzo ostra.

Ostatecznie dotację pozyskało 226 projektów na łączną kwotę dofinansowania 93 956 790,21 PLN. Wydawać by się zatem mogło, że wsparcie otrzymały tylko perfekcyjnie przygotowane projekty, które powinny już podbijać internet. Właśnie teraz mija bowiem rok od faktycznego rozpoczęcia realizacji większości pomysłów na e-biznesy. Ale wielu z nich w sieci próżno szukać.

Aby zdobyć klientów i osiągnąć zakładane wskaźniki serwisy powinny już zacząć działać, ponieważ maksymalny możliwy okres realizacji projektu wynosi dwa lata. Oznacza to, że dla tych, którzy kończą projekt w 2010 roku właśnie wybił ostatni dzwonek.

Zapraszamy do lektury raportu”

Więcej informacji i dodatkowe komentarze:
Łukasz Matuszewski tel. 509 644 223, redakcja@twojaeuropa.pl

TwojaEuropa.pl – pierwszy kompleksowy portal o Europie, gromadzący praktyczne informacje i porady, a także dający możliwość publikacji własnych artykułów, dyskusji, nawiązywania kontaktów biznesowych, oraz promowania siebie i swoich usług. Wszystko o Europie i Unii Europejskiej; gdzie szukać pracy, jak założyć działalność, jak wyjechać na studia, gdzie spędzić wakacje, w jaki sposób podróżować po UE, jak uzyskać dofinansowanie… Cała Europa w jednym Portalu.

Wielokrotnie omawiany, wzbudzający emocje i nadal bardzo aktualny temat związany z dotacjami na innowacyjne projekty za chwilę wybuchnie ze zdwojoną siłą. Na marzec PARP zapowiedział start kolejnej tury naboru w programie POIG 8.1 czyli jak się powszechnie określa “łatwa kasa z unii”. O tym jak zmieniają się warunki otrzymania dotacji, jak wygląda realizacja projektów za pieniądze od rządu i jakie problemy generuje chęć posiadania innowacyjnego biznesu zapytałem kilka osób, którym udało się dostać kasę z PARPu w poprzednich edycjach…

Tematyka dofinansowania rozpalała chyba jak żadna inna przez ostatnie miesiące blogi (polecam poczytać Grześka i jego Antyweb – choćby tu i tu oraz tu). Po pobieżnej lekturze wpisów (wiadomo gdzie kasa i Polacy żółć i wyzwiska muszą się pojawić na mur beton) widać, że mało kto wie o co chodzi, nikt nie zna realiów a wszyscy przed oczami mają jedną tylko kwestię: “dlaczego to ktoś inny dostał ten milion złotych?”.

Pojawiają się co prawda głosy rozsądku ale ponieważ są mało medialne ciężko jest im przebić do powszechnej świadomości szanownych pożeraczy RSSów. A szkoda bo łatwo jest wyśmiewać coś czego się nie rozumie albo boi (co czasami na jedno wychodzi).

Wpis niniejszy polecam szczególnie tym, którym wydaje się, że 8.1 to prostacki skok na kasę i bardzo prosty sposób na zarobienie 1 milion złotych polskich. Marzą aby sfinansować sobie willę z basenem i SUVa. Drudzy w kolejności powinni przeczytać go Ci, którzy będą się ubiegali o dotacje w najbliższym naborze – przeczytajcie sobie z “czym to się je”. Na końcu z tym wpisem powinni zapoznać się Ci, którzy sami realizują projekty z dofinansowania 8.1 aby porównać swoje doświadczenia i problemy.

Na pierwszy ogień idą pytania (te same dla wszystkich) do Przemka Żyły i Igora Dzierżanowskiego bywalców Aula Polska. W drugim odcinku kolejne dwie osoby (mam nadzieję, że się nie wycofają). A na koniec może zagości (nie obiecuję) ktoś z PARPu.

Przemysław Żyła, dyrektor ds grantów EU, UBIK Business Consulting + współautor blogu tematycznego e-startup.pl (blog o działaniach 8.1 i 8.2 POIG)

1. Opowiedz proszę o swoim doświadczeniu z POIG 8.1 – składałeś wniosek dla swojej firmy, pomagałeś w przygotowaniach jak konsultant czy jesteś podwykonawcą takiego projektu?

PŻ – Napisałem oraz współtworzyłem już kilkadziesiąt wniosków. Z poprzednich naborów wszystkie przeszły oceny formalne i merytoryczne, z ostatniego wszystkie przeszły ocenę formalną. Na oceny merytoryczne czekamy.

2. Ile trwało złożenie wniosku i czy mieliście problemy z prawidłowym wypełnieniem wniosku? Obyło się bez konsultacji z doradcami czy musieliście się radzić lokalnego RIFu jak interpretować dany zapis?

PŻ – Problemów w większości przypadków nie było. Czasem wymagane jest doprecyzowanie wymagań, które stawiają urzędnicy, ale zwykle to tylko drobne formalności. Wypełnianie wniosku opierałem na dokumentacji, która była i jest publicznie dostępna oraz własnym doświadczeniu. Niestety jest sporo niuansów, o których brak mowy w urzędowych manualach. W innych działaniach – spoza POIG 8.1 – dużo częściej proszę o interpretację w punktach konsultacyjnych.

Niestety co punkt i co RIF, to inne odpowiedzi. Brakuje w całej tej machinie synchronizacji, ale przecież to normalne u nas w kraju.

3. Nadszedł wielki dzień – PARP Wasz wniosek zatwierdził i podpisaliście umowę. Czy było Wam łatwo złożyć podpis na papierze mówiący, że w razie czego bierzecie pełną odpowiedzialność finansową oraz musicie oddać pieniądze jeśli urzędnicy dopatrzą się błędów w prowadzeniu projektu?

PŻ – Obawy są zawsze. Umowa unijna i tak jest mniej restrykcyjna niż jakakolwiek umowa kredytowa z bankiem. Inna kwestia, to raczej moje działania sprowadzają się do prac konsultingowych – sam jeszcze nie zdecydowałem się na realizację swojego pomysłu z funduszy unijnych. Ale jak to mówią: szewc w dziurawych butach chodzi:)

4. Zaczęliście projekt – czekacie na pierwsze zaliczki i..?

PŻ – …i czekamy na wyniki, podpisanie umów… – projektów jeszcze nie zaczęliśmy z ostatniego naboru – a w te właśnie jestem w chwili obecnej zaangażowany.

5. Jak oceniasz kompetencje urzędników w Waszym lokalnym RIFie? Nie znają się i nie umieją interpretować przepisów, boją się powiedzieć coś oficjalnie żeby do nich potem nikt się nie przyczepił czy może są pomocni i otwarci na problemy beneficjentów 8.1?

PŻ – Jeśli chodzi o jakość obsługi, to większych zastrzeżeń nie mam. Jak wszędzie – to zwykli ludzie. Problemem nie są Te osoby, ale narzędzia i prawo, na postawie których mają pracować. No i trochę mentalności zbiorowej – ilość papierków na biurku musi być odpowiednia.

6. Projekt się toczy, zaliczki są czy ich nie ma – musicie wytrzymać co najmniej 3 lata na rynku. Jest to możliwe biorąc pod uwagę, że Wasze założenia z biznes planu musieliście pisać nie znając warunków rynkowych za 2-3 lata? Udało Wam się tak skroić wniosek żeby jego realizacja była dla Was bezpieczna?

PŻ – Zawsze jest ryzyko w tym co się robi. Media (i trochę urzędnicy) napompowali tą bańkę informacjami, iż te dotacje są dla wszystkich. Czasem sięgali po nie ludzie, którym się wydawało, że “jakoś to będzie”. A jeśli ktoś nie ma dobrego zaplecza finansowego i nie zna się dobrze na prowadzeniu własnego biznesu, to radykalnie zmniejsza swoje szanse na sukces. W przypadku tego typu działań nie ma za bardzo czasu na naukę. Wracając jednak do wcześniejszej wypowiedzi – branie kredytu inwestycyjnego w banku też jest ryzykowne. Z tym we własnym przedsiębiorstwie trzeba się liczyć.

7. W marcu być może odbędzie się kolejna tura naboru na POIG 8.1. PARP zakomunikował oficjalnie, że zajdą poważne zmiany w ocenach jak i warunkach przyznawania wniosków. Jak oceniacie te zmiany?

PŻ – Jeszcze nie wiadomo co się zmieni, gdyż projekt rozporządzenia niedawno wyszedł z konsultacji społecznych, a wszyscy już go krytykują. Słyszałem nawet głosy, że proponowane zmiany są niekonstytucyjne. Co z tego będzie to się okaże. Na pewno zainteresowanie zmaleje. I dobrze – będzie mniej lamentu nad nie do końca przemyślanymi tytułami projektów – o tym pełno w sieci. Dziwię się krzyczącym. Przecież każdy ten projekt to podpisana umowa i 3 lata trwałości projektu. W interesie beneficjentów jest utrzymanie swoich pomysłów na rynku.

Poza tym wiele osób nie rozumie intencji tego rodzaju wsparcia. Jedno to tworzenie nowych przedsięwzięć w tym sektorze rynku, a drugie to pompowanie pieniędzy w gospodarkę. Polska więcej od Unii zabiera, niż daje. I to o to tu chodzi.

Urzędnicy na pewno zdają sobie sprawę, że część (pewnie nawet większa) tych projektów nie ma szans na dłuższe przeżycie. Im jednak przede wszystkim zależy na wydaniu tych pieniędzy, a nie zrywaniu umów i odzyskiwaniu dotacji.

8. Z perspektywy czasu poświęconego na realizację projektów jak oceniacie swoją decyzję? Czy podjelibyście się jeszcze raz startowania po dofinansowanie z 8.1 w takim kształcie w jaki jest ono obecnie proponowane?

PŻ – Jak już wcześniej powiedziałem. Nic nie jest przesądzone. Co z tego wyjdzie, to się dopiero okaże. A co do startowania – jeśli projekt jest dobrze skonstruowany biznesowo i odpowiednio przemyślany, to zdecydowanie jeszcze raz warto wystartować. A od nas tylko takie projekty wychodzą – na tym polega duże doświadczenie w doradztwie biznesowym. Przykładem jest sukces Codility. To mówi samo za siebie:)

9. Sugestie i lista życzeń do PARPu – co byście zmienili bazująca na swoim doświadczeniu w prowadzeniu i rozliczaniu projektu? Co PARP możne zrobić lepiej a co kompletnie nie zdaje egzaminu?

PŻ – Rozsądek w rozliczaniu i bardziej ludzkie podejście do beneficjentów. Jedyne co teraz mi przychodzi do głowy, to terminowość – we wszystkich aspektach współpracy. PARP i RIFy powinny być radykalnie zobligowane do przestrzegania krótkich terminów reakcji, skoro tego samego wymagają od drugiej strony.

***

Igor Dzierżanowski

1. Opowiedz proszę o swoim doświadczeniu z POIG 8.1 – składałeś wniosek dla swojej firmy, pomagałeś w przygotowaniach
jak konsultant czy jesteś podwykonawcą takiego projektu?

ID – Pomagałem jako konsultant.

2. Ile trwało złożenie wniosku i czy mieliście problemy z prawidłowym wypełnieniem wniosku? Obyło się bez konsultacji z doradcami czy musieliście się radzić lokalnego RIFu jak interpretować dany zapis?

ID – Samo złożenie to wejście po schodach w RIF. Problem mieliśmy z brakiem pieczątki (takowej nie mieliśmy w ogóle) przez co wniosek prawie odpadł. Na szczęście po dodaniu odpowiednich oświadczeń, że pieczątki nie posiadamy udało się wniosek złożyć. Nie radziliśmy się jak interpretować dane zapisy ponieważ to zmienia się w zależności od kierunku wiatru i takie odpowiedzi maja znaczenie wyłącznie na piśmie, na co, naturalnie, było za mało czasu.

3. Nadszedł wielki dzień – PARP Wasz wniosek zatwierdził i podpisaliście umowę. Czy było Wam łatwo złożyć podpis na papierze mówiący, że w razie czego bierzecie pełną odpowiedzialność finansową oraz musicie oddać pieniądze jeśli urzędnicy dopatrzą się błędów w prowadzeniu projektu?

ID – Jako konsultant odpowiem – nie zrobiło to na mnie żadnego wrażenia :)

4. Zaczęliście projekt – czekacie na pierwsze zaliczki i..?

ID – …jest lipiec :) Korzystamy z ciepłej Aury, chodzimy na spacery, dzień jak co dzień. Z wydawaniem pieniędzy czekamy, bo nie wolno zanim zaliczka nie wpłynie.

5. Jak oceniasz kompetencje urzędników w Waszym lokalnym RIFie? Nie znają się i nie umieją interpretować przepisów, boją się powiedzieć coś oficjalnie żeby do nich potem nikt się nie przyczepił czy może są pomocni i otwarci na problemy beneficjentów 8.1?

ID – Nie mają jasnych, przejrzystych wytycznych, więc oczywiście dmuchają na zimne, co powoduje nadmiar bezsensownej pracy dla nas i dla nich. W miarę swoich możliwości próbują pomagać – dla nich 8.1 to projekt taki jak dla nas, tylko inne wskaźniki i cele, które muszą zrealizować.

6. Projekt się toczy, zaliczki są czy ich nie ma – musicie wytrzymać co najmniej 3 lata na rynku. Jest to możliwe biorąc pod uwagę, że Wasze założenia z biznes planu musieliście pisać nie znając warunków rynkowych za 2-3 lata? Udało Wam się tak skroić wniosek żeby jego realizacja była dla Was bezpieczna?

ID – To się dopiero okaże :) Żywimy nadzieję, że tak będzie, na razie wszystko toczy się w “kanale” który wyznaczyliśmy pisząc, więc jest OK. Co dalej – zobaczymy.

7. W marcu być może odbędzie się kolejna tura naboru na POIG 8.1. PARP zakomunikował oficjalnie, że zajdą poważne zmiany w ocenach jak i warunkach przyznawania wniosków. Jak oceniacie te zmiany?

ID – O tym będzie można powiedzieć dopiero kiedy zostanie opublikowana dokumentacja konkursowa – a więc – mamy nadzieję – niedługo.

8. Z perspektywy czasu poświęconego na realizację projektów jak oceniacie swoją decyzję? Czy podjęlibyście się jeszcze raz startowania po dofinansowanie z 8.1 w takim kształcie w jaki jest ono obecnie proponowane?

ID – Trudno powiedzieć. Jestem tylko konsultantem. 8.1 nie jest problemem tylko szansą. Problem to rozeznanie rynku i realizacja działań tak, aby na nim pozostać. i zarobić.

9. Sugestie i lista życzeń do PARPu – co byście zmienili bazująca na swoim doświadczeniu w prowadzeniu i rozliczaniu projektu? Co PARP możne zrobić lepiej a co kompletnie nie zdaje egzaminu?

ID – Wyklarować niepotrzebnie zagmatwane zapisy. Patrzeć, jak rozdają pieniądze bardziej doświadczeni – Fundusz Organizacji Pozarządowych, Fundusz Inicjatyw Obywatelskich. Nauczyć się trochę na temat VAT i realiach przedsiębiorców. Upraszczać! Upraszczać! Upraszczać!

PS. Kolega Tomek Komercyjny zwraca uwagę na kolejne zmiany w przyznawani dotacji