Co jeśli nie musisz zapłacić za transakcję z wykorzystaniem karty kredytowej czy debetowej? Co jeśli nie płacisz za e-przelew? Co jeśli możesz dokonać transakcji zakupu czy po prostu wysłania przelewu za pomocą mikrobloga? Albo jednego klawisza na telefonie komórkowym?…

Odpowiedź jest prosta – będziesz wydawał i wysłał (oraz przyjmował) więcej pieniędzy. Łatwość operacji pozwoli na zwiększenie ilości pieniędzy w obrocie i transakcjach. Brak (lub minimalna) opłata sprzyjać będzie wdrażaniu płatności elektronicznych tam gdzie do tej pory było to nie opłacalne. Kto to robi? Po części PayPal a po części nowy startup TradeShift.

TradeShift chce stać się standardem w elektronicznej wymianie faktur. Inaczej mówiąc twórcom marzy się abyśmy zarejestrowali się na ich platformie, tam stworzyli nasze faktury i za pomocą tej samej platformy je odbierali (wszystko bez użycia dokumentów postaci papierowej). Brzmi jakoś znajomo? Pewnie ale TradeShift chce to zrobić globalnie.

Nie wyrzucimy naszych starych programów finansowo-księgowego ale będziemy mogli połączyć się z naszymi klientami i wymieniać się dokumentami. Jeśli TradeShift będzie miał przewagę prostoty, niskie opłaty i wsparcie globalnych marek może mu się udać. Aha – używając TS stajesz się bardziej “zielony” ponieważ oszczędzasz drzewo, spalasz mniej benzyny, redukujesz ilość energii itd. A wszystko to w postaci elektronicznej i online.

Pieter Thiel współzałożyciel PayPal widział w stworzeniu swojej firmy misję uwolnienia pieniędzy od nadzoru państwa. Te rewolucyjne założenie nie do końca się sprawdziło – dziś PayPal pełno roli kolejnego systemu transakcyjnego podobnego do Visa czy MasterCard. Jak na razie nic nie wskazuje na to żeby państwo tak łatwo dało sobie odberać rolę głównego zarządcy naszych pieniędzy.

PayPal wykonał jednak ostatnio ciekawy ruch – “otworzył się” i umożliwił tworzenie własnej architektury przesyłu pieniędzy za pomocą swojego protokołu. Bazując na takim rozwiązaniu między innymi powstał Twitpay za pomocą którego prześlesz kasę wykorzystując API Twittera i PayPal. A słyszałeś o Square? Aplikacji mobilnej, która zmienia Twój telefon w czytnik kart (ok, musisz mieć jeszcze małą przystawkę doczepianą do telefonu).

Podobnie działa Obopay. Dziś około 15 tys. developerów korzysta z API PayPal przesyłając do tej pory 15 milionów dolarów.

Pamiętajmy jeszcze o innych graczach: Facebook (zamierza poprawić własny system rozliczeniowy i udostępniać go innym podmiotom), Apple ze swoim AppStore (można zaszyć w aplikacji możliwość ściągania mikropłatności).

Co prawda większość graczy oferuje swoje usługi w klasycznym modelu (na końcu jakiś bank czy instytucja finansowa zatwierdza w ich imieniu przelew) ale widać, że “coś” ruszyło. To “coś” koniec końców może stać się alternatywną dla usług bankowych i to globalnie (dzięki Internetowi).

Kolejnym i bardzo ważnym elementem układanki są wirtualne waluty. World of Warcraft z WOW gold Second Life ze swoimi Lindenami, Microsoft z MS Points, Habbo Hotel z Habbo Coins i wiele innych wirtualnych społeczności i światów generujących miliardowe obroty (prym wiedą Chiny). Pisałem już o tym elemencie gier MMO tutaj.

Czemu zatem nie połączączyć wszystkich ekosystemów w globalną usługę? Sprzedając wirtualne złoto w świecie WoW będziesz mógł za to kupić realną puszkę coca-coli płacąc za pomocą swojego telefonu komórkowego. Albo zarobioną walutę podczas gry na konsoli wymienisz w sklepie Nike na nową koszulkę płacąc za pomocą Twittera.

Wymiana wirtualnych punktów z gier na kody zasilające telefon

Czy to jest pieśń odległej przyszłości? Nie sądzę. Korzystamy z elektronicznych kont bankowych, z kart kredytowych i debetowych oraz transakcji via SMS. Za chwilę dojdą usługi zbliżeniowe pozwalający płacić czipem w telefonie komórkowym poprzez zbliżenie go do terminala i akceptację sumy – zbieraniem należności zajmie się operator komórkowy.

Jest jeszcze ważny element tej układanki – klienci. Amerykańscy konsumenci, którzy w 2008 roku zobaczyli co naprawdę znaczy “zadłużyć się” są nastawieni wrogo do kart i kredytów. Usługa, która nie będzie się wiązała z koniecznością późniejszych spłat kredytu będzie powitana przez nich z powiedzmy większym entuzjazmem. A jak wiadomo jeśli amerykański konsument ma katar to grypę łapie Islandia.

Pieniądz i usługi z jego wykorzystaniem zmieniają się od stuleci. Kiedyś ludy pasterskie wymieniały krowy, potem z uwagi na ciężar monet i kruszców Chińczycy wprowadzili papier. W poprzednim stuleciu częściowo uwolniliśmy pieniądz pozwalając mu być przesyłanym elektronicznie – nadal jednak tkwimy w rozwiązaniach z lat 60-tych XX wieku jeśli chodzi o systemy kart kredytowych.

Kompleksowa wirtualizacja pieniędzy nie jest wcale fikcją – jest kolejnym krokiem w rozwoju handlu i biznesu w erze postępującej globalizacji gospodarek.

Cwaniak taki jestem i mądrala bo przeczytałem Wired. Polecam.

chat roulette from Casey Neistat on Vimeo.

Zaczynam wierzyć w to co mówi PiS, że badania opinii publicznej w Polsce są przekłamane. Czytając w “Newseeku” o tym, że Polacy utożsamiają się z naukami Papieża Jana Pawła II oraz, że wierzą w Pokolenie JP2 nie trudno dojść do wniosku…

Uprzedzam: osoby religijne proszone są o kliknięcie w ten link i opuszczenie tej strony. Ten tekst nie jest dla Waszych oczu. Resztę zapraszam do zapoznania się z moimi herezjami.

Wierzymy, że w dużą ilość prawie nie możliwych do spełnienia się rzeczy. Co prawda nie mamy boisko do gry w piłkę nożną i autostrad wierzymy, że za dwa lata powstaną. Wierzymy, że polscy sportowcy trenujący na klepiskach, za szkołą czy oborą zdołają pokonać reprezentantów innych krajów podczas Euro 2012. Jesteśmy narodem bardzo i głęboko wierzącym. We wszystko.

Powtarzam od zawsze – gdyby w Polsce naprawdę było 95% osób wyznających katolicyzm to byśmy żyli w raju. To, że tak nie jest widać gołym okiem na każdym “odcinku pracy”. Niestety.

Mam bardzo wielką nadzieję, że ktoś po prostu spieprzył sprawę i źle przygotował ankietę (albo opracował jej wyniki). Inaczej moja wiara w rodaków zostanie zachwiana jak Titanic po zderzeniu z górą lodową. Jeśli bowiem tak wygląda nasza prawdomówność to zaiste możemy sobie włożyć w buty wszelkie prognozy polityczne. Kłamiemy jak najęci w ważnych sprawach więc dlaczego nie mielibyśmy kłamać w innych?

O co chodzi? Newsweek przedrukował badania firmy Mareco Polska na grupie 1050 osób – badania arcy ciekawe. Wynika bowiem z nich, że: 69% Polaków uważa, że “istnieje pokolenie JP2″. 59% modli się do Papieża Jana Pawła II (co stoi w sprzeczności z doktrynami Kościoła katolickiego) oraz (najlepsze!) 36% badanych zadeklarowało, że przeczytało w życiu chociaż jedną encyklikę papieską! (dobrze, że nie zapytano się którego papieża).

Panie i Panowie – oto jesteśmy świadkami cudu. I niewątpliwe jest to cud za sprawą Papieża Polaka.

Santo subito!

W ramach TSNMB z naprawdę dużą radością przedstawiam wywiad z twórcami między innymi bardzo popularnej (nie tylko w “polskim” AppStore) aplikacji OldBooth oraz Mastermind i Moments…

AK74 – OldBooth to jedna z lepiej rozpoznawanych polskich aplikacji w AppStore. Jak wpadliście na pomysł jej stworzenia?

GetApp – Była to jedna z burz mózgów po godzinach, bilard, piwo. Od słowa do słowa doszliśmy do pomysłu dokładania do zdjęć ramek polaroidowych. Ponieważ wiązało się to technicznie z maskowaniem, a ja tego samego dnia zupełnie przypadkiem przeglądałem stare albumy z portretami dziadka w wojskowych czapkach, padł pomysł na OldBooth.

Jak to zwykle bywa w trakcie pierwszych prac odkryliśmy, że to nie jest wcale pomysł nowy i jest już coś takiego jak Yearbook Yourself. Na szczęście Yearbook nie działał tak dobrze jak powinien i naszym priorytetem było zrobić to co najmniej 2 razy lepiej, co się nam udało.

AK74 – Przed powstaniem OldBooth mieliście wcześniej jakieś doświadczenia w pracy ze środowiskiem iPhone OS?

GA – Tak. Tworzyliśmy na iPhone od samego początku jeszcze zanim pojawiło się SDK. Były to tzw. WebApp’y. Współpraca z takimi firmami jak PopCap, Freeverse czy Magmic zaowocowała produkcją popularnych gier w wersji na iPhone, takich jak Bejeweled, Big Bang Sudoku i Phase 10. Poza tym byliśmy wielkimi fanami Apple długo przed wydaniem iPhona. Tworząc pierwsze interfejsy użytkownika wzorowaliśmy się przede wszystkim na produktach Apple. Zaraz po wydaniu SDK, a przed wydaniem OldBooth’a, wydaliśmy jeszcze Masterminda i Rolo, gry które w tamtym czasie odniosły swój mały sukces.

AK74 – Wcześniej nazywaliście się “Two Pixels” – teraz GetApp – co wpłynęło na zmianę nazwy firmy?

GA – TwoPixels była to współpraca dwóch osób, programisty Arkadiusza Młynarczyka i grafika w mojej osobie. Kiedy do składu doszedł Piotr Białkowski oraz Paweł Jońca “Two” przestało mieć głebszy sens i tak powstał GetApp.

AK74 – Współpracujecie z (moim zdaniem) jednym z lepszych grafików w Polsce – Pawłem Jońcą. Czy wygląd aplikacji realnie zwiększa sprzedaż w AppStore?

GA – Moim zdaniem sprzedaję się przede wszystkim oryginalny pomysł, chwytliwa nazwa, wyróżniająca się ikona programu, prosty i intuicyjny interfejs. Wygląd to tylko wisienka na torcie w kontekście sprzedaży. Ale jest on dla nas bardzo ważny, w każdym poszczególnym elemencie staramy się tworzyć aplikacje na najwyższym poziomie, stąd obecność Pawła w naszym zespole.

AK74 – Jak oceniacie szanse początkujacego developera na zarabianie na aplikacjach w AppStore – warto się tam pchać czy raczej jest to groszowy zarobek?

Szanse są małe, aplikacji w App Store jest ponad 100 000, co wcale nie oznacza, że nie warto próbować. Mimo tych 100 000 aplikacji naprawdę solidnych i ciekawych produktów jest stosunkowo niewiele. Na początek na pewno odradzamy rynek gier, który jest już zdominowany przez liderów takich jak EA, Gameloft itd. i wyjątkowo ciężko tu będzie się przebić. Należy raczej się skupić na małych, prostych aplikacjach użytkowych lub takich które rozbawią użytkownika, pamiętając o tym, że fundamentem sukcesu nie jest tylko dobry pomysł, ale każdy poszczególny element aplikacji o czym wspomniałem już wcześniej.

AK74 – Możesz zdradzić ile udało Wam się zarobić na Waszych aplikacjach do tej pory?

GA -A dla kogo ten wywiad ? :) Mogę jedynie zdradzić, że od samego początku sprzedaliśmy ponad 1 000 000 sztuk wszystkich aplikacji łącznie z darmowymi.

Ponieważ jest to wpis w ramach inicjatywy TSNMB to wiąże się z nim jakaś mała nagroda. W wypadku GetApp jest nią możliwość wygrania iPoda Shuffle 2GB, iPoda Nano 8GB i na koniec iPod Touch 8 GB pod warunkiem, że szybko staniecie się fanami OldBooth na Facebooku. Daty losowania nagród: pierwsza 26.01, druga 9.02 i trzecia 23.02. Szczegóły śledźcie na Facebooku

W sobotę 16 stycznia odbyło się kolejne spotkanie – warsztat dla świeżych “makowców” albo tych, którzy zastanawiają się na zmianą środowiska pracy…

I jak zwykle całość zorganizował i poprowadził Piotr Wasiak (polecam relację z poprzedniego spotkania prowadzonego przez Piotra), któremu bardzo dziękuję za wzięcie na swoje barki całości prac związanych z przygotowaniami i organizacją spotkania. Relację możecie poczytać u Piotra albo na blogu Mackenzey.

Po fotorelację zapraszam na Flikr. Jesteśmy już oczywiście na Facebooku – dołącz aby otrzymywać informację o następnych spotkaniach.

PS. Za pomoc w zorganizowaniu oprogramowania dziękujemy firmie Armago a za możliwość miłego spędzenia czasu jak zwykle Studio 18. Dziękujemy!!

Olgierd prześwietlił sprawę z prawnego punktu widzenia i dał wyraz swojej dezaprobacie tu, tu. Sławek Wilk o Authalia wspomniał w dwóch wpisach tu i tu.

Sławka ściga prokurent, Olgierda sam prezez zarządu. Chcą aby blogerzy przestali rozpowszechniać “oczerniające i szkodliwe informacje” na temat Authalia. W “sprawie” wypowiedział się różne osoby Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych SA.

Olgierd zasugerował bowiem, że partnerstwo Authalia ogranicza się do zakupu licencji na podpis cyfrowy (czyli taka mniej więcej paralela – masz zainstalowanego windowsa na swoim kompie to mówisz, że kręcisz interesy z Gatesem i Microsoftem. ) a MKNiD tak naprawdę nie autoryzowało Authalia i nie nadało jej statusu organizacji zarządzania prawami autorskimi (tak jak ZAIKS czy FOTA).

O co więc chodzi? W wielkim skrócie Authalia chce stać się organizacją broniącą interesów praw autorskich na CAŁYM ŚWIECIE. Tak jest, dobrze przeczytaliście. W Chinach, Kongo, Rosji i we wszystkich tych krajach gdzie zli ludzie moga ma ulicy sprzedawac kopie nagrywana w kinie “Avatara” w wersji 4D (wersja z okularami + 1$). A co moze podlegać ochronie? Wszystko – zdjecie, naszyjnik, utwor muzyczny. Wszystko co jest wyprodukowane przez Ciebie czyli autora.

“Certyfikat z datą pewną autorstwa PWPW S.A.,kwalifikowanego podmiotu świadczącego usługi certyfikacyjne na podstawie upoważnienia wydanego przez Ministra Gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej, wywołuje skutki prawne daty pewnej. Uzyskanie certyfikatu jest równoważne z przyznaniem Ci patentu na wyłączne korzystanie z utworu w 164 krajach Świata. Authalia.com zrównała Twoje możliwości ochrony twórczości z możliwościami wielkich wytwórni, wydawców i producentów.”

Czyli myśląc logicznie – po co nam urząd patentowy, stanie w kolejkach wydawania dużej kasy (od kilkuset do kilkunastu tysięcy złotych za wniosek patentowy w zależności od ilosci krajów, branż itd.) bo Authalia proponuje Ci drogi twórco za 5 złotych – tak, PIĘĆ ZŁOTYCH POLSKICH. Jak to możliwe? Czy zatem naprawdę żyjemy w Matriksie i właśnie Authalia nas z niego wyrwała odłączając od pomp i ssawek korpo-wampirów, stad dzikich prawników bez serca i konieczności jeżdzenia po wszystkich 164 krajach na świecie w celu rejestracji np. takiego zdjęcia?

Sami twórcy serwisu / usługi pokusili się aby dać dobry przykład i zastrzegli sobie wygląd klawisza na ich stronie www. A tak naprawdę rozwaliło mnie takie ogłoszenie tutaj:

“Za wykorzystaną przez nas (w celu dochodzenia odszkodowania) informację o bezprawnym wykorzystaniu utworu Użytkownika Authalii w jednym ze 164 państw możesz otrzymać nawet 1.000.000 punktów!”

Za czasów wypraw Kolumba miejscową (naiwną należy dodać) ludność przekupowano perkalem i paciorkami – dziś wirtualnymi punktami.

Na koniec aby nie zostawić Ciebie czytelniku jedynie z ponurymi myślami załączam parę zdań “ku pokrzepieniu serc”:

“Wierzymy w społeczeństwo, w którym wolna kultura spotyka się z szacunkiem dla pracy twórczej i właściwym wynagrodzeniem Twórców. Wierzymy, że w obliczu stworzonej przez nas szansy, ludzie z całego Świata skorzystają z niej i zechcą odebrać instytucjom i korporacjom władzę nad zarządzaniem twórczością, jej dystrybucją i promocją.”

Tak, myślę, że argumentacją “wiarą” jest trafne w społeczeństwie w którym 95% ludzi (podobno) jest Katolikami i wciela życiu codziennym zasady Dekalogu (tego Biblijnego nie Kieślowskiego). Wiara twoim największym przyjacielem!

“Wierzymy, że narzędzia kontroli społeczeństwa nie są potrzebne, a ludzie sami potrafią zgodnie z własnym sumieniem wspierać finansowo Twórców, których twórczość jest dla nich wartościowa. Wiemy, że ludzie są w stanie sami decydować o tym, co jest świetną książką, dobrą muzyką czy wartym obejrzenia filmem.”

Zachęcony sprawdziłem sam jak działa ta usługa. W ramach prowokacji “dziennikarskiej” (i tylko po to!) stałem się autorem praw do utworu “Mona Lisa” niejakiego Da Vinci (tak, to ten od książki “Kod Da Vinci” i filmu “Vinci”).

Mam nadzieję, że autor (lub właściciele praw) się nie będzie procesował ze mną i da mi rozporządzać swoim dziełem w 164 krajach – liczę na to, że Authalia będzie mnie broniła w sądach w tych krajach za te całe 5 pln brutto?

Jak by ktoś miał wątpliwości to tutaj mam odpowiednie certyfikaty a nawet plik sig

Dziękuję Ci Authalio – od dziś moje życie nabrało nowego sensu jako twórcy!

Ano w 2010 roku szykuje się parę wojen, na pewno padną nowe rekordy, ten i ów zapłacze a niektórzy będą się tylko uśmiechali z politowaniem. Czyli zmiany, zmiany, zmiany…

Ponieważ podsumowań roku 2009 jest już zatrważająca ilość chcąc być na wskroś oryginalnym i wyjątkowym spuszczę zasłonę milczenia na mijające dwanaście miesięcy a postaram się chłodnym okiem spojrzeć i zastanowić się co może nas czekać w nadchodzącym roku.

Mobile i usługi mobilne – Rok 2009 był rokiem Apple, iPhone i App Store. Wyniki finansowe Apple bijące Nokię na głowę, pojawienie się kolejnego modelu telefonu (3GS) oraz liczby osiągane w App Store pokazują, że rynek aplikacji nawet w cenie 0,90$ jest cholernie dochodowy.

Początek 2010 będzie stał pod znakiem próby odbicia części rynku przez Google i jego Nexus One. Telefon od Google’a będzie sprzedawany w dwóch opcjach – bez i z abonamentem.

Czy Android w końcu pokaże, że jest lepszy od OS iPhone (bo Droid jakoś nie przekonał masowego odbiorcy)? Warto obserwować tę rozgrywkę między Google i Apple bo nikt nie ma wątpliwości, że Google jednego czego jeszcze nie ma to dobry model telefonu mogący konkurować z iPhone’m.

Gry i społeczności - takie tuzy jak Zynga, PlayFish pokazały jak wykorzystać potencjał Facebooka aby z prostych gier flaszowych wyciągać miliony dolarów miesięcznie. Ten trend będzie widoczny w 2010 kiedy to choćby inny serwis społecznościowy Hi5 finalnie przekształci się w platformę dla graczy. Nie wypada też nie zauważyć innych ciekawych inicjatyw – choćby takich jak OnLive dzięki być może zmieni się całkowicie paradygmat grania na różnych urządzeniach i platformach.

A jeśli chodzi o zmianę reguł gry to na pewno czekać należy na Project Natal od Microsoftu – jeśli to co pokazywane jest na filmach choć w połowie jest prawdą rynek gier zmieni się dramatycznie.

Konsole stały się równoprawnym uczestnikiem rynku gier wideo i wiele wskazuje na to, że w kolejnych latach gracze PC będą stawiani przed wyborem – kup i zagraj w nowość na konsoli albo poczekaj kilka miesięcy na premierę na PC. Rynek konsol rośnie, gry są zdecydowanie lepsze pod kątem grafiki a ich obsługa ogranicza się do włożenia płyty do napędu.

Wyszukiwarki – Dominacja Google na rynku wyszukiwarek na pewno nadal spędza sen z oczu zarządowi Microsoftu i paru innych koncernów. Bing nie wzniecił rewolucji (a szkoda) a jego 10% zdobytego rynku nie wskazują w zasadzie na nic – czy w 2010 roku Bing przypuści większy atak na bastion Google’a? Pewnie tak bo kasa jaką mieli do dyspozycji marketerzy wprowadzający Bing na rynek na pewno możemy spodziewać się w 2010 kilku akcji reklamowych.

Nie spodziewajmy się rewolucji – Google zbyt mądrze rozepchnął się w wielu niszach żeby zbyt szybko oddawać pola konkurencji. Prawdopodobne jest natomiast, że Microsoft kupi wyszukiwarkę Wolfram / Alfa i włączy ją do Bing – taki ruch jest logiczny i oczekiwany przez rynek.

Mac vs. PC - Microsoft poczuł się reprezentantem wszystkich producentów komputerów (bo wszyscy poza Apple instalują w nich OS Windows) i zaczął punktować Apple za cenę jego urządzeń. Filmiki były zabawne, pełne wpadek ze strony MS ale słusznie pokazywały przepaść cenową.

Czy PC mają szansę na lepszą sprzedaż w 2010? To zależy głównie od zasobności portfeli konsumentów – wydaje się, że era deskotpowych PC mija ale laptopy z Windows na pokładzie wcale nie są takim rarytasem głównie za sprawą samego Microsoftu, który namieszał na rynku wypuszczając kiepski system operacyjny Vista.

Sukces netbooków pokazuje, że jest jeszcze trochę miejsca na rynku na nowości związane ze sprzętem PC – pytanie co stanie się standardem w nadchodzących latach? Netbooki czy laptopy?

Real-Time Web- Twitter zaczyna lekko tracić ale Facebook nie ma zamiaru. Wszystko wskazuje na to, że w 2010 jeszcze więcej będziemy chcieli wiedzieć “tu i teraz” a sam termin RTW będzie pojawiał się w wielu kontekstach. Trudno powiedzieć czy w następnym roku pojawi się coś innego, lepszego niż Twitter – wyznawcy teorii “czarnego łabędzia” pewnie powiedzą “tak”, inni będą wskazywali na istniejące serwisy i usługi, które mogą ewoluować w coś zupełnie nowego.

Cloud computing- tylnymi drzwiami bez większych fanfar coraz więcej firm kupuje lub też sama przestawia swoje środowisko pracy na model “nic na swoim dysku, wszystko w chmurze”. Na pewno pierwsze będą korporacje bo dla nich koszta obsługi i serwisowania swoich systemów są najbardziej uciążliwe w raportach finansowych. Czy jednak w 2010 roku “cloud” wybuchnie? Raczej nie – nastawienie części klientów jest nadal takie, że nie do końca ufają tej technologii a niektóre firmy ze względów bezpieczeństwa (np. banki, ubezpieczyciele) nigdy w takim modelu pracować nie będą mogły ze względu na politykę bezpieczeństwa firmy.

Netbooki - Wydaje się, że ten kto miał zbędne 1 tys. pln ten już swojego netbooka kupił i z niego korzysta. Czy w roku 2010 netbooki znacząco zwiększą udział w słupkach sprzedaży to zależy od tego z jaką ofertą wyjdą do klientów operatorzy komórkowi oraz co tak naprawdę będą umożliwiały tablety. Osobiście nadal wolę cięższego i bardziej prądożerczego laptopa niż netbook – nie wiem, pewnie to kwestia przyzwyczajenia.

Polskie społeczności - Wszyscy gracze w tej kategorii (no, może poza NK – tak jak PO jest nie do ruszenia) muszą liczyć się z odbieraniem użytkowników przez Facebooka oraz naturalną wymianą pokoleniową. Spadki Fotki, ePulsa (zaskakuje wzrost Grono.net – gratulacje!) pokazują, że grupa docelowa tych serwisów dorasta i szuka innych alternatyw. Nie da się zatrzymać użytkowników, którzy dorastają i szukają innych sposobów na komunikację i interakcję.

Część z nich przejdzie do GoldenLine, część do Naszej-Klasy (jeśli jeszcze jej tam nie ma). Niemniej patrząc na Megapanel i kategorię “Społeczności” Facebook właściwie

Wideo - Sukces ipla już pokazał, że dobre treści + technologia dają bardzo szybko rezultaty. Onet i WP już zapowiadają mocniejsze wejście w streaming i sprzedaż treści wideo a Gazeta.pl podpisała umowę z WaszeFilmy.pl w celu sprzedaży filmów – szykuje się ciekawy wyścig chociaż nie spodziewam się, że w Polsce w 2010 będziemy mieli wybór – iść do kina albo obejrzeć nowość na ekranie komputera legalnie i trochę taniej.

Tablety – oj to działo się już dużo ale poczekajmy do końca stycznia bo jak przewiduje branża Jobs chce pokazać tablet made in Apple pod koniec tego właśnie miesiąca. Wiem, że dużo osób puka się w głowę na wieść o tym, że będą chcieli korzystać (i kupić!) kolejny gadżet, który jest gorszy od komputera a ciutkę lepszy od klasycznego smartphone’a.

Geolokalizacja – Podczas gdy takie serwisy jak Foursquare i Gowalla walczą ze sobą o palmę pierwszeństwa w usługach typu “location-based” w Polsce na razie nie widać żeby któryś z istniejących “mobilnych serwisów społecznościowych” wykazał większą aktywność i miał szansę przyciągnąć nowych użytkowników.

Geolokalizacja jest bardzo ciekawą i szczególnie z punktu widzenia marketerów pożądaną usługą – możliwość wyświetlania reklam, słania kuponów rabatowych, przedstawiania oferty w zależności od lokalizacji jest od dawna uważane za wymarzoną usługę dla użytkowników telefonów komórkowych.

Do tej pory barierą były ceny za pakiet danych oraz same słuchawki – obecnie przy “iPhonomanii” wśród wszystkich liczących się producentów telefonów komórkowych możemy śmiało założyć, że w 2-3 lat na rynku królować będą smartfony w niskich cenach z optymalnymi planami taryfowymi zachęcającymi do surfowania po Internecie.

Czy rok 2010 będzie rokiem przełomu w “location-based services”? Na świecie raczej tak, w Polsce raczej na pewno nie.

Poczekajmy na to co pokaże Apple – moim skromnym zdaniem nie skończy się tylko na sprzęcie ale klasycznie Jobs “włączy” tablet w jakiś ekosystem (nie zdziwię się jeśli będzie można korzystać z iTunes + App Store) tworząc tym samym kolejną niszę dla użytkowników (a co ważniejsze) deweloperów. Marketing Apple ocierający się czasami o sekciarstwo już nie raz udowodnił, że tej firmie udaje się to o czym inne tylko mogą pomarzyć.

Czytniki e-booków – Jak słusznie zauważyło parę serwisów 2009 może być ostatnim rokiem dominacji Kindle. Jeśli nie tablet od Apple to parę innych firm chce pokazać i zacząć sprzedawać swoje produkty.

Amazon ma oczywiście ogromną przewagę – daje jako “bonus” dostęp do swojego sklepu. Niemniej kluczem do sukcesu może być wyprodukowanie urządzenia, które nie będzie miało “simlocka” i będzie w stanie działać ze sklepami różnych producentów.

Czemu? Ponieważ w wypadku prasy i książek bardzo silną kartą przetargową jest wersja językowa i “lokalność” – dopóki nie będę mógł zakupić i ściągnąć z Amazon.com wydania “Gazety Wyborczej” dopóty Kindle w Polsce jest dla mnie po prostu gadżetem. W 95% przypadków będziemy chcieli kupić polskie wydanie nowej powieści Dana Browna a nie angielskie (dostępne online).

To z grubsza tyle. Zapewne parę tematów “mi uciekło” ale stwierdziłem, że przed Sylwestrową nocą czytanie tak dużej ilości tekstu może wywołać wcześniejszy ból głowy (całkiem niepotrzebnie).

PS. Do siego roku!

Czas lekko (lub całkowicie) uchylić rąbka tajemnicy związanej z zaślepką pojawiającą się wczoraj przez cały dzień na moim blogu. Mogliście wybrać kwotę jaką bylibyście w stanie zapłacić za tydzień (5 PLN + VAT) lub miesiąc (9 PLN + VAT) dostępu i korzystania z treści na moim blogu. I jakie są wyniki? Zaskakujące…

First things first. Inicjatorem akcji był Michał Samojlik z Autentika. W akcji udział wzięli twórcy blogów: Grzesiek Marczak, Paweł Iwaniuk, Paweł Lipiec Maciek Budzich, Tomek Topa. Autentika przygotowała plugin do Wordpressa (tak więc jeśli coś nie działało to mogę jedynie przeprosić ale nie miałem wpływu na działanie pluginu).

W akcji wzięli udział blogerzy zaproszeni przez Autentika. Moja motywacja była prosta – sprawdzić poziom deklaratywności moich czytelników oraz oczywiście poddać pod publiczną dyskusję kwestię wynagradzania blogera za jego pracę. I chciałbym od razu małe sprostowanie poczynić – ze swojej strony mogę zagwarantować, że mój blog będzie bezpłatny ponieważ u podstaw jego działania leży promocja mojej osoby, firm i projektów w których biorę udział. Ja jednak mogę być wyjątkiem bo patrząc na poziom zaangażowania Tomka Topy czy Maćka Budzicha ich praca dawno przestała być czystym hobby i jak w przypadki Maćka może śmiało konkurować z “newsroomami” portali (policzcie ile czasu Maciek spędza na filmowaniu różnych wydarzeń, podróżach po Polsce i inwestowaniu w sprzęt).

Wideo opisujące badanie by Autentika / Michał Samojlik:

Wniosek numer jeden: w Polsce (jeśli uznać, że blogi, których autorzy brali udział w akcji można uznać za papierek lakmusowy) z blogowania nie utrzyma się nawet osoba, której blog notuje 70-80 tys. UU miesięcznie. Nie utrzyma się ponieważ jego czytelnicy nie będą w stanie płacić za dostęp do treści. Gratuluję Tomkowi Topie wiernych czytelników: w jego wypadku istnieje szansa, że po odjęciu VAT (22%) oraz podatku (przyjmijmy 19%) Tomek mógłby pomyśleć tylko o pracy nad rozwojem swojego bloga (zostanie mu “na rękę” jakieś ~ 5 tyś PLN).

Wniosek numer dwa: komentujący dzielą się na dwie wyraźne grupy – jedni atakują i bardzo silnie krytykują samą ideę dostęp płatnego wskazując, że “zawsze mogę poczytać o tym samym gdzieś indziej gdzie nikt ze mnie nie zedrze kasy”, śmieją się z “frajerstwa tych co zapłacą”, pukają się w czoło, zarzucają “bicie piany”, “wprowadzanie opłat jak za korzystanie z powietrze – blog ma być darmowy”. Druga grupa osób mówi “tak, ale pod pewnymi względami” czyli: brak reklam, profesjonalizacja przekazu i częstotliwość ukazywania się wpisów, szersze spektrum treści i lepszy poziom merytoryczny.

Wniosek numer trzy: patrząc na dwa poprzednie konkluzja jest prosta. W Polsce na chwilę obecną bycie w 100% “zawodowym” blogerem nie jest możliwe i jest mitem. Nie widać na “scenie blogosfery” nikogo kto zdołałby się utrzymać tylko z opłat za dostęp do treści. Śmiem zaryzykować twierdzenie, że nawet Kominek szybko by “wyłysiał” ze swoich wiernych followersów (a w rezultacie i z płatników za treści) gdyby witał na swoim blogu “cześć, to jest blog Kominka a to jest skarbonka Kominka”.

Wniosek numer cztery: W Polsce nie ma szans na powstanie, prowadzenie i rozwój blogów takiej jakości i pozimie jak wymieniane jednym tchem przez czytelników obcujących z “lepszymi blogami bo po angielsku”: TechCrunch, ReadWriteWeb, TheNextWeb, Robert Scoble, Joe Spolsky. Poguglujcie miłe Panie i Panowie i zobaczcie sobie jakie medialne siły (bo w niektórych przypadkach tak je trzeba już nazywać) wydawnicze stoją za tymi “prostymi blogami”.

Oczywiście – blogi w 90% nie zarabiają na subskrypcji i płatnym dostępie. Pamiętajmy jednak, że ponieważ 99% wartościowych blogów pochodzi z USA a tam od wieeelu lat płacenie kartę, wybierając pozycję z katalogu, składanie zamówienia telefonicznie jest tak powszechne jak u nas nie płacenie za nic.

Innymi słowy – porzućcie wszelką nadzieję Ci, którzy uważają i myślą startując swojego blogaska, że to będzie dochodowe źródło zarobku. Nie w Polsce, w kraju nad Wisła czyli nigdzie. Powód jest banalny: czytelnicy przyzwyczajeni do korzystania z szerokiego zakresu informacji jej przygotowanie traktują jako efekt uboczny. Stąd taka niebywała popularność “mac treści” w Internecie. Google lubi dużo, podlinkowane i dużo razy komentowane (choćby idiotycznie i jednym słowem).

Stworzenie, utrzymanie, zapełnianie treściami na poziomie “wysokim” w świetle tego co ludzie chcą konsumować nie ma sensu ekonomicznego – Polityka, Przekrój, Tygodnik Powszechny będą musiał stać się częścią koncernów, dla których medialnie opłaca się mieć “takie” nazwiska i historycznie popularne tytuły ale broń boże nie zarabiać na nich. Tak samo wygląda sytuacja z blogami – mogę spędzić dzień czytając i analizując jakiś trend. Po 8 godzinach wypluwam z siebie notkę na blogu – obszerną, z cytatami okraszoną autorską analizą, podpartą wywiadami z osobami, które wiedzą więcej.

Taka samą notkę (w sensie zagadnienia) “net-dziennikarz” czyli ktoś bez zaplecza wiedzy zerżnie z TechCruncha i opisze w 10 zdaniach (część z nich źle tłumacząc więc wyjdzie, że np. jest wzrost podczas gdy tak naprawdę autor napisał “spadek). Ponieważ jego blog / serwis działa w otoczeniu “samopozycjonującego się contentu podawnego za pomocą blogoidalnych serwisów” to jego notka zostanie przeczytana przez 30-50 tyś UU przez co zostanie wyświetlona odpowiednia ilość reklam na czym zarobi założyciel takiego serwisu.

Czytelnik (ja raczej powiedziałbym konsument) mając wizję przeczytania czegoś pobieżnie ale za darmo i alternatywę: zapłać (a dostaniesz coś więcej) wybierze w 90% tę pierwszą opcję. Czemu? Bo on nie widzi różnicy, męczy go czytanie długich tekstów, nie ma czasu na zagłębianie się w niuanse. Przeleci tekst, zakoduje sobie podstawowe informacje i popędzi do kolejnego darmowego żłoba.

Brzmi przygnębiająco? A skądże – przed płatnymi treściami nie ma ucieczki. Pojawią się, wzbudzą falę krytyki ale będą na stałe gościły w naszych RSSach. Nie ma ucieczki przed płaceniem za treści. Spowoduje to wykształcenie i sprofesjonalizowania serwisów niszowych ale to one będą najwcześniejszymi beneficjentami.

Nie zapłacę za dostęp do Gazeta.pl, WP.pl, Onet.pl (treść tych serwisów jest zbyt mało się różniąca od siebie) – zapłacę za dostęp do Wyborcza.pl, Filmweb, 2upBlog, wybranych blogów i paru tygodników opinii. Newsy czerpać będę garściami z bezpłatnych (straszliwie obłożonych reklamami) serwisów ale pogłębione analizy i wnioski będą płatne i dochodowe. Tak ja to widzę.

Zapraszam do śledzenia dyskusji dotyczących “płacenia blogerom” u moich fellow bloggers:
> DailyTech
> WebFan
> Antyweb
> MediaFun

W Polsce działa 12, które różnią się nazwami ale stosują bardzo podobne metody działania. Agencja Wywiadu (AW), Służba Kontrwywiadu Wojskowego (SKW), Służba Wywiadu Wojskowego (SWW), Centralne Biuro Antykorupcyjne (CBA), Policja, Żandarmeria Wojskowa, Wywiad Skarbowy oraz Straż Graniczna (BOR, Służbę Celną i Służbę Więzienną wyłączmy ponieważ nie mają uprawnień do prowadzenia działań operacyjno-rozpoznawczych czyli nie mogą m.in: podsłuchiwać oraz zatrudniać “agentów Tomków”)…

Mija 28 lat od momentu wprowadzenia stany wojennego w Polsce. Od tego czasu zmieniło się bardzo dużo – Polska stała się niepodległym krajem, wstąpiliśmy do NATO i Unii Europejskiej. Wielu naszych polityków stało się kluczowymi rozgrywającymi na arenie unijnej polityki. Mamy demokracje i wolne wybory.

Mamy także bardzo dużo różnych służb, których kompetencje na siebie zachodzą, nie wiadomo jak głęboko mogą posuwać się w swoich działaniach (case “agenta Tomka”). Niby jesteśmy wolni i MO / UB / SB są pieśnią przeszłości ale obecnie z ramienia demokratycznie wybranych władz “chroni” nas bardzo dużo różnych “urzędników”.

Ile z tych służb szuka dowodów przeszukując maile, SMS’y, sprawdzając logi z serwerów, obserwując aukcje w których bierzemy udział, analizuje aktywność i profile na serwisach społecznościowych czy kolekcjonuje nasze bilingi z zakupów dokonanych kartami? Ktoś się żachnie, ktoś powie “utopia”, ktoś inny wspomni o Echelonie czy Patriot Act.

Ale większość machnie rękoma i powie, że “niech śledzą, nie mam nic do ukrycia”. Będą też tacy, którzy zakupią jeszcze lepszy firewall, będą wykorzystywali różne narzędzia i usługi pozwalający stać się “anonimowym”.

Czego szukają takie służby? W jakim celu gromadzą dowody? Do jakiego poziomu ingerencji w życie prywatne mogą się posunąć aby zebrać czy udowodnić winę? Kto wydaje pozwolenia i na jakiej podstawie? Czy nie ma już granic prywatności?

Czy media elektroniczne oraz Internet nie stają się bardzo dobrą płaszczyzną do kontrolowania życia obywateli nawet tych, którzy nie popełnili w życiu żadnego wykroczenia? Czy publikując (czasami codziennie) informacje co robię, gdzie jestem (dokładnie co do metra!), ci kupuję i kogo znam sami dajemy bardzo dużą ilość danych różnym służbom?

“Taki problem mnie to nie dotyczy” pomyśli sobie większość z Was. Nie jestem terrorystą, nie handluję viagrą ani bronią, nie należę do zorganizowanej przestępczości, płacę podatki i głosuję. Jestem spokojnym, przykładnym obywatelem. Czasami sobie wypiją, wypalę skręta, ściągnę parę filmów, ale broń Boże nic poza tym. Moje życie jest zwykłe i nudne.

Nic bardziej błędnego. W społeczeństwie w którym kontrola jest w rękach urzędników z politycznego nadania można spodziewać się wszystkiego.

Pomyśl o tym co powyżej zanim następnym razem powiesz albo pomyślisz “nie idę głosować – polityka mnie interesuje” albo “stan wojenny? a kto w ogóle pamięta o co tam chodziło”? Bo chodziło dokładnie o to samo co dziś – o wolność i prawa obywatelskie.

Internet to nie tylko dzieci neo, “ch@mstwo” i urażone ego dziennikarzy, którzy nie rozumieją tego medium. Cieszę się, że komuś się chce pomagać innym. Popieram i chcę pokazywać dobre przykłady szczególnie wtedy kiedy są one budowane za pomocą sieci. Czasami ciężko uwierzyć i wykazać dobrą wolę – myślę, że po prostu czasami zapominamy, że mamy serca…

Chcesz podziękować mi za to, że zamieszczam na tym blogu wpisy a Ty czytasz je za darmo? Wejdź na stronę www.webserce.pl – może będziesz mógł coś zrobić dla kogoś.

Dziękuję w imieniu swoim jak i osób, którym pomożesz.

WebSerce