Wywiad przeprowadziłem w lutym 2010 mając nadzieję, że dzięki temu uda mi się trochę przybliżyć postać Erica i jego dokonań. Całość wywiadu jest w języku angielskim – jeśli ktoś ma problemy z czytaniem ze zrozumieniem w tym języku polecam Google Translate :)

AK74 – In 2006 you have written “Web Dogma”, 10 principles specially for web design standards. Looking today in retrospect – what has changed in 4 years? Are you still happy with these principles?

Eric Reiss – I am very happy with the principles. In fact, I’m surprised at how well they have stood the test of time. Lars von Trier, who was responsible for the original Dogme 95 for the Danish film world gave me a good tip while I was working on these: keep them generic. Don’t talk about fad, fashion, or technology. And I think that is why they are as useful today as they were when I first presented them back in 2006.

AK74 – You must have heard it a thousand times, but for me it is intriguing: you have been director of Danish Royal Theatre and switched to UX universe. Can you explain what was the reason?

ER – User experience is user experience. Online or offline. I was trained in the theatre as an actor and director. I also did set design. But´I had also studied computers back in high school in the United States in the late 1960s. So when I left the theatre world in 1985 and devoted myself to writing and business consulting, I was in the perfect position to take advantage of multimedia when it came along – first on computer discs, later on CD-ROM, and finally on the Internet.

I understood communications, I understood user experience, and I understood computers. So the transition was actually very natural.

AK74 – Would you agree that Apple has the best interface designers? And if not can you identify a third party who you think makes better design?

ER – I like Apple’s designs, but I wouldn’t call them the best as they’re not always as useful as one might think. And they are certainly not as intuitive as the company would like you to believe. In fact, I did have to read the instruction manual that came with my first iPhone as the gestural interface was not entirely standard.

Of course today, we accept this interface as standard. But this wasn’t the case two years ago. Apple is very good at making things pretty. But what really sets Apple apart from the crowd is their complete control of the user experience – from Apple Stores to the lovely packaging. You can’t help but love the product when you finally start to use it.

And they’ve also turned this into a business model through the rather monopolistic iTunes model. Let’s face it, without iTunes, it is very difficult to get music into an iPod – so even if you love the gadget, you also have to accept the commercial universe that comes with it. Very slick business on Apple’s part.

AK74 – What is your role in FatDUX? What do you do on a daily basis?

ER – My role is two-fold. I am CEO of the FatDUX Group, which is an international corporation with offices and representatives throughout Europe and North America. My job is to define our guiding philosophy, talk with potential partners, recruit new members of the family, evaluate our business plan, and build our international community.

But I am also the head of FatDUX Copenhagen, where my work involves business process reengineering for our clients, including implementation of social media both publicly and behind the firewall, high level information architecture, persona development, and content strategy and writing.

One thing is telling the world about what you think should be done to make it better. But it’s something else entirely to actually do the work. I get my hands dirty every day – I walk the talk.

AK74 – You feel the difference between the American way of doing business and the EU? Europe will catch up once the U.S. in terms of innovation?

ER – Actually, Europe leads the U.S. when it comes to innovation. The problem is neither the Americans or the Europeans have a very clear idea what innovation is. Innovation solves a problem, it’s as simple as that. It is NOT the same as invention, which means that innovation is both planned and controlled.

Here in Europe, we have a tremendous heritage when it comes to the practical implementation of technology, which is very much part of the innovation story. The U.S. lags behind because there are few true innovations; for the most part, what is lauded as “innovation” in the U.S. is just something new.

Take the concept of Web 2.0 for example. Not a single new thing here that we weren’t talking about back in 1995. Is Web 2.0 innovative? No. Is microblogging, like Twitter, innovative? No. Is using microblogging and instant messaging to collaborate on projects outside of meetings and e-mail? Yes that IS innovative.

AK74 – Did you observe any trends in the UX? Now what is “trendy”? What should be avoided by designing modern electronic interface?

ER – As always, the secret is to keep things simple. Trendy stuff almost always costs too much and dies too quickly. Going back to social media, if you start a blog on your corporate site just because that is the trendy thing to do, you’ll regret it – blogs take an enormous amount of time to maintain, if you are going to do it well.

But if you are going to use your blog to improve your product or start a dialogue with your customers in a very targeted way, then your blog has both a meaning and a future – and it represents an innovation.

AK74 – Whether it is something that annoys or irritates you in relation to the UX?

ER – I guess it’s the people who either think UX only has to do with online activities, or those who refuse to learn from experts in other areas who have been working on user experience for centuries. For example, let’s look at the Catholic church. The ceremonies are fabulous.

The incense, the vestments, the music, the Latin liturgical rites, the churches themselves. No matter what you believe in religious terms, you cannot help but be moved. Going to mass is a total experience and I love it, even though I am not of the Catholic faith.

AK74 – “Rules are meant to be broken” – so why stick to boring dogmas and rule of UX? So why not experiment with fonts, colors, size of the search boxes, etc.? Why do we believe that we read from right to left and yellow badly composed of red fonts? What rules should be broken and what to keep when working with UX?

ER – UX rules aren’t boring, they are guidelines. What about the 10 Commandments? Are these boring? Are they useless? Of course not. And should they be broken? No. But we know there are exceptions to every rule. For example, we send soldiers into war despite Commandment 5, “Thou shalt not kill”. Rules should be broken when they no longer apply, but not just to be different – that’s the worst possible reason, pure ego!

AK74 – g-speak interface designed by john underkoffler looks very attractive but waving by 6-10 hours is probably enough but comfortable. Your view will look like in the near future? Electronic gadgets will be Voice control or maybe mind?

ER – Clearly, voice control has got to get better. I think the mobile market has already pushed things in a very positive direction. But in the near future, I think we’re not going to see radical change in interfaces – at least in terms of how we manipulate things on a screen.

But I suspect the screen itself is going to change dramatically. Mobile phones are getting bigger as we recognize the need for a larger work area. The iPad is the culmination of this trend. But what if we could use a virtual reality interface, such as eye goggles so that we had as big a screen as we needed, whenever we needed it.

The heads-up displays in Formula One cars suggests that this is exactly the kind of thing we’ll be seeing more of in commercial products.

Perahps with all the developments in eyetracking technology these past few years, look-and-blink is going to be the next big thing – and certainly a help for those people with physical disabilities. And we will certainly be seeing more ambient technologies where the interface is one that we may never actually touch.

AK74 – Users of electronics devices really pay attention to the rounded shapes of keys and nice fonts? Or maybe it is designers to be able to make money by pushing its product?

ER – Users need to be able to push the buttons and read the text. That’s the basic “ease-of-use” side of the usability coin. The other side is “elegance and clarity”. So if designers can make things both beautiful and functional, and use their design to help explain functionality, then I think they’re doing their job. But just making things pretty for the sake of making things pretty? Forget it.

This is a waste of time. It’s also why I don’t own any B&O equipment – I find nothing in their design philosophy of square, hard edges that is remotely compelling or particularly pleasing to hold or use. And they certainly have nothing that inspires me to pay 10 times more for electronic equipment. Beautiful design does not have to be either complicated or expensive. B&O makes it both.

AK74 – At the end I would ask for your biggest dream. What would you want to design? Space shuttle? Fridge? Phone?

ER – I interpret design very broadly. I would like to “design” an international community that embraces similarities, but without reducing everything to the lowest common denominator. I would like this community to move past historical political and cultural animosities and work together for the greater good.

And this is kind of what we are doing within FatDUX by united people who are passionate about UX across the globe.

Ponieważ kilka razy pytałem się co słychać w Polsacie (między innymi w temaci ipla) to teraz postanowiłem popytać konkurencję co planuje i czego można się spodziewać w ramówce TVN. Dla osób lubiących seriale być może szykuje się coś nowego jeśli chodzi o rodzime produkcje – TVN zapowiada zmianę jakościową na polskim rynku pod kątem produkcji. Czy to będzie kolejny temat do kopiowania przez konkurencję? Zobaczymy już na wiosnę…

Bardzo szybko dostałem odpowiedź z Biura Prasowego TVN. Lidia Zagórska była na tyle uprzejma i miła, że poświęciła dużą część piątkowego wieczoru na przygotowania odpowiedzi. Co prawda nie udało mi się otrzymać odpowiedzi na wszystkie pytania ale i tak nie mogę narzekać :)

Oprócz seriali, zmian ramówki interesowało mnie jak radzi sobie Plejada i czy będą jakieś znaczące zmiany w programach informacyjnych – wiadomo już, że antenę TVN opuszczą znani dziennikarze (Morozowski, Sekielski i Rymanowski), którzy przejdą do TVN24 aby tam prowadzić swoje programy. Czy zatem na TVN będzie królowała rozrywka? Zapytałem się o to

AK74 – Na wiosnę widzów TVN czeka rewolucja w ramówce: na przykład Pascala Brodnickiego zastąpi Magda Gessler ratująca restuaracje (od razu nasuwa się porównanie do Gordona Ramseya), pojawią się nowe seriale (”Klub Szalonych Dziewic” i “Usta usta”) znikną znane twarze dziennikarzy komentujących politykę. Czyli co – jednak kierunek “100 %rozrywka”? Będziecie szturmowali okopy Polsatu i walczyli o widzów zainteresowanych tylko “aby głośno i kolorowo”?

Lidia Zagórska: TVN zawsze stawiał na rozrywkę, ale rozrywkę w najlepszym wydaniu. Oprócz “głośno i kolorowo” jak Pan mówi, ma być przede wszystkim ciekawie, zabawnie i bez obciachu. Szanujemy naszego widza. To nie przypadek, ze nasze programy sę kopiowane w innych stacjach.

Również te publicystyczne i informacyjne. Absolutnie nie mamy też zamiaru z nich rezygnować. Kierownictwo stacji już dawno doszło do wniosku, ze lepiej sformatować nasze stacje. TVN24 jest więc głównie nastawiony na informacje i publicystykę, a TVN na rozrywkę.

Przykładem udanego transferu, który jesienią czeka „Teraz my!” i „Kawę na ławę” jest chociażby „Kropka nad i” Moniki Olejnik. Ale i w TVN znajdzie się miejsce na poważniejsze projekty. Poza Faktami, Uwagą czy Superwizjerem, które pozostaną w ramówce w kolejnych sezonach, w najbliższym czasie zostaną wyemitowane chociażby dwa świetne dokumenty – “Chwilami życie bywa znośne” autorstwa Katarzyny Kolendy-Zaleskiej o Wisławie Szymborskiej i “Władcy marionetek” Tomasza Sekielskiego o kulisach polskiej polityki.

AK74 – Czy “Klub Szalonych Dziewic” albo “Usta usta” pod kątem poruszania tematów ze sfery seksu bliżej będzie do “Californication” czy “Wyposażonego”? Macie “misję” edukować swoich widzów i pokazywać im to czego inne stacje do tej pory nie emitowały? Można spodziewać się zalewu pozwami KRTiV zbulwersowanych widzów “brakiem poszanowania wartości rodzinnych i religijnych”? Będzie seks po polsku czy bardziej po “światowemu”?:)

LZ – Nie raz już łamaliśmy tabu i wyprzedzaliśmy trendy. Tak było chociażby w przypadku Big Brothera. Nasze nowe seriale na pewno nie będą obrażać widzów i ich uczuć.

To prawda, są odważne, ale ich celem nie jest epatowanie seksem. Będzie inteligentnie, zabawnie i wzruszająco, a przy tym sexy. Zresztą, widzowie sami się wkrótce przekonają jak głęboko zaglądamy pod kołdrę.

AK74 – Porozmawiajmy o „Plejadzie”- jesteście zadowoleni z funkcjonowania modelu “stacja tv daje materiały, serwis internetowy je pokazuje”? Czy może jednak funkcja “bardziej inteligentnego pudelka” to nie za mało żeby podbić rynek internetowego “stylu życia i plotek”? Nie za mało przaśności i podglądactwa ala Fakt żeby zatrzymać użytkownika?

LZ – Plejada.pl rozwija się zgodnie z naszymi założeniami, co utwierdza nas w przekonaniu o trafności przyjętej dla tego serwisu strategii programowej. Ostatnie dostępne wyniki badań PBI/Megapanel (za listopad ‘09) pokazują, że Plejada ma ponad 3 miliony użytkowników (real users), którzy generują ponad 91 milionów osłon.

Dla porównania Pudelek miał 2,2 mln użytkowników, a Plotek – 1,7 mln. Wiele wskazuje więc na to, że użytkownicy w coraz większym stopniu oczekują informacji sprawdzonych, także w kategorii „show business”.

AK74 – Czy Kuba Wojewódzki jest w stanie bawić jeszcze 2-3 lata? Taka osobowość jest w stanie zaskakiwać z sezonu na sezon w kraju w którym wydarzeniem dnia jest obraźliwa wypowiedź polityka? Czy Kuba Wojewódzki jednak za chwilę nie będzie pasował do “TVN rozrywka” ze swoim poczucie humoru zmuszającym do myślenia?

LZ – Kuba Wojewódzki to bardzo wazny program dla TVN i naszych widzow. Ma stała, lojalną widownię, która uwielbia jego sposób bycia, sarkazm, złośliwość i nieprzeciętną inteligencję.

Jego program jest na antenie TVN juz 5 lat i nic nie wskazuje na to, by przestal “pasować” do ramówki. Wręcz przeciwnie – ciekawa rozmowa i nietuzinkowa osobowość najwyraźniej zawsze są na czasie.

A opis procesu składania gazety tutaj

Olgierd prześwietlił sprawę z prawnego punktu widzenia i dał wyraz swojej dezaprobacie tu, tu. Sławek Wilk o Authalia wspomniał w dwóch wpisach tu i tu.

Sławka ściga prokurent, Olgierda sam prezez zarządu. Chcą aby blogerzy przestali rozpowszechniać “oczerniające i szkodliwe informacje” na temat Authalia. W “sprawie” wypowiedział się różne osoby Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych SA.

Olgierd zasugerował bowiem, że partnerstwo Authalia ogranicza się do zakupu licencji na podpis cyfrowy (czyli taka mniej więcej paralela – masz zainstalowanego windowsa na swoim kompie to mówisz, że kręcisz interesy z Gatesem i Microsoftem. ) a MKNiD tak naprawdę nie autoryzowało Authalia i nie nadało jej statusu organizacji zarządzania prawami autorskimi (tak jak ZAIKS czy FOTA).

O co więc chodzi? W wielkim skrócie Authalia chce stać się organizacją broniącą interesów praw autorskich na CAŁYM ŚWIECIE. Tak jest, dobrze przeczytaliście. W Chinach, Kongo, Rosji i we wszystkich tych krajach gdzie zli ludzie moga ma ulicy sprzedawac kopie nagrywana w kinie “Avatara” w wersji 4D (wersja z okularami + 1$). A co moze podlegać ochronie? Wszystko – zdjecie, naszyjnik, utwor muzyczny. Wszystko co jest wyprodukowane przez Ciebie czyli autora.

“Certyfikat z datą pewną autorstwa PWPW S.A.,kwalifikowanego podmiotu świadczącego usługi certyfikacyjne na podstawie upoważnienia wydanego przez Ministra Gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej, wywołuje skutki prawne daty pewnej. Uzyskanie certyfikatu jest równoważne z przyznaniem Ci patentu na wyłączne korzystanie z utworu w 164 krajach Świata. Authalia.com zrównała Twoje możliwości ochrony twórczości z możliwościami wielkich wytwórni, wydawców i producentów.”

Czyli myśląc logicznie – po co nam urząd patentowy, stanie w kolejkach wydawania dużej kasy (od kilkuset do kilkunastu tysięcy złotych za wniosek patentowy w zależności od ilosci krajów, branż itd.) bo Authalia proponuje Ci drogi twórco za 5 złotych – tak, PIĘĆ ZŁOTYCH POLSKICH. Jak to możliwe? Czy zatem naprawdę żyjemy w Matriksie i właśnie Authalia nas z niego wyrwała odłączając od pomp i ssawek korpo-wampirów, stad dzikich prawników bez serca i konieczności jeżdzenia po wszystkich 164 krajach na świecie w celu rejestracji np. takiego zdjęcia?

Sami twórcy serwisu / usługi pokusili się aby dać dobry przykład i zastrzegli sobie wygląd klawisza na ich stronie www. A tak naprawdę rozwaliło mnie takie ogłoszenie tutaj:

“Za wykorzystaną przez nas (w celu dochodzenia odszkodowania) informację o bezprawnym wykorzystaniu utworu Użytkownika Authalii w jednym ze 164 państw możesz otrzymać nawet 1.000.000 punktów!”

Za czasów wypraw Kolumba miejscową (naiwną należy dodać) ludność przekupowano perkalem i paciorkami – dziś wirtualnymi punktami.

Na koniec aby nie zostawić Ciebie czytelniku jedynie z ponurymi myślami załączam parę zdań “ku pokrzepieniu serc”:

“Wierzymy w społeczeństwo, w którym wolna kultura spotyka się z szacunkiem dla pracy twórczej i właściwym wynagrodzeniem Twórców. Wierzymy, że w obliczu stworzonej przez nas szansy, ludzie z całego Świata skorzystają z niej i zechcą odebrać instytucjom i korporacjom władzę nad zarządzaniem twórczością, jej dystrybucją i promocją.”

Tak, myślę, że argumentacją “wiarą” jest trafne w społeczeństwie w którym 95% ludzi (podobno) jest Katolikami i wciela życiu codziennym zasady Dekalogu (tego Biblijnego nie Kieślowskiego). Wiara twoim największym przyjacielem!

“Wierzymy, że narzędzia kontroli społeczeństwa nie są potrzebne, a ludzie sami potrafią zgodnie z własnym sumieniem wspierać finansowo Twórców, których twórczość jest dla nich wartościowa. Wiemy, że ludzie są w stanie sami decydować o tym, co jest świetną książką, dobrą muzyką czy wartym obejrzenia filmem.”

Zachęcony sprawdziłem sam jak działa ta usługa. W ramach prowokacji “dziennikarskiej” (i tylko po to!) stałem się autorem praw do utworu “Mona Lisa” niejakiego Da Vinci (tak, to ten od książki “Kod Da Vinci” i filmu “Vinci”).

Mam nadzieję, że autor (lub właściciele praw) się nie będzie procesował ze mną i da mi rozporządzać swoim dziełem w 164 krajach – liczę na to, że Authalia będzie mnie broniła w sądach w tych krajach za te całe 5 pln brutto?

Jak by ktoś miał wątpliwości to tutaj mam odpowiednie certyfikaty a nawet plik sig

Dziękuję Ci Authalio – od dziś moje życie nabrało nowego sensu jako twórcy!

Mag+ from Bonnier on Vimeo.

Czas lekko (lub całkowicie) uchylić rąbka tajemnicy związanej z zaślepką pojawiającą się wczoraj przez cały dzień na moim blogu. Mogliście wybrać kwotę jaką bylibyście w stanie zapłacić za tydzień (5 PLN + VAT) lub miesiąc (9 PLN + VAT) dostępu i korzystania z treści na moim blogu. I jakie są wyniki? Zaskakujące…

First things first. Inicjatorem akcji był Michał Samojlik z Autentika. W akcji udział wzięli twórcy blogów: Grzesiek Marczak, Paweł Iwaniuk, Paweł Lipiec Maciek Budzich, Tomek Topa. Autentika przygotowała plugin do Wordpressa (tak więc jeśli coś nie działało to mogę jedynie przeprosić ale nie miałem wpływu na działanie pluginu).

W akcji wzięli udział blogerzy zaproszeni przez Autentika. Moja motywacja była prosta – sprawdzić poziom deklaratywności moich czytelników oraz oczywiście poddać pod publiczną dyskusję kwestię wynagradzania blogera za jego pracę. I chciałbym od razu małe sprostowanie poczynić – ze swojej strony mogę zagwarantować, że mój blog będzie bezpłatny ponieważ u podstaw jego działania leży promocja mojej osoby, firm i projektów w których biorę udział. Ja jednak mogę być wyjątkiem bo patrząc na poziom zaangażowania Tomka Topy czy Maćka Budzicha ich praca dawno przestała być czystym hobby i jak w przypadki Maćka może śmiało konkurować z “newsroomami” portali (policzcie ile czasu Maciek spędza na filmowaniu różnych wydarzeń, podróżach po Polsce i inwestowaniu w sprzęt).

Wideo opisujące badanie by Autentika / Michał Samojlik:

Wniosek numer jeden: w Polsce (jeśli uznać, że blogi, których autorzy brali udział w akcji można uznać za papierek lakmusowy) z blogowania nie utrzyma się nawet osoba, której blog notuje 70-80 tys. UU miesięcznie. Nie utrzyma się ponieważ jego czytelnicy nie będą w stanie płacić za dostęp do treści. Gratuluję Tomkowi Topie wiernych czytelników: w jego wypadku istnieje szansa, że po odjęciu VAT (22%) oraz podatku (przyjmijmy 19%) Tomek mógłby pomyśleć tylko o pracy nad rozwojem swojego bloga (zostanie mu “na rękę” jakieś ~ 5 tyś PLN).

Wniosek numer dwa: komentujący dzielą się na dwie wyraźne grupy – jedni atakują i bardzo silnie krytykują samą ideę dostęp płatnego wskazując, że “zawsze mogę poczytać o tym samym gdzieś indziej gdzie nikt ze mnie nie zedrze kasy”, śmieją się z “frajerstwa tych co zapłacą”, pukają się w czoło, zarzucają “bicie piany”, “wprowadzanie opłat jak za korzystanie z powietrze – blog ma być darmowy”. Druga grupa osób mówi “tak, ale pod pewnymi względami” czyli: brak reklam, profesjonalizacja przekazu i częstotliwość ukazywania się wpisów, szersze spektrum treści i lepszy poziom merytoryczny.

Wniosek numer trzy: patrząc na dwa poprzednie konkluzja jest prosta. W Polsce na chwilę obecną bycie w 100% “zawodowym” blogerem nie jest możliwe i jest mitem. Nie widać na “scenie blogosfery” nikogo kto zdołałby się utrzymać tylko z opłat za dostęp do treści. Śmiem zaryzykować twierdzenie, że nawet Kominek szybko by “wyłysiał” ze swoich wiernych followersów (a w rezultacie i z płatników za treści) gdyby witał na swoim blogu “cześć, to jest blog Kominka a to jest skarbonka Kominka”.

Wniosek numer cztery: W Polsce nie ma szans na powstanie, prowadzenie i rozwój blogów takiej jakości i pozimie jak wymieniane jednym tchem przez czytelników obcujących z “lepszymi blogami bo po angielsku”: TechCrunch, ReadWriteWeb, TheNextWeb, Robert Scoble, Joe Spolsky. Poguglujcie miłe Panie i Panowie i zobaczcie sobie jakie medialne siły (bo w niektórych przypadkach tak je trzeba już nazywać) wydawnicze stoją za tymi “prostymi blogami”.

Oczywiście – blogi w 90% nie zarabiają na subskrypcji i płatnym dostępie. Pamiętajmy jednak, że ponieważ 99% wartościowych blogów pochodzi z USA a tam od wieeelu lat płacenie kartę, wybierając pozycję z katalogu, składanie zamówienia telefonicznie jest tak powszechne jak u nas nie płacenie za nic.

Innymi słowy – porzućcie wszelką nadzieję Ci, którzy uważają i myślą startując swojego blogaska, że to będzie dochodowe źródło zarobku. Nie w Polsce, w kraju nad Wisła czyli nigdzie. Powód jest banalny: czytelnicy przyzwyczajeni do korzystania z szerokiego zakresu informacji jej przygotowanie traktują jako efekt uboczny. Stąd taka niebywała popularność “mac treści” w Internecie. Google lubi dużo, podlinkowane i dużo razy komentowane (choćby idiotycznie i jednym słowem).

Stworzenie, utrzymanie, zapełnianie treściami na poziomie “wysokim” w świetle tego co ludzie chcą konsumować nie ma sensu ekonomicznego – Polityka, Przekrój, Tygodnik Powszechny będą musiał stać się częścią koncernów, dla których medialnie opłaca się mieć “takie” nazwiska i historycznie popularne tytuły ale broń boże nie zarabiać na nich. Tak samo wygląda sytuacja z blogami – mogę spędzić dzień czytając i analizując jakiś trend. Po 8 godzinach wypluwam z siebie notkę na blogu – obszerną, z cytatami okraszoną autorską analizą, podpartą wywiadami z osobami, które wiedzą więcej.

Taka samą notkę (w sensie zagadnienia) “net-dziennikarz” czyli ktoś bez zaplecza wiedzy zerżnie z TechCruncha i opisze w 10 zdaniach (część z nich źle tłumacząc więc wyjdzie, że np. jest wzrost podczas gdy tak naprawdę autor napisał “spadek). Ponieważ jego blog / serwis działa w otoczeniu “samopozycjonującego się contentu podawnego za pomocą blogoidalnych serwisów” to jego notka zostanie przeczytana przez 30-50 tyś UU przez co zostanie wyświetlona odpowiednia ilość reklam na czym zarobi założyciel takiego serwisu.

Czytelnik (ja raczej powiedziałbym konsument) mając wizję przeczytania czegoś pobieżnie ale za darmo i alternatywę: zapłać (a dostaniesz coś więcej) wybierze w 90% tę pierwszą opcję. Czemu? Bo on nie widzi różnicy, męczy go czytanie długich tekstów, nie ma czasu na zagłębianie się w niuanse. Przeleci tekst, zakoduje sobie podstawowe informacje i popędzi do kolejnego darmowego żłoba.

Brzmi przygnębiająco? A skądże – przed płatnymi treściami nie ma ucieczki. Pojawią się, wzbudzą falę krytyki ale będą na stałe gościły w naszych RSSach. Nie ma ucieczki przed płaceniem za treści. Spowoduje to wykształcenie i sprofesjonalizowania serwisów niszowych ale to one będą najwcześniejszymi beneficjentami.

Nie zapłacę za dostęp do Gazeta.pl, WP.pl, Onet.pl (treść tych serwisów jest zbyt mało się różniąca od siebie) – zapłacę za dostęp do Wyborcza.pl, Filmweb, 2upBlog, wybranych blogów i paru tygodników opinii. Newsy czerpać będę garściami z bezpłatnych (straszliwie obłożonych reklamami) serwisów ale pogłębione analizy i wnioski będą płatne i dochodowe. Tak ja to widzę.

Zapraszam do śledzenia dyskusji dotyczących “płacenia blogerom” u moich fellow bloggers:
> DailyTech
> WebFan
> Antyweb
> MediaFun

W ramach inicjatywy TSNMB prezentuję kolejny zespół i projekt Centrum Cybernetyki czyli inicjatywa coworkingowa – tym razem sprawa jest związana z wynajmem przestrzeni dla celów projektowych, budowania własnego projektu czy też pracy dla klienta w grupie osób. Pomysł jest ciekawy, fajny i mam nadzieję, że pomoże kilku osobom w Warszawie znaleźć “swoje miejsce” dosłownie i w przenośni…

Szczerze powiedziawszy to sam szukam takiego miejsca obecnie z uwagi na pojawienie się pieluch, smoczków oraz śpioszków w moim “gabinecie prezesa” :) Mając przed oczami (i uszami) wizję przewijania maleństwa w czasie kiedy prowadzę rozmowę z klientem czy też piszę raport jakoś nie widzę wzrostu wydajności a raczej jej regres. Być może zatem spotkamy się na Cybernetyki 22 – zapraszam! :)

“Coworking – wynajmij sobie biurko. Powstało nowe miejsce coworkingu w Warszawie: Centrum Cybernetyki na ul. Cybernetyki 2.

Kontakt dla prasy: Katarzyna Szacińska, 604 631 047, kasia@sjgruop.pl / Lena Klaudel, 501 183 871, Lena@sjgroup.pl”

Organizatorzy Centrum Cybernetyki w ramach TSNMB przygotowali prezent: tygodniowy darmowy abonament coworkingowy w Centrum Cybernetyki dla tej osoby, która napisze w komentarzu do tego wpisu dlaczego właśnie ona potrzebuje takiego prezentu. Panie i Panowie! Wejściówka czeka!

Kłopoty branży wydawniczej działającej na rynku gazet tradycyjnych stają się smutnym przykładem na to, że ewolucja jednego elementu systemu (Internet) wywołuje problem z adaptacją kolejnych (prasa, prawa autorskie, przemysł muzyczny i filmowy)…

Morten Lund połamał sobie zęby na próbie zrobienia z tradycyjnej gazety super przedsiębiorstwa. Potentat medialny Robert Murdoch gotów jest walczyć z samym Google aby ratować swoje “stare” biznesy. Wydaje się, że spadki czytelnictwa dające się odczuć już dawno znacząco przyśpieszyły w okresie światowego kryzysu. Wszyscy z branży wiedzą, że trzeba się dostosować albo zniknąć z rynku.

Bo co może zrobić firma z ogromnym doświadczeniem i historią, która produkowała do tej pory klisze fotograficzne a obecnie nikt prawie nie używa analogowych aparatów do robienia i wywoływania zdjęć ? Potulnie dać się dobić konkurencji, sprzedać majątek i inwestować w inne branże (jakie?) czy po prostu splajtować i dać się dobić konkurencji? Która firma stanie się Polaroidem naszych czasów a kto błyśnie geniuszem i wskoczy na miejsce lidera?

Model wymyślony przez Apple (triada “oprogramowanie+sprzęt+model biznesowy“) aż się prosi aby przełożyć na nowe terytoria. Czy taką udaną implementacją będzie Kindle i Amazon? Czy może pojawi się inna firma, której przewaga w postaci praw autorskich będzie rozstrzygającym argumentem. Apple łatwo wygrał bo zmusił do produkowania nowych aplikacji.

Amazon jest potęgą w sprzedaży książek (no i ostatnio butów:) w anglojęzycznej strefie wpływów ale znowu podobnie jak Apple – nie ma praw i poczytnych autorów. Która firma wykorzysta taką okazję? Czy w tym pojedynku zwycięzcą będzie Google i jego apetyt na digitalizację książek?

Pomyślmy przez chwilę jakie zmiany mogą zajść jeśli jakaś firma uzyska technologiczną i biznesową przewagę w procesie walki o rynek wydawniczy?

> hardware - pojawi się (podobnie jak w przypadku rynku komórek) kilka dominujących modeli czytników (przez analogię: iPhone, Android, Palm), które dzięki połączeniom ich z bibliotekami online pozwolą w pełni cieszyć się dostępnością naprawdę każdej książki na świecie. Czytniki będą “zamknięte” dla konkurencji (tak jak to stara się robić Apple z iPhonem), faworyzowały “swoje” treści. Podobnie jak w przypadku “otwartości” Androida i zamknięcia dla “wrogów” OS iPhone’a wygra ta firma, która przekona użytkownika bogactwem pozycji w sklepie, która można za pomocą czytnika wyszukać, obejrzeć i zakupić za pomocą kilku kliknięć.

> software – będziemy musieli kupować książki i prasę z jakiegoś źródła. Podobnie jak w przypadku AppStore czy Amazon to będzie sprzedaż na poziomie globalnym jak i lokalnym bo przecież odwrotnie niż w przypadku aplikacji każda książka musi mieć swoją wersję językową. Nowy “Harry Potter” będzie zatem dostępny zatem w jednym dniu we wszystkich wersjach językowych o tej samej godzinie dla wszystkich czytelników na całym świecie.

> brak pośredników - jeśli wydawca będzie działał globalnie nie będzie potrzebował umów i firm pośredniczących. “Harry Potter” zostanie przetłumaczony i udostępniony za pomocą jednej witryny. Nie będzie potrzeby szukania partnerów lokalnych. Zniknie problem dostępności (premiera światowa w jednym dniu i godzinie), barier cenowych (unifikacja).

Czy obecnie na przykład Valve musi dogadywać się z kimś w Polsce jeśli chcą wprowadzić nową grę na rynek poprzez swojego Steam’a? Nie. Czy obecnie wydawca “Harrego Pottera” musi z kimś ustalić warunki wprowadzenia książki na rynek polski? Tak. Z lokalnym wydawcą a ten dalej z drukarnią i dystrybutorem co podwyższa koszt i przesuwa w czasie cały cykl.

> reklama / generowanie zysku – w przypadku gazet zasadniczo zmieni się model sprzedaży reklam ponieważ tak jak w przypadku serwisów i domów mediowych role odwrócą się. Reklamę w gazecie dostarczanej do e-czytnika będzie sprzedawała firma, która obsługuje czytnik + sklep z którego jest gazeta pobierana.

Innymi słowy – jeśli dana gazeta znajdzie się w ofercie Amazona i będzie sprzedawana do Kindle’a to za jakiś czas będzie musiała pogodzić się z tym, że musi oddawać część zysków swojemu “wydawcy”. Oczywiście sama gazeta może pozyskiwać reklamodawców i wyświetlać ich reklamy ale również “wydawca” będzie mógł zamieszczać swoje reklamy (aby uniknąć pustych powierzchni reklamowych).

Model rozliczania się tak jak w AppStore jest bardzo kuszący – my dajemy platformę, wy treści. Dzielimy się 30:70. Jeśli nie powstaną rozsądne alternatywy to case Apple i jego sklepu do sprzedaży aplikacji będzie dominujący. A nie jest dobrze jeśli jesteś skazani na jednego monoplistę.

> niebezpieczeństwa i wyzwania – są różne firmy związane z rynkiem wydawniczym. Małe 1-2 osobowe wydawnictwa i korporacyjne molochy. Patrząc na rozwój Internetu małe firmy mają bardzo duży problem w walce z większymi – tak samo będzie w przypadku procesy digitalizacji rynku wydawniczego. Rynek będzie dążył do scalania podmiotów – zapewne nie stanie się to szybko ale efekt będzie podobny jak w przypadku firm fonograficznych. Kilka dużych wydawnictw a potem “długi ogon” niszowych firm.

> formaty – mając pełną kontrolę nad procesem wydawania i dystrybucji książki możemy ją dostarczyć klientowi w takiej postaci w jakiej on tego chce. Czytnik e-booków, wersja mobilna na ekrany komórek, audiobook – do koloru, do wyboru. Wersja językowe, przypisy, opracowania, komentarze autora – wszystko co znamy z rynku DVD możemy zastosować również w przypadku cyfrowej sprzedaży książek.

Małe wydawnictwo będzie musiało poddać się i podpisać umowę z dużym “wydawcą” ponieważ inaczej nie będzie mogło zaistnieć na globalnym rynku. Dojdzie zapewne do paru “schizm” i prób tworzenia alternatyw (vide rynek aplikacji mobilnych na którym każdy producent OS komórek stawia własny “AppStore”).

Pamiętacie przykład z firmą sprzedającą klisze? Przed erą skanerów i tanich technologii kopiowania taki Xerox był bogiem w branży. Przyszła zmiana i firma tej klasy i wielkości musiała zmienić swoje “dna” i zaczęła produkować drukarki oraz oprogramowanie do zarządzania obiegiem dokumentów w firmach.

“Lasciate ogni speranza voi ch’entrate” głosił napis nad wejściem do bram piekła w “Boskiej Komedii” Dantego.

Ciekaw jestem czy tak samo będzie się czytało dzieła tej klasy komuś kto nie dotknie stron i nie poczuje zapachu farby drukarskiej tradycyjnie wydanej książki?

Pewnie niedługo się przekonamy.

“Twórca grupy ITI i współzałożyciel telewizyjnej grupy TVN zmarł w piątkową noc w wieku 59 lat. Powodem śmierci była ciężka choroba: Jan Wejchert od 16 lat walczył z białaczką, o czym opinia publiczna nie wiedziała. Jak podała grupa ITI, bezpośrednią przyczyną jego śmierci była niewydolność serca spowodowana infekcją bakteryjną i sepsą, która doprowadziła do załamania układu odpornościowego.

Założona przez Wejcherta i prowadzona wspólnie z Mariuszem Walterem i Brunonem Valsangiacomo grupa ITI (od International Trading and Investments Holdings) ruszyła w 1984 roku. Dziś jest rozrywkowo-mediowym holdingiem, którego przychody w 2008 roku sięgnęły 684,2 mln euro. W jej skład wchodzą grupy TVN i Onet, sieć Multikino, klub sportowy Legia, Wydawnictwo Pascal, platforma cyfrowa „n” i udziały w „Tygodniku Powszechnym”.”

Całość artykułu w RZ tutaj. Tutaj znajdziecie informacje na portalu Gazeta.pl tutaj na Onecie a tutaj wpis na Wikipedii

Podstawą oceny w 90% Apple i jej produktów jest emocja. Zazwyczaj silnie spolaryzowana, wyrażana dobitnie i w zdecydowanej większości nie poparta żadnym osobisty doświadczeniem (mówię o Polsce). Produkty takie jak Macbook, iPhone czy iTunes stały się popularnym “casus belli” dla zbierania tony argumentów na “lepszość” czy też “gorszość” danej platformy sprzętowej, programistycznej czy strategii marketingowych…

Jeśli spojrzeć na polskie fora, serwisy i blogi wydawać by się mogło, że taki iPhone jest w co drugiej polskiej rodzinie. Praktycznie każdy wpis informujący o tym urządzeniu prowokuje wojnę podjazdową przeciwników (“tego gówna i szmlecu”) oraz kontrę w postaci zdeklarowanych Apple “fanboyów“.

Każdemu komu miłe uszy i oczy odradzam czytać serwisy branżowej, które mają czelność zastanawiać się nad tym jaki nowy model telefonu może spowodować “zabicie” iPhone’a. Odradzam bo ilość słów uznawanych powszechnie za obraźliwe przekracza poziom akceptacji zdrowego, normalnego człowieka.

Po oddzieleniu faktów ataków “ad personam” i i emocji okazuje się, że w zasadzie w takim dialogu w ogóle nie ma miejsca dla ludzi, którzy kupili czy użytkują sprzęt Apple z przyczyn praktycznych. Jeśli powiesz bowiem, że kupiłeś iPhone’a okaże się, że na pewno musiałeś całować (po cichu, w swojej specjalnej piwnicy) zdjęcia Steve Jobsa oraz kochać się w zapachu jego swetra tudzież legendarnych dżinsów (nie wiem co gorsze).

Jeśli nie lubisz Microsfotu oznacza, że Twoja “zdrada” na rzecz MacBooka jest na pewno konsekwencją mody, chęci pokazywania się w modnych knajpach oraz lansu bo przecież każdy “normalny” użytkownik PC wie, że jego komputer z systemem operacyjnym Windows nie jest doskonały ale na pewno “kopie tyłek” wszystkim “kastratom” z Mac OS na pokładzie.

Są tacy, którzy nie mogąc zrozumieć fenomenu firmy z Cupertino próbują tłumaczyć popularność Apple w kategoriach religijnych i paranormalnych (to moja ulubiona grupa krytyków używająca zamiennie słów “kult”, “wiara”, “religia”, “wyznawca”). Tak jak np. MG Siegler na łamach TechCrunch (w dość ironiczny sposób) opisał problematykę postrzegania Apple z punktu widzenia religijnego:

“In a religious sense, the iPhone is a monotheistic religion. Basically, its OS believes in one device. Yes, I know there is the iPod touch, as well as variations of the iPhone (original, 3G, 3GS), but these are essentially all the same device with essentially the same hardware, just boosted specs. Meanwhile, Android, Windows Mobile, BlackBerry, Symbian, etc. are all polytheists. But “pagans,” while perhaps not exactly right, is a cooler term, so let’s go with that. All of these other mobile OSes are pagans. They answer to many devices, their “gods.”

Chętnych do “zabijania” popularności chociażby iPhone’a jest długa kolejka. Na pewno słyszałeś o Androidzie, gPhonie, Motoroli, Symbianie, Nokii, Palm PRE, (teraz) Droidzie, LG, Samsungu czy Microsoft – wszystkie te firmy i organizacje (i wiele wiele innych) chcą zdetronizować Apple, przypuścić szturm na AppStore, iTunes, iPody, iPhoney i MacBooki. Po co? Bo twierdzą, że ich produkty są lepsze, bardziej dostowane do oczekiwań odbiorców a to co robi Jobs to tania zagrywka marketingowa nastawiona na robienie “wody z mózgu” użytkownika.

“W produktach Apple nie ma nic czego nie ma w naszych” – ba, czasami nawet jest lepiej – w takim iPhonie przez długi czas nie było MMSów czy też aparatu fotograficznego o dobrej rozdzielczości tudzież (o zgrozo!) opcji “copy-paste”. Czyli wystarczyło zrobić model telefonu, który miał to wszystko aby podbić rynek. Czy komuś się to udało? Nie. Dlaczego? Bo nie tym polega “inność” (boję się napisać “zaleta” czy “przewaga”) Apple.

Bo Apple zmonopolizował sferę nośników MP3 (iPod), sprzedaż muzyki na te urządzenie (iTunes), sprzedaż smartphonów z wygodnym dostępem do Internetu (iPhone) oraz (oczywiście to powtórzenie manewru “iPod+iTunes”) sprzedaż aplikacji na te urządzenie (AppStore). Pomyślmy zatem o Apple nie jako o wytwórcy telefonów, komputerów czy samego oprogramowania ale o firmie udostępniającej cała platformę sprzętowo-programistyczną pozwalającą na zarabiania poprzez sprzedaż: sprzętu, oprogramowania oraz usług.

Ktokolwiek będzie chciał konkurować z Apple musi mieć własny “ekosystem” usług, oprogramowania oraz sprzętu. Inaczej zawsze to będzie kolejna samobójcza próba atakowania silnie ufortyfikowanych pozycji wroga. Zakończona rzezią działów produkcji, marketingu i sprzedaży. To nie ma nic wspólnego z wiarą, wyznawcami (prawdziwych “czcicieli” Apple jest pewnie coś około 1%-5% – reszta to zwykli “regular users”) czy religią. Zniszczcie Apple jego własną bronią zamiast budować machiny oblężnicze, które nie wytrzymują trudów transportu.

Ogłaszanie się kolejnym “iphone killerem” ustawia firmę głoszącą taką tezę w roli chłopca do bicia a semantycznie i automatycznie manifestuje stosunek podległości. Wyobrażacie sobie, że bokser przed walkę mówi do przeciwnika “jestem-tym-którego-znokautujesz-dopiero-w-drugiej-rundzie”? Nie – facet z jajami i chrapkę na zwycięstwo manifestuje swoją postawę poprzez tekst w stylu “urwę-ci-głowę-baranie-i-nasikam-do-szyji”. To jest odpowiednie podejście do przeciwnika!

Jeśli jakaś firma chce mi sprzedać swoje urządzenie z możliwością taniego (czy wręcz darmowego) pobierania aplikacji i zakupu (legalnie!) muzyki to dlaczego mam to odrzucić aby mieć tylko i aż “system operacyjny oparty na open-source” (a kogo obchodzi poza programistami na jakiej platformie piszesz soft, którego ja używam?)? Dlaczego argumenty o “lepszym ekranie dotykowym” (naprawdę?), “wydajnieszym procesorze” (mówimy o telefonie nie o serwerze!), czy “posiadania wszystkich aplikacji” (ja sam zdecyduję, które aplikacja są mi potrzebne) ma mnie rzucić na kolana?

Apple zarzuca się tworzenie dziwnych praktyk i odrzucanie oprogramowania konkurencji. Kiedy Microsoft budował i buduje swoją potęgę na sprzedaży tylko swojego oprogramowania i skuteczną walką z konkurencją na np. rynku przeglądarek (zatopienie Netscape) uznawane jest to za normę. Gdy Google ogłasza, że jego nowy pomysłem będzie nawigacja samochodowa będzie dostępny (oczywiście na razie) tylko na urządzenia z jego systemem operacyjnym (Android) jakoś nie widzę aby ktoś protestował – tak się zabezpiecza swoje podwórko i tworzy mur aby konkurencja nie miała za dobrze. To jest naturalny proces.

Apple ma się dobrze. Wyniki finansowe nie były lepsze w ostatnich latach. Sam bym chętnie powitał jakiś dobry telefon na rynku bo nic tak nie robi dobrze konsumentom jak konkurencja. Może Droid będzie miał szansę poszturchania firmy Jobsa? Niestety przeskoczenie wyniku 100 tysięcy aplikacji w AppStore ściągniętych 2 miliardy razy może być trudne. Cholernie trudne.

Ale od czego jest wiara? Ta podobno czyni cuda.

PS. Autor wpisu nie jest posiadaczem iPhone’a a :)