Trochę czasu minęło od momentu startu Answear i wreszcie udało mi się przygotować wywiad z osobą odpowiedzialną za to powstanie Answear. Pomysłodawcą koncepcji jest twórca sukcesu marek House i Mohito (Artman S.A.) – Krzysztof Bajołek…

Za techniczną stronę przedsięwzięcia odpowiada – specjalizująca się w tworzeniu dedykowanych serwisów e-commerce dla rynku odzieżowego – firma Media Ambassador (realizacje dla LPP S.A., Redan S.A., Empik, Gazeta.pl, Grupa Żywiec, IBM Polska, KOMSA Polska, Scan Holiday, TUI, Vogel Burda Communications). Rozwiązania graficzne oraz logotyp marki Answear.com zostały zaprojektowane przez znaną warszawską agencję Mamastudio (Carlsberg, TVN, Silver Screen, Red Bull, HBO, NBP, Larousse, Unilever, Gazeta Wyborcza, Wyborowa, Canal+ , Absolut, Radio Zet).

Za SEM i analitykę internetową odpowiadają agencje Bluerank i Conversion. W działaniach wizerunkowych sklep wykorzystuje obecnie sesję zdjęciową przygotowaną przez uznany duet fotografów mody – Zuzę Krajewską i Bartka Wieczorka.

Jak widać nakłady i firmy wspomagające start sklepu są dość pokaźne. Sprawdźmy co mówi główna osoba tego projektu:

AK74 – Krzyśku, debiutantem nie jesteś masz za sobą doświadczenia z Artmana i marek House i Mohito. Co takiego skłoniło Cię do wejścia w e-commerce? Tutaj jest większa kasa jeśli chodzi o sprzedaż odzieży czy mniejsza konkurencja?

Krzysztof Bajołek – E-commerce to przede wszystkim nowe wyzwanie. W Polsce ciągle nie wykształciła się kultura odzieżowych zakupów on-line. Łatwiej jest kupić przez internet sprzęt RTV i AGD niż obuwie czy konfekcję. Nieograniczone możliwości internetu i doświadczenie wyniesione z Artmana zainspirowały nas do stworzenia projektu, który będzie miał wpływ na naszą rzeczywistość handlową. Nie odchodzimy jednak całkowicie od dotychczasowego profilu działalności. Już wkrótce Answear zadebiutuje w galeriach handlowych.

AK74 – Z kim chcesz konkurować w Polsce jak i za granicą? Który sklep jest Twoim ideałem na który zazdrośnie spoglądasz? Ja widzę pewne nawiązania do np. ASOSA 

KB – „Dlaczego łatwiej kupować w sklepach rzeczywistych?” – to pytanie przyświecało nam przy projektowaniu funkcjonalności Answear. W kanale tradycyjnym klient ma bezpośredni kontakt z produktem, co ułatwia proces decyzyjny. W internecie problemem może być wszystko od braku zdjęcia i opisu, przez zły rozmiar, aż po przekłamania kolorystyczne. Pewne rozwiązania takie jak video, szybkie filtry, efektywny VM, tabele rozmiarów, pełna dostępność produktów to wszystko powinno być e-commerce’owym standardem.

Tymczasem ciągle w przypadku wielu sklepów są luksusem. Projektując platformę uznaliśmy poziom europejski za bazowy, a teraz zamierzamy iść dalej. Jeśli chodzi o konkurencję – wiele jest znakomitych sklepów internetowych. Jedne podziwiam za selekcję marek, inne zasięg, jeszcze inne spójną strategię marketingową czy wdrożone funkcjonalności. Mój ideał to wypadkowa kilku mniej lub bardziej znanych marek rozbudowana o pomysły zarezerwowane dla Answear.

A nawiązania? Jeśli przeanalizujemy światową czołówkę dojdziemy do wniosku, że są nieuniknione. Porównajmy jednak dwa salony stacjonarne marek o podobnym profilu… Łatwiej o podobieństwa niż różnice.

AK74 – Answear.com to porządnie wykonany sklep. Bardzo dobrej jakości design i zdjęcia towarów, opisy, poprawne usability. Ile czasu trwały prace nad tym projektem, ilu ludzi było zaangażowanych i jaki budżet pochłonął?

KB – Dziękuję za słowa uznania. Prace nad sklepem trwały w sumie około 6 miesięcy. Kontraktacje, zdobywanie dostawców, planowanie – nieco dłużej. W stworzenie witryny zaangażowane były łącznie ze mną 4 osoby, oczywiście otrzymaliśmy wsparcie ze strony partnerów Media Ambassadora i Mamastudio. A budżet? W porównaniu z otwarciem sieci handlowej był relatywnie niewielki.

AK74 – Startujecie na początku 2011 roku. Na jakie obroty / zyski liczysz po roku działalności?

KB – Na razie pracujemy nad rozwojem projektu, strategią produktową i marketingową. Poszerzamy grono dostawców, dynamicznie poszerzamy ofertę. Na tym etapie Answear to ciągle ogromna inwestycja, na zyski przyjdzie czas.

AK74 – Answear.com to jak to nazywasz „pierwszy sklep multibrandowy”. Nie boisz się, że pomimo gorszych zdjęć, wyboru, jakości obsługi na Allegro przeciętny konsument znajdzie większy wybór markowych ciuchów?

KB – Nie jesteśmy „pierwszym” sklepem multibrandowym – to sprawdzona formuła. Za to jesteśmy pierwszym multibrandem, który nie posiadając wsparcia w postaci sieci stacjonarnej pozwala sobie na duże kampanie off-line’owe i stawia na tak szeroką ofertę marek i pełną dostępność oferowanych produktów. Nie rywalizujemy z Allegro.

Chcemy oferować najnowsze zgodne z trendami kolekcje, dając klientowi poczucie bezpieczeństwa co do oryginalności produktu, procesu zakupu, a przede wszystkim szybkości dostaw! Można powiedzieć, że w Answear „dzisiaj zamawiasz – jutro zakładasz”. Klienci to doceniają.

AK74 – Ile trzeba mieć pieniędzy żeby kupić towar na miesiąc sprzedaży do takiego sklepu jak Answear.com? Czy nie martwisz się o płynność finansową?

KB – Nie chciałbym zdradzać budżetu jakim dysponuje dział produktu.

AK74 – Polska to mały kraj. Planujecie ekspansje za granicę? Zrobiliście zwiad i przegląd rynków ościennych?

KB – W pierwszej fazie rozwoju koncentrujemy się na sprawnym stworzeniu sieci stacjonarnej. Pierwsze otwarcia zaplanowano już na drugą połowę roku. Nie jest to proste zadanie, bo salony mają powierzchnię powyżej 800m2… Kolejnym krokiem będzie ekspansja poza granice naszego kraju.

AK74 – Jak zamierzacie promować się i zdobywać klientów? Za pomocą reklamy wizerunkowej czy może wykorzystacie pomysły czegoś z zakresu social mediowych? Do jakiej grupy klientów chcecie dotrzeć w czasie 12 miesięcy?

KB – Postawiliśmy zarówno na kampanie reklamowe on-line jak i off-line. W tym momencie mamy za sobą bardzo udane działania z największymi portalami modowymi, kampanię prasową zrealizowaną w oparciu o magazyny Playboy, CKM, Glamour, Avanti, Logo, Cosmopolitan, In Style. Sukcesem zakończyły się też pierwsze implementacje sklepu na serwisach zewnętrznych – za nami niezwykle udana akcja z Avanti24 i Logo24.

25 marca rusza miesięczna, ogólnopolska kampania reklamowa w Multikinie, która wspierana będzie samplingiem specjalnych kuponów rabatowych oraz konkursem w Radiu Planeta. Jako jedyny sklep internetowy będziemy partnerem Narodowego Dnia Glamour. Później zaznaczymy swoją obecność na dużych eventach modowych. Social media są bardzo ważne w naszej strategii.

W najbliższych dniach rozpoczynamy współpracę w tym zakresie z jedną z warszawskich agencji. Na jesień planujemy kolejną dużą kampanię w kanałach tradycyjnych. Oczywiście nie lekceważymy również potęgi działań SEM, za które odpowiada u nas agencja Bluerank. W pierwszym etapie działania sklepu stawiamy na możliwie najszerszą komunikację w obrębie naszej grupy docelowej.

AK74 – Co pojawi się nowego w sklepie? Co planujecie wprowadzić czego nie ma obecnie?

KB – Wkrótce pojawią się gadżety. Wśród nich choćby rowery Create. Ta kategoria będzie rozwijana w miarę otwierania salonów stacjonarnych. Jeśli chodzi o konfekcję poszerzamy kategorię casual i office. Mamy też w zanadrzu kilka wyjątkowych marek. Unlimited Fashion Store – to najlepsza definicja marki Answear.

Miało okazję przeprowadzić bardzo interesujący wywiad z jednym z prelegentów zbliżającego się IA Summit 2011. Martin Belam jest projektantem UX i architektem informacji w portalu Guardian.co.uk gdzie zajmuje się również projektami mobilnymi…

Nie mogłem nie zadać Martinowi kilku pytań związanych z dyskusja toczącą się wokół zmiany modeli biznesowych branży wydawniczej, szukaniem „świętego graala” w obrębie biznesu tabletowego i w ogóle kondycji dziennikarstwa w dobie mediów cyfrowych…

AK74 – It has been suggested that 68% of journalism in the future will consist of people sitting around discussing the future of journalism – do you agree?:)

Martin Belam – Well, we do seem to have a tendency to be a bit introspective in the industry at the moment, but then I think we are going through a period of intense transition. That is exciting and full of opportunity as new devices like tablets and Internet-enabled TVs come on the market, but it is also a challenge.

I consider myself lucky that in my job I essentially get paid to spend a lot of time thinking about how we do things and what we should be doing digitally, both in the back-end tools we provide journalists, and what we present to users. I think that a lot of journalists are stuck in the daily grind of producing stories to tight deadlines, probably with less people in their newsroom than there was two years ago, and with no noticeable drop in the level of output expected from a news organisation.

I don’t think they have time to dreamily think about the future landscape of news, in the same way that I don’t ever have time to contemplate the future of diagramming software.

AK74 – What can newspapers do to turn “readers” into “customers”? Are we really going to read papers on screen in 5 years? Will paper versions be available only for the rich and trendy individuals?

MB – I used to think that print was going to vanish within this decade, but I’ve really changed my views on this. I think it is going to carry on being uneconomical to run print, but I think the prestige and influence wielded by owning a newspaper is going to be enough to keep attracting investors prepared to run them as a loss-making part of a wider business.

I also think that there are just plenty of situations where the disposable nature of print makes it an ideal medium for casual use, rather than fiddling about with electronic devices and chargers and batteries.
As for turning “readers” into “customers”, I think digital technology and the breakdown of the one-to-many broadcast model means that news organisations have to deliver a higher level of customer service than they ever have before.

You didn’t, for example, used to be able to comment almost immediately on a news story that contained a factual error and link to a source to demonstrate it. If news organisations don’t acknowledge that they are not experts in every domain, and that amongst their readership there will inevitably be someone with more knowledge of the topic at hand than the writer whose name appears on the piece, they risk looking foolish in an increasingly connected world.

AK74 – Is the iPad and the whole Apple ecosystem really a game-changer or just another greedy corporation with lots of tools and right momentum? Can the Apple business model survive or will it change because of Android?

I think Apple make great devices, I use them myself, and I’m sure that they would argue that they have invested in building the app store ecosystem, and so they are entitled to profit from it.

Whether the revenue splits that they are currently imposing are sustainable for content producers in the long term, only time will tell. I think the Android marketplace is interesting because it is more open, but that also brings disadvantages – there have been issues around piracy and malware that simply don’t happen in the closed Apple model.

In the end though I do wonder if it is actually what the telcos do with their tariffs and the handsets they offer that will have a bigger impact on take-up, rather than whether the Android App store or iTunes has the better apps.

AK74 – Can you describe process of newspaper web design? What do you need – what kind of information, to start your work? What do you feel your role is in this process?

MB – The answer, of course, frustratingly, is “it depends”. It depends on the size of the project and the urgency. In an ideal process, we’d start as a business by assessing an opportunity. That means research, understanding where we might fit in the market, and understanding who our target audience are, and what are success criteria will be.

Once we’ve done that, I usually break out my pens and pencils, and start sketching some ideas of user flows and rough screens. From there we’d hopefully iterate them through further research and establishing whether they meet the goals of the project.

Further design work takes them from some rough scratchings and scribblings into something elegant enough for the Guardian brand.
Sometimes, though, stuff has to be done in a hurry, and so you might end up building something that is based more on hunch and experience rather than true user research.

AK74 – The Guardian and BBC – impresive positions in your portfolio. Does it mean that you, after working for such noble clients, can take any project for any media company?

MB – Yes, the BBC and The Guardian are two great news organisations to have on my CV, but I’m sure that a lot of other media companies might say “that is all very well, but where is the evidence you have any experience in a commercial news environment?”. I also think I would find it hard to work in an organisation whose journalistic ethics and values I didn’t wholeheartedly support.

My career has always really been focused around media though, and in my talk at the Polish IA summit I’ll be exploring how that has developed and how it has been affected as the disciplines of information architecture and digital user experience design have emerged.

AK74 – Do you think Rupert Murdoch is on his way to conquer the market or rather he is going down? Can “Old media” teach us something new?

MB – I have to say that in the UK I am glad that there has been the pay wall experiment with a general news website like The Times. There has been a lot of discussion about whether it will or won’t work, but they are the only company with the actual numbers to see how it all adds up for them.

They have greatly diminished their digital audience though, and surely the point of entering journalism is to get your stories read far and wide. I’m not really sure that I buy into the classic oppositional divide between “old” and “new” media anymore.

There are very few “old” media companies that don’t have some digital output, and there are very few “new” media companies that have managed to build up the kind of brand trust and audience size that traditional news organisations still command.

AK74 – Based on your experience – what can you advise a media company willing to switch from “paper” to “all-digital”? Do you think organization can change as quickly as a business model?

MB – I’m not a business analyst or an economist, and so I have to recognise my limits in understanding how to keep a news organisation functioning. What I always say is that I think I understand pretty well how you would set up a small digital news organisation that reported brilliantly in one niche.

How you set up a great big chain of them within the same business to cover the number of niches you need to do in order to produce the traditional bundle of general interest that has been packaged as newspapers for a couple of centuries – that I have no answer for. And how you do that whilst sustaining the cost base of running a print operation alongside it…? I think the entire industry is puzzling over that one.

One thing for sure though, a credible digital news product has to reflect the fact that the news publishing cycle is 24 hours long, and that the delivery of news via sources like Twitter is getting faster and faster.

AK74 – Who will survive in the near future – “content farms” skilled with Google algorithm or reputable content providers such NYT or CNN?

MB – I’ve long suspected that traditional media companies like the New York Times or CNN, or indeed ourselves at The Guardian, will have to move to having a smaller core of staff, and do much more commissioning. An interesting model for us, for example, is what we’ve done with our science coverage. We recognised that mainstream reporting of science is considered weak, and that there was a thriving informed blogosphere out there.

We could have hired a correspondent to read the best blogs and regurgitate them, but instead we’ve gone into partnership with some of the leading voices (http://www.guardian.co.uk/science-blogs). They retain their own blogs and editorial independence, but their content is also published on guardian.co.uk. We bring our mass audience to their quality content, and I think it works for us, for the bloggers, and for the readers.
It is an interesting model of how news coverage can be produced more co-operatively because of digital technology and the rise of self-publishing.

PS. Dziekuję za dokonanie korekty tego wywiadu Maćkowi Połońskiemu! :)

Podobnie jak rok temu tak i w tym odbędzie się konferencja Polish IA Summit 2011 poświęcona zagadnieniom architektury informacji…

Przypomnijmy co i kiedy:

Kiedy: 7-8 kwietnia 2011
Gdzie:Galeria Zachęta Narodowa Galeria Sztuki
Pl. Małachowskiego 300-916 Warszawa
Języki:Polski, angielski
Bilety:850,- PLN
do 25 marca cena wejściówki tylko 750,-

Pojawią się: Martin Belam, Marianne Sweeny, Peter Boersma, Chris Browne, Marek Kasperski, Hubert Anyżewski, Claire Rowland, James Page, Ola Drachal, Paulina Rzymska, Krzysztof Trzewiczek, Agnieszka Szóstek, Anna Liszewska, Jakub Mielczarek, Marcin Piotrowski, Tomasz Kopacz, Eryk Orłowski, Paweł Haltof,

I podobnie jak w zeszłym roku (dzięki przemiłym organizatorom) chcę wręczyć jedną wejściówkę o wartości 850 pln dla tej osoby, która opisze co najmniej jeden przykład dobrze zaprojektowanego (pod kętem architektury informacji) polskiego serwisu www. Na propozycje czekam do piątku (18-ty marzec) godzina 23.59. Do dzieła!

AK74 – Mija dokładnie rok od uruchomienia przez Onet własnego działu VOD. Co w tym czasie się stało, zmieniło i co Was zaskoczyło? W jakim stadium jest teraz projekt?

Maciej Olejnik – Zacznę od dość oczywistego stwierdzenia. Przez ten rok zyskaliśmy mnóstwo doświadczenia, wiele się o tym rynku nauczyliśmy w zasadzie na każdym polu: kontentowym, produktowym, technologicznym, promocyjnym i reklamowym.

Z wielką satysfakcją obserwowaliśmy licznik emitujących się streamów, a w ciągu roku wyemitowaliśmy ich prawie 70 milionów – okazało się, że trafnie przewidzieliśmy co zainteresuje internautów. Hitem były i są prapremiery popularnych seriali. Zainteresowanie profesjonalnym wideo w sieci jest olbrzymie.

Projekt wciąż się rozwija – oprócz treści od TVN i WarnerBros mamy już ponad 20 innych dostawców. Biblioteka znacznie się rozbudowała. Ostatnio pojawił się u nas prapremierowo serial rodzinka.pl z TVP. Wywołało to spory szum na rynku, ale dziś rozmawiamy z praktycznie wszystkimi dostawcami treści.

AK74 – Czy podobnie jak Tomek Berezowski uważasz (po obserwacji zachowań Waszych użytkowników), że model „pay-per-view” nie ma szans stać się standardem? Użytkownicy chcą „darmowych” treści nawet za cenę oglądania reklam w trakcie emisji?

MO – To ciekawa sprawa. Bo w ciągu tego roku testowaliśmy różne modele płatności i okazuje się, że generalnie dominującym modelem wśród polskich internautów będzie naszym zdaniem model reklamowy, czyli bezpłatny dla internauty. To dążenie do darmowych treści w internecie jest bardzo silnie zakorzenione i trudno to zmienić.

Chociaż z drugiej strony mamy liczne grono fanów serialu „Majka” którzy regularnie płacili za jego oglądanie jesienią i ciągle do niego wracają po zakończeniu emisji na antenie telewizyjnej.

Jest jeszcze kwestia piractwa, które kwitnie w najlepsze. To co zastanawia, to fakt, że wciąż ludzie „piratują” treści, które można zupełnie bezpłatnie u nas oglądać. To zupełnie bez sensu, że komuś się chce to zgrywać z ekranu komputera i wgrywać z powrotem na piracki serwer i ponosić prawne konsekwencje tego procederu. Ze strony widzów to równie bezsensowne, żeby w takim miejscu oglądać to co gdzie indziej jest za darmo i to w jakości dostosowującej się do pojemności łącza.

Cel piratów to zapewne zarabianie na emisji własnych reklam przy okazji ruchu generowanego na tak „pozyskanym” kontencie. Jeśli chodzi o widzów to naszym zadaniem jest dotarcie do nich i pokazanie, że oglądanie za darmo u nas jest lepszym rozwiązaniem bo w ten sposób umożliwi nam pozyskiwanie nowych treści i przekonywanie producentów, że internet to nie tylko siedlisko piratów ale miejsce gdzie również można zarobić.

AK74 – Co internauci lubią oglądać na Waszym VOD? Czego domagają się najbardziej? A za co chcą płacić?

MO – Wbrew pokutującemu w mediach branżowych przekonaniu, że o jakości czy pozycji serwisów VOD świadczy liczba dostępnych w filmów fabularnych, to my staramy się do tego przykładać zupełnie inną miarę, bo to nie filmy cieszą się największym zainteresowaniem internautów.

Oni przede wszystkim oglądają produkcje typowo rozrywkowe – seriale, TV-shows, czy programy ogólnie lajf-stajlowe. Tu statystyki obejrzeń idą w miliony. To jest 90 procent tego co się u nas ogląda.

Czego się domagają? Nowości. Dlatego bardzo popularne są nasze prapremiery produkcji TVN, które udostępniamy przed premierą w telewizji.

Za co chcą płacić? Generalnie nie chcą płacić, ale jeśli już to za coś super nowego, wyjątkowego. Model freemium się sprawdza. Większość za darmo, ale drobne fragmenty oferty płatne. Tak było właśnie z Majką w ramówce jesiennej. Była grupa widzów skłonna zapłacić za wiedzę „co będzie w serialu jutro”.

AK74 – Jeśli ciężko zarabia się na dostępie płatnym to zapytam się o reklamę – czy reklamy wideo są już na tyle dobrze wyceniane, że taki serwis jak Wasz mógłby się utrzymać jako zewnętrzny projekt?

MO – Rozmowa o reklamach to też ciekawy temat, bo tu cała branża ma w temacie reklamy wideo ogromną pracę edukacyjną i badawczą do zrobienia. Eksplozja wideo w sieci wymaga przekonania reklamodawców, że poziom cen reklam w takich serwisach jak nasz powinien być wyższy niż w klasycznej reklamie graficznej.

Tu mamy indywidualny kontakt internauty z przekazem reklamowym, mamy wysokiej jakości kontekst i kontent, przy którym można budować wizerunek, mamy wreszcie przyzwyczajenie, że od komputera się nie odchodzi kiedy się z niego korzysta. Mamy więc to, za co reklamodawca chce więcej zapłacić – wysokie zaangażowanie uwagi użytkownika.

Oznacza to, w konsekwencji, będziemy jako internet sięgać przynajmniej po część budżetów lokowanych dotychczas głownie w telewizji.

Jeśli rozmawiamy o biznesowych podstawach serwisów VOD, to kluczowe są trzy zagadnienia – ceny licencji atrakcyjnego kontentu, wola właścicieli praw do udostępniania produkcji w sieci i wreszcie pozyskanie dla tego kontentu szerokiej widowni, żeby było co pokazać w tabelkach reklamodawcom.

AK74 – Większość materiałów (filmy, seriale) to własność TVN. Czy nie lepiej żeby telewizja sprzedawała reklamy bezpośrednio? Może uda jej się wtedy wyedukować klientów, że reklama wideo w TV jak i w Internecie powinna kosztować tyle samo?

MO – Raczej nie. To internet żeby mógł jako medium dalej się rozwijać, musi umieć przekonać klientów, że jest skutecznym nośnikiem reklamy nowego typu – reklamy video. I to nie tylko efektywnościowej, ale przede wszystkim wizerunkowej. Bo w tym segmencie, zwłaszcza w FMCG, jest największy potencjał do przejęcia przez internet. Już dziś wg IAB AdEx internet odpowiada za ok. 60 procent wzrostu całego rynku reklamy.

Do tego musi powstać standard badawczy, żeby serwisy wideo można było porównywać patrząc na te same kryteria, czy wreszcie odpowiednie badania marketingowe, takie jakie robią marketerzy, sprawdzając skuteczność kampanii reklamowych. Ten proces wymaga czasu, ale jestem optymistą.

Dodatkowo jest to również kwestia kompetencji sprzedażowych. Musimy wykształcić zarówno sprzedawców jak i partnerów w agencjach którzy będą łączyć kompetencje związane z reklamą video w TV oraz wiedzę na temat internetu.

AK74 – Z jakiego typu trudnościami technicznymi musieliście sobie dać radę? Ile streamów możecie obsłużyć jednorazowo?

MO – Wydajność systemów streamujących nie jest dla nas problemem. Zarówno nasze własne możliwości jak i powszechna dostępność usług typu CDN powoduje, że nie czujemy żadnego niebezpieczeństwa w tym aspekcie dostarczanej usługi.

Bez żadnego problemu zaspokajamy potrzeby użytkowników obsługując kilkadziesiąt tysięcy jednoczesnych stream’ów, a to bynajmniej nie jest kres naszych możliwości. Bardziej martwi nas niezbyt jeszcze powszechna dostępność szybszych łącz dla naszych użytkowników tak aby w pełni mogli wykorzystać wysoką jakość dostarczanych przez nas materiałów.

W tej chwili prawie połowa naszej widowni to użytkownicy łącz o przepustowości poniżej 1Mbit/s, a tylko około 10% ma łącza szybsze niż 2Mbit/s/. Zbyt często jeszcze ostatnia mila jest ograniczeniem i nie pozwala użytkownikom oglądać materiału w jakości która jest dostępna w serwisie.

Technologicznie pracujemy cały czas nad optymalizacją procesów zarządzania przepływem kontentu przez cały system od digitalizacji, poprzez opracowanie redakcyjne, transkodowanie i emisję. Optymalizujemy wykorzystanie infrastruktury – zarówno serwerowej jak i sieciowej.

Można trochę o tym poczytać na blogu naszych kolegów z działu IT

AK74 – Serwis VOD to film, seriale i filmy dokumentalne. Musicie je kupować od partnerów, którzy mają do nich prawa. Dlaczego nadal pomimo tak ogromnej szybkości z jaką nowości kinowe pojawiają się w sieciach p2p wytwórnie filmowe nie chcą udostępniać praw do swoich produkcji jednocześnie w sieci?

MO – Mamy jeszcze bajki i pracujemy nad ofertą muzyczną. Wytwórnie filmowe, producenci kontentu i posiadacze licencji cały czas traktują kino, DVD i telewizję jako główny kanał dystrybucji. Jest to zrozumiałe ze względu na proporcje przychodów które są w stanie osiągnąć w tych kanałach w porównaniu z internetem.

Jesteśmy w trakcie ewolucji branży filmowej, a tempo tej ewolucji zależy od zmian w zachowaniach użytkowników, widzów. To oni… To my wszyscy zdecydujemy naszymi preferencjami co do miejsca i czasu konsumpcji treści czy studia i producenci kontentu będą zmuszeni do dostosowania swojej strategii.

Najwyraźniej widać to w tej chwili na przykładzie prasy, która miedzy innymi dzięki fenomenowi iPada i zmianie sposobu konsumpcji treści informacyjnej zmuszana jest do publikacji w internecie i na urządzeniach typu tablet, smartphone.

Produkcja dobrych treści kosztuje i nikt rozsądny nie spodziewa się, że będzie dostępna za darmo. Muszą jednak powstać stabilne modele biznesowe pozwalające na produkcję treści dobrej jakości i jeszcze zarabianie na tym. Rynek poszukuje efektywnych modeli biznesowych.

Wytwórnie filmowe muszą zaakceptować fakt, że zarabianie w modelu „duży obrót na mniejszej marży” może być równie dochodowe jak obowiązujący model okien eksploatacji: „kino -> TV -> DVD/BR (media off line) -> Internet”. Moim zdaniem ten model powinien wkrótce wyglądać „kino -> TV/media off line/Internet”. Wszystko w tym samym momencie. Być może również równolegle do premiery w kinie.

Już niedługo potrzeba DVD/BR pewnie zupełnie zostanie zastąpiona przez dystrybucje elektroniczną. Nie widzę powodu dla którego premiera nowej produkcji nie mogłaby się równolegle odbywać w kinach jak i w Internecie. W modelu reklamowym lub za rozsądną opłatą. Jestem zdania, że użytkownicy internetu, w powszechnej opinii przyzwyczajeni do tego, że w Internecie wszystko jest „za darmo”, będą skłonni zapłacić za przywilej szybkiego dostępu do treści dobrej jakości.

To odbiorca zdecyduje czy dana produkcja osiągnie sukces finansowy, czy nie a nie marketingowa maszynka pompująca zainteresowanie i wymuszająca kupienie biletu do kina. Jak już kupiłeś bilet to cię mają. W Internecie możesz przestać oglądać po 10 minutach i od razu będzie wiadomo który film to przebój, a który to wydmuszka.

Myślę, że tego właśnie najbardziej obawiają się producenci. Natychmiastowej weryfikacji jakości dostarczanych przez nich treści.

AK74 – Patrząc na zachowawczość branży wierzysz w to, że w okresie najbliższych 5 lat dojdzie do takiej sytuacji, że każda produkcja filmowa będzie od razu udostępniane we wszystkich kanałach (kino, VOD, mobile)?

MO – Mam nadzieję, ze my jako konsumenci zmusimy do tego producentów treści. W ten sposób będzie można zarobić równie dobrze, jak na obecnym modelu rozciągającym w czasie publikację treści w różnych mediach. Utrzymywanie obowiązujących w tym momencie okien dystrybucji w kinach, potem po x miesiącach na DVD, a potem po kolejnych miesiącach w TV i w końcu po roku w internecie jest niezrozumiałe dla przeciętnego użytkownika. Rynek dostawcy musi ewoluować w rynek odbiorcy.

Atmosfera kina ma w sobie oczywiście coś magicznego i bardzo lubimy z moją 6 letnia córka wybrać się dość regularnie na eskapadę do kina na film, popcorn i colę. Mam nadzieję, że kina przetrwają. Ale to nie jest jedyny sposób w jaki ludzie w obecnych czasach chcą spędzać czas i to oni decydują gdzie chcą spędzić czas.

Mając smartphony, tablety i telewizory podłączone do internetu chcemy mieć dostęp do treści tu i teraz. Na tę potrzebę odpowiada nasz serwis VOD. Dla użytkownika ramówka telewizyjna czy program kina stanowi ograniczenie wyboru. Kino powinno być jedną z opcji. Bez wejścia w nowoczesne metody dystrybucji producenci którzy tego nie zrobią zginą.

Wydaje mi się, że zespoły muzyczne które publikują premierowe utwory w sieci przecierają właśnie ścieżki dla kontentu video. 5 lat? Mam nadzieję, że tak. Świat się zmienia teraz w dużo szybszym tempie niż 20 czy nawet 10 lat temu.

AK74 – Co będzie kolejną rewolucją w VOD? Technologia pozwalająca na puszczanie setek tysięcy streamów na raz? Zmiana w podejściu do nowych kanałów dystrybucji przez wytwórnie? Czy wzrost ilości użytkowników takich serwisów?

MO – Rewolucją będzie jakiś impuls przyśpieszający trwającą ewolucję. Innowacja. Jak to się teraz modnie mówi: disruption :-) Google próbowało rewolucji z GoogleTV.

Na razie studia stawiły opór. Google dokupiło sobie dostawcę rozwiązania DRM i zapewne spróbuje jeszcze raz. Hulu wydawało się rewolucją i w swoim czasie było – prawdopodobnie gdyby nie Hulu nie byłoby OnetVOD – ale w tej chwili widać, że to jest przede wszystkim eksperyment kilku studiów filmowych na internetowej materii i ograniczonym terytorialnie obszarze.

Swoją drogą nigdzie tak dobrze nie widać podziału świata na regiony jak w elektronicznej dystrybucji treści. Mamy dziesiątki zapytań od naszych rodaków przebywających za granicą dlaczego OnetVOD nie można oglądać jak się wyjedzie z polski. Nasze wyjaśnienia dotyczące warunków licencji brzmią jak usprawiedliwianie się.

Producenci kontentu mają obsesję na punkcie ograniczeń obszaru dystrybucji. Jeśli któryś z dostawców treści zdecyduje się zrezygnować z ograniczeń terytorialnych to będzie poważny krok na drodze do rewolucji.

Nawet Youtube ma wbudowaną funkcjonalność deoblockingu. Spotify próbuje przełamać stereotypy na rynku muzycznym. Mam nadzieję, że już niedługo znajdzie się odważny na rynku video.
Z ciekawością obserwujemy też rozwój rynku video w podłączanych do sieci telewizorach, Blue Rayach itp.

Na razie wydaje się, że konsumenci nie kupują tych urządzeń uznając „podłączalność” jako kluczową funkcjonalność ale ten rynek ma olbrzymi potencjał. Miliony sprzedawanych rocznie urządzeń działają na wyobraźnię. Niestety w tej chwili konwersja podłączania takich urządzeń do Internetu jest bardzo słaba więc projekty w tych obszarach to bardziej działania marketingowe niż źródło przychodów. Nie lekceważymy jednak potencjału tego rynku.

Osobiście uważam, że to takie serwisy jak OnetVOD są katalizatorami rewolucji. Naszym zadaniem jest udowadniać producentom video, że zapewniamy intratne miejsce konsumpcji treści, a reklamodawcom, że dajemy silny i efektywny kanał dotarcia do konsumentów. W serwisach internetowych widzowie na bieżąco weryfikują nasze wybory, ale na razie nasze doświadczenia pokazują, że trafiamy w ich gusta i bijemy kolejne rekordy oglądalności.

The 3rd Letter from grzegorz jonkajtys on Vimeo.

Powyżej dzieło naszego rodaka Grzegorza Jonkajtysa. Poczytajcie sobie o nim bo to człowiek, który zrobił już sporo w Hollywood. „Trzeci list” to jego kolejny krótkometrażowy film (po „Mantis” i „Arce”). Jest esencjonalny, mocny i emocjonujący. Bardzo mi się podoba klimat jak i gra aktorska.

Grzesiek zaczynał jako pracownik Platige Image a obecnie tworzy dla studia George’a Lucasa czyli Industrial Light & Magic. Czapki z głów.

A tutaj reżyser i Philip Koch opowiadają o sprzęcie (wtedy film nazywał się jeszcze „36 Stairs”)

BTS of 36 STAIRS from Christian on Vimeo.

A tutaj oficjalna strona reżysera.