Blog me baby

Dziś gratka dla ludzi zawodowo bądź hobbystycznie związanych z UX i usability. Dzięki UseLab czyli organizatorowi wydarzenia Polish IA Summit o której pisałem już przeprowadziłem wywiad z Erickiem Reissem znaną i barwną postacią świata architektury informacji…

Wywiad przeprowadziłem w lutym 2010 mając nadzieję, że dzięki temu uda mi się trochę przybliżyć postać Erica i jego dokonań. Całość wywiadu jest w języku angielskim – jeśli ktoś ma problemy z czytaniem ze zrozumieniem w tym języku polecam Google Translate :)

AK74 – In 2006 you have written “Web Dogma”, 10 principles specially for web design standards. Looking today in retrospect – what has changed in 4 years? Are you still happy with these principles?

Eric Reiss – I am very happy with the principles. In fact, I’m surprised at how well they have stood the test of time. Lars von Trier, who was responsible for the original Dogme 95 for the Danish film world gave me a good tip while I was working on these: keep them generic. Don’t talk about fad, fashion, or technology. And I think that is why they are as useful today as they were when I first presented them back in 2006.

AK74 – You must have heard it a thousand times, but for me it is intriguing: you have been director of Danish Royal Theatre and switched to UX universe. Can you explain what was the reason?

ER – User experience is user experience. Online or offline. I was trained in the theatre as an actor and director. I also did set design. But´I had also studied computers back in high school in the United States in the late 1960s. So when I left the theatre world in 1985 and devoted myself to writing and business consulting, I was in the perfect position to take advantage of multimedia when it came along – first on computer discs, later on CD-ROM, and finally on the Internet.

I understood communications, I understood user experience, and I understood computers. So the transition was actually very natural.

AK74 – Would you agree that Apple has the best interface designers? And if not can you identify a third party who you think makes better design?

ER – I like Apple’s designs, but I wouldn’t call them the best as they’re not always as useful as one might think. And they are certainly not as intuitive as the company would like you to believe. In fact, I did have to read the instruction manual that came with my first iPhone as the gestural interface was not entirely standard.

Of course today, we accept this interface as standard. But this wasn’t the case two years ago. Apple is very good at making things pretty. But what really sets Apple apart from the crowd is their complete control of the user experience – from Apple Stores to the lovely packaging. You can’t help but love the product when you finally start to use it.

And they’ve also turned this into a business model through the rather monopolistic iTunes model. Let’s face it, without iTunes, it is very difficult to get music into an iPod – so even if you love the gadget, you also have to accept the commercial universe that comes with it. Very slick business on Apple’s part.

AK74 – What is your role in FatDUX? What do you do on a daily basis?

ER – My role is two-fold. I am CEO of the FatDUX Group, which is an international corporation with offices and representatives throughout Europe and North America. My job is to define our guiding philosophy, talk with potential partners, recruit new members of the family, evaluate our business plan, and build our international community.

But I am also the head of FatDUX Copenhagen, where my work involves business process reengineering for our clients, including implementation of social media both publicly and behind the firewall, high level information architecture, persona development, and content strategy and writing.

One thing is telling the world about what you think should be done to make it better. But it’s something else entirely to actually do the work. I get my hands dirty every day – I walk the talk.

AK74 – You feel the difference between the American way of doing business and the EU? Europe will catch up once the U.S. in terms of innovation?

ER – Actually, Europe leads the U.S. when it comes to innovation. The problem is neither the Americans or the Europeans have a very clear idea what innovation is. Innovation solves a problem, it’s as simple as that. It is NOT the same as invention, which means that innovation is both planned and controlled.

Here in Europe, we have a tremendous heritage when it comes to the practical implementation of technology, which is very much part of the innovation story. The U.S. lags behind because there are few true innovations; for the most part, what is lauded as “innovation” in the U.S. is just something new.

Take the concept of Web 2.0 for example. Not a single new thing here that we weren’t talking about back in 1995. Is Web 2.0 innovative? No. Is microblogging, like Twitter, innovative? No. Is using microblogging and instant messaging to collaborate on projects outside of meetings and e-mail? Yes that IS innovative.

AK74 – Did you observe any trends in the UX? Now what is “trendy”? What should be avoided by designing modern electronic interface?

ER – As always, the secret is to keep things simple. Trendy stuff almost always costs too much and dies too quickly. Going back to social media, if you start a blog on your corporate site just because that is the trendy thing to do, you’ll regret it – blogs take an enormous amount of time to maintain, if you are going to do it well.

But if you are going to use your blog to improve your product or start a dialogue with your customers in a very targeted way, then your blog has both a meaning and a future – and it represents an innovation.

AK74 – Whether it is something that annoys or irritates you in relation to the UX?

ER – I guess it’s the people who either think UX only has to do with online activities, or those who refuse to learn from experts in other areas who have been working on user experience for centuries. For example, let’s look at the Catholic church. The ceremonies are fabulous.

The incense, the vestments, the music, the Latin liturgical rites, the churches themselves. No matter what you believe in religious terms, you cannot help but be moved. Going to mass is a total experience and I love it, even though I am not of the Catholic faith.

AK74 – “Rules are meant to be broken” – so why stick to boring dogmas and rule of UX? So why not experiment with fonts, colors, size of the search boxes, etc.? Why do we believe that we read from right to left and yellow badly composed of red fonts? What rules should be broken and what to keep when working with UX?

ER – UX rules aren’t boring, they are guidelines. What about the 10 Commandments? Are these boring? Are they useless? Of course not. And should they be broken? No. But we know there are exceptions to every rule. For example, we send soldiers into war despite Commandment 5, “Thou shalt not kill”. Rules should be broken when they no longer apply, but not just to be different – that’s the worst possible reason, pure ego!

AK74 – g-speak interface designed by john underkoffler looks very attractive but waving by 6-10 hours is probably enough but comfortable. Your view will look like in the near future? Electronic gadgets will be Voice control or maybe mind?

ER – Clearly, voice control has got to get better. I think the mobile market has already pushed things in a very positive direction. But in the near future, I think we’re not going to see radical change in interfaces – at least in terms of how we manipulate things on a screen.

But I suspect the screen itself is going to change dramatically. Mobile phones are getting bigger as we recognize the need for a larger work area. The iPad is the culmination of this trend. But what if we could use a virtual reality interface, such as eye goggles so that we had as big a screen as we needed, whenever we needed it.

The heads-up displays in Formula One cars suggests that this is exactly the kind of thing we’ll be seeing more of in commercial products.

Perahps with all the developments in eyetracking technology these past few years, look-and-blink is going to be the next big thing – and certainly a help for those people with physical disabilities. And we will certainly be seeing more ambient technologies where the interface is one that we may never actually touch.

AK74 – Users of electronics devices really pay attention to the rounded shapes of keys and nice fonts? Or maybe it is designers to be able to make money by pushing its product?

ER – Users need to be able to push the buttons and read the text. That’s the basic “ease-of-use” side of the usability coin. The other side is “elegance and clarity”. So if designers can make things both beautiful and functional, and use their design to help explain functionality, then I think they’re doing their job. But just making things pretty for the sake of making things pretty? Forget it.

This is a waste of time. It’s also why I don’t own any B&O equipment – I find nothing in their design philosophy of square, hard edges that is remotely compelling or particularly pleasing to hold or use. And they certainly have nothing that inspires me to pay 10 times more for electronic equipment. Beautiful design does not have to be either complicated or expensive. B&O makes it both.

AK74 – At the end I would ask for your biggest dream. What would you want to design? Space shuttle? Fridge? Phone?

ER – I interpret design very broadly. I would like to “design” an international community that embraces similarities, but without reducing everything to the lowest common denominator. I would like this community to move past historical political and cultural animosities and work together for the greater good.

And this is kind of what we are doing within FatDUX by united people who are passionate about UX across the globe.

PKOL zapowiadał walkę o medale i zwycięstwa naszych olimpijczyków. PARP dotuje spółki w imię krzewienia przedsiębiorczości. Oba podmioty chcą dobrze – wychodzi jak zwykle. Tłumaczyć można to na wiele sposobów. Najprościej – na przykład brakiem utalentowanych sportowców tudzież przedsiębiorców. Bo żadnej z tych dwóch organizacji nie przychodzi do głowy, że problem leży po ich stronie…

Na Igrzyska do kanadyjskiego Vancouver pojechała ekipa złożona z 47-miu (jeśli dobrze policzyłem) reprezentantów Polski. Mówimy tylko o zawodnikach bo do tego trzeba dodać trenerów, serwismanów, smarowaczy oraz ludzi od zaplecza technicznego (ktoś musiał pilnować tych 70 sztuk nart “Zimowej Królowej Polski”).

Jeśli się dobrze zastanowić to zapewne co najmniej tyle samo pojechało oficjeli z PKOL z żonami, kochankami i dalszymi znajomymi. Poszło kupę kasy (dokładnie 31 milionów złotych o 10 milionów więcej niż na igrzyska w Salt Lake City i więcek niż UK na swoich 52 reprezentantów przez cztery lata między Turynem a Vancouver ) na przygotowania, organizację i start na Igrzyskach.

Efekt? 6 (słownie:sześć) medali. W tym 5 (słownie: pięć) medali zdobytych przez dwoje zawodników (dwa Małysz i trzy Kowalczyk) oraz grupowo przez nasze panczenistki. W przeliczeniu wyjdzie zatem, że koszt przygotowań i wyprawy do Kanady na jednego zawodnika będzie ogromny. Czy zatem nie prościej, taniej i bezpieczniej jest sypać kasą, fundować treningi i stypendia ogólnie przychylać nieba tym, którzy mają szansę na osiągnięcie znaczących wyników?

Czy nadal mamy marzyć, że np. nasi snowboardziści (w postaci “klanu Ligockich”) pokonają takiego np. Shauna White’a, który jak miał 11 lat wyczyniał na desce takie rzeczy, których nasi dorośli zawodnicy nadal nie potrafią?

Widzę podobną analogię między PKOL a PARP. PARP też chce abyśmy wszyscy doznali jakościowej zmiany kiedy to projekty i biznesy pompowane kasą z 8.1 i 8.2 końcu ujrzą światło dzienne. Pytanie tylko czy nie skończy się podobnie jak w przypadku olimpijczyków – z całej grupy “obiecujących” sportowców medale zdobędzie bardzo wąska grupa. Oczywiście jeśli przyjmiemy perspektywę, że nie chodzi o żadną innowację tylko wpuszczanie kasy do obiegu i przeciwdziałania skutkom kryzysu (słyszałem i takie teorie) to nawet brak jakiegokolwiek pozytywnego efektu można uznać za zwycięstwo.

Mnie się jednak widzi, że decydentom z PARPu naprawdę śnią się drugie i trzecie Skype’y i Facebooki wyrosłe z dofinansowania 85% z kasy publicznej. Być może nawet ktoś już roztacza wizję stworzenia “drugiej polskiej doliny krzemowej” i przygotowuje plan pod kolejne inwestycje dla działających i odnoszących sukcesy podmiotów. Być może tak się dzieje.

Pomysł, że każdy kto wypełni prostą tabelkę i wyciągnie rękę po kasę jest odpowiednią osobą do tego by prowadzić biznes jest lekko naiwne. Tak samo naiwne jest sądzić, że każdy z polskich olimpijczyków jest kolejnym Małyszem, Kowalczyk czy w najgorszym razie Sikorą. Ja raczej w tym tłumie projektów z 8.1 widzę raczej naszych snowboardzistów, którzy nie do końca rozumieli po co i gdzie się znaleźli (“eee to tu chodzi o jakieś ziom?”).

Zostały upubliczniona Lista wniosków zatwierdzonych do dofinansowania z III naboru POIG 8.1. Nie wiem czy wszyscy, którzy tam się znaleźli mogą już zacierać ręce (być może ktoś jednak stwierdzi, że nie ma swojej części wkładu i musi się wycofać). Lektura zakwalifikowanych projektów jest bardzo ciekawa. Po pierwsze 90% firm to spółki w organizacji czyli inaczej mówiąc firmy “na papierze” stworzone pod wzięcie kasy z 8.1. Fajnie – zarobią notariusze i sądy na opłatach. W kolejnej rundzie w 2010 roku każdy składający musi mieć już założoną firmę (co pewnie wytnie 50% osób).

Przypomnijmy sobie definicję działania POIG:

“Kluczową rolą Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka jest wsparcie rozwoju innowacyjnych przedsiębiorstw oraz konkurencyjności polskiej gospodarki. W ramach PO IG dotowane będą projekty innowacyjne w skali kraju lub na poziomie międzynarodowym. Mają być one związane głównie z zastosowaniem nowych rozwiązań technologicznych, produktów, usług czy organizacji.

Program ma zachęcić firmy do prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej, transferu rozwiązań z sektora nauki do biznesu, a także pomiędzy przedsiębiorstwami, zakupów i wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych, a następnie ich realizacji.”

Tak więc moi mili założenia są cholernie ambitne. Czy któryś z projektów 8.1 ma szansę przyczynić się do “wzmocnienia wizerunku Polski, jako kraju atrakcyjnego dla inwestorów”? Zachodzę w głowę który projekt realizowany ze wszystkich trzech naborów będzie miał szansę na zdobycie takiego miana. Mam nadzieję, że jeśli już się pokaże na rynku (polskim bądź międzynarodowym) to PARP nie omieszka go ozłocić, oszklić i wozić po Polsce jako przykład “dobrego wykorzystania pieniędzy z dotacji”.

Kolejna obserwacja to taka, że urzędnicy w RIFach w ogóle nie mają żadnego kontaktu między sobą. A nawet nie rozmawiają ze sobą siedząc w pokoju – bo jak inaczej (nie wymyślając teorii spiskowych) wytłumaczyć fakt, że te same osoby dostały dofinansowanie na (prawdopodobnie) ten sam projekt tylko nazywający się inaczej? (mówię o: e-Buduje, e-WiemCoRobi, e-Zamawiam.). Chciałbym żeby to był przypadek ale wróbelki ćwierkają, że w zarządzie tych spółek figurują te same osoby. Ciekaw jestem jak PARP się z tego wytłumaczy.

Lista nazw wniosków jak zwykle mówi mało. Szkoda, że nadal nie można przeczytać czym dokładnie ma się zająć spółka, jaki jest biznes plan i jakie założenia stawia sobie składający wniosek. Bo jeśli (tak jak w II naborze) celem końcowym będzie samo…uruchomienie usługi to nie trudno będzie udowodnić urzędnikom, że znacząca liczba projektów zakończyła się powodzeniem. Pytanie tylko co się liczy – odfajkowanie przez urzędnika w raporcie czy faktycznie działający biznes?

I na koniec dobra informacja. Panie i Panowie – w tym roku będą jeszcze dwa nabory z 8.1! Kto żyw niech kopiuje to co zostało już złożone i składa jeszcze raz – wnioski, które przeszły powinny chodzić na Allegro za niezłą kasę. Tak też można rozkręcać biznes dzięki dotacjom z naszych podatków. A jeśli ktoś chce wylać swoje żale (bo nie wygrał) to zapraszam do stworzonego przez PARP portalu z forum – może któryś z urzędników przeczyta i się zawstydzi?

Co jeśli nie musisz zapłacić za transakcję z wykorzystaniem karty kredytowej czy debetowej? Co jeśli nie płacisz za e-przelew? Co jeśli możesz dokonać transakcji zakupu czy po prostu wysłania przelewu za pomocą mikrobloga? Albo jednego klawisza na telefonie komórkowym?…

Odpowiedź jest prosta – będziesz wydawał i wysłał (oraz przyjmował) więcej pieniędzy. Łatwość operacji pozwoli na zwiększenie ilości pieniędzy w obrocie i transakcjach. Brak (lub minimalna) opłata sprzyjać będzie wdrażaniu płatności elektronicznych tam gdzie do tej pory było to nie opłacalne. Kto to robi? Po części PayPal a po części nowy startup TradeShift.

TradeShift chce stać się standardem w elektronicznej wymianie faktur. Inaczej mówiąc twórcom marzy się abyśmy zarejestrowali się na ich platformie, tam stworzyli nasze faktury i za pomocą tej samej platformy je odbierali (wszystko bez użycia dokumentów postaci papierowej). Brzmi jakoś znajomo? Pewnie ale TradeShift chce to zrobić globalnie.

Nie wyrzucimy naszych starych programów finansowo-księgowego ale będziemy mogli połączyć się z naszymi klientami i wymieniać się dokumentami. Jeśli TradeShift będzie miał przewagę prostoty, niskie opłaty i wsparcie globalnych marek może mu się udać. Aha – używając TS stajesz się bardziej “zielony” ponieważ oszczędzasz drzewo, spalasz mniej benzyny, redukujesz ilość energii itd. A wszystko to w postaci elektronicznej i online.

Pieter Thiel współzałożyciel PayPal widział w stworzeniu swojej firmy misję uwolnienia pieniędzy od nadzoru państwa. Te rewolucyjne założenie nie do końca się sprawdziło – dziś PayPal pełno roli kolejnego systemu transakcyjnego podobnego do Visa czy MasterCard. Jak na razie nic nie wskazuje na to żeby państwo tak łatwo dało sobie odberać rolę głównego zarządcy naszych pieniędzy.

PayPal wykonał jednak ostatnio ciekawy ruch – “otworzył się” i umożliwił tworzenie własnej architektury przesyłu pieniędzy za pomocą swojego protokołu. Bazując na takim rozwiązaniu między innymi powstał Twitpay za pomocą którego prześlesz kasę wykorzystując API Twittera i PayPal. A słyszałeś o Square? Aplikacji mobilnej, która zmienia Twój telefon w czytnik kart (ok, musisz mieć jeszcze małą przystawkę doczepianą do telefonu).

Podobnie działa Obopay. Dziś około 15 tys. developerów korzysta z API PayPal przesyłając do tej pory 15 milionów dolarów.

Pamiętajmy jeszcze o innych graczach: Facebook (zamierza poprawić własny system rozliczeniowy i udostępniać go innym podmiotom), Apple ze swoim AppStore (można zaszyć w aplikacji możliwość ściągania mikropłatności).

Co prawda większość graczy oferuje swoje usługi w klasycznym modelu (na końcu jakiś bank czy instytucja finansowa zatwierdza w ich imieniu przelew) ale widać, że “coś” ruszyło. To “coś” koniec końców może stać się alternatywną dla usług bankowych i to globalnie (dzięki Internetowi).

Kolejnym i bardzo ważnym elementem układanki są wirtualne waluty. World of Warcraft z WOW gold Second Life ze swoimi Lindenami, Microsoft z MS Points, Habbo Hotel z Habbo Coins i wiele innych wirtualnych społeczności i światów generujących miliardowe obroty (prym wiedą Chiny). Pisałem już o tym elemencie gier MMO tutaj.

Czemu zatem nie połączączyć wszystkich ekosystemów w globalną usługę? Sprzedając wirtualne złoto w świecie WoW będziesz mógł za to kupić realną puszkę coca-coli płacąc za pomocą swojego telefonu komórkowego. Albo zarobioną walutę podczas gry na konsoli wymienisz w sklepie Nike na nową koszulkę płacąc za pomocą Twittera.

Wymiana wirtualnych punktów z gier na kody zasilające telefon

Czy to jest pieśń odległej przyszłości? Nie sądzę. Korzystamy z elektronicznych kont bankowych, z kart kredytowych i debetowych oraz transakcji via SMS. Za chwilę dojdą usługi zbliżeniowe pozwalający płacić czipem w telefonie komórkowym poprzez zbliżenie go do terminala i akceptację sumy – zbieraniem należności zajmie się operator komórkowy.

Jest jeszcze ważny element tej układanki – klienci. Amerykańscy konsumenci, którzy w 2008 roku zobaczyli co naprawdę znaczy “zadłużyć się” są nastawieni wrogo do kart i kredytów. Usługa, która nie będzie się wiązała z koniecznością późniejszych spłat kredytu będzie powitana przez nich z powiedzmy większym entuzjazmem. A jak wiadomo jeśli amerykański konsument ma katar to grypę łapie Islandia.

Pieniądz i usługi z jego wykorzystaniem zmieniają się od stuleci. Kiedyś ludy pasterskie wymieniały krowy, potem z uwagi na ciężar monet i kruszców Chińczycy wprowadzili papier. W poprzednim stuleciu częściowo uwolniliśmy pieniądz pozwalając mu być przesyłanym elektronicznie – nadal jednak tkwimy w rozwiązaniach z lat 60-tych XX wieku jeśli chodzi o systemy kart kredytowych.

Kompleksowa wirtualizacja pieniędzy nie jest wcale fikcją – jest kolejnym krokiem w rozwoju handlu i biznesu w erze postępującej globalizacji gospodarek.

Cwaniak taki jestem i mądrala bo przeczytałem Wired. Polecam.